Ruhum özgür kalınca özgürüm çünkü bedenim hep mahkum ama ruhum hep bedenimden uzakta . Tüm abilerim pişmanlıkla bana bakarken ben tepki veremiyordum sanırım artık ruhum da özgür bende özgürüm onların gözlerindeki pişmanlık benim 14 yılımı bana geri veremezdi ama beni özgür bırakırdı .

" Sonunda seni buldum. " boş odada yankılanan ses ile gözlerim korkuyla büyüdü. Hayır, hayır, hayır... İçimden bunun bir kabus olması için sayıklamaya çoktan başlamıştım bile. Aylardır süren emeğim bir hatada bitmiş olamazdı. Beni tanımış olamazdı. Bu oyunu kurup beni tuzağa çekmiş olamazdı. O olduğumu nasıl anlamıştı. Dudaklarım benden izinsiz aralandı ve kekeleyerek " Na- Nasıl, " dedim. Sorumu cevaplamak yerine karşıma dikildi, aylardır ondan saklanan kadına bomboş gözlerle baktı. İnsanlar gözleriyle nasıl bir şeyler anlatabilir ki diye önceden çok düşünürdüm şimdi çok iyi anlayabiliyorum gözleriyle bana bir çok şey anlatıyordu ama en çok nefretini. Dudaklarımı tekrar aralayacağım sırada beni durduran şey kelimeleri oldu " Masken çoktan düştü artık benden kurtuluşun yok. "