​"Korkmalısın. Çünkü sınırı bir kez geçersen, seni kendimden bile koruyamam." ​Her insanın hayatta kimseye göstermediği, en güçlü zırhının bile arkasında kalan bir zayıflığı vardır. Bir kör noktası... ​O, yeraltı dünyasının kurallarını koyan, dokunduğu her şeyi karanlığa gömen acımasız bir adamdı. Bugüne kadar kimse onun sınırlarını ihlal etmeye cesaret edememiş, kimse onun ördüğü duvarların arkasına sızamazdı. ​Ta ki Dora, elinde adamın imparatorluğunu yerle bir edecek o tehlikeli kozla odasına adım atana kadar. ​Dora, ailesini kurtarmak için ateşe yürümeyi göze almış, gözü kara bir düşmandı. O odaya girdiğinde amacının sadece sert bir intikam pazarlığı olduğunu biliyordu. Ancak o ağır ahşap kapı arkasından kapandığında ve aralarındaki mesafe üç adıma indiğinde, oyunun kuralları tamamen değişti. ​Yağmur pencereleri döverken, nefretle beslenen iki zıt kutup karşı karşıyaydı. Biri diz çöktürmeye yeminli bir güç, diğeri yanacağını bile bile boyun eğmeyen bir fırtına. ​"Sen benim hayatımda görmediğim, göremediğim o tek yerdesin Dora," dedi, sesi tenimi yakıp geçerken. "Tam kör noktamdasın. Ve ben ilk kez arkamı kollayamıyorum."