​"Bana rüzgarıyla meydan okuyan o gözlerde kaybolacağımı bilseydim, o gaz koluna ilk ben basardım." ​Babam Hazar Sancaktar’ın batan şirketi ve bizi içine sürüklediği borç batağı yüzünden, hayatımda hiç görmediğim karanlık ve zengin bir dünyaya fırlatıldım. Rızam yoktu, kalbim babamın eski dostu Baran Soykan`ın parasıyla satın alınan bir tutsak gibi hissetmekten dolayı öfkeyle doluydu. Baran Bey, yasa dışı motor yarışlarında ölüme meydan okuyan, uçuruma giden deli dolu oğlu Alaz Ateş’i düzeltmek için masaya 1 Milyon TL nakit koymuş ve bana iki yıllık bir esaret sözleşmesi imzalatmıştı. ​Ben o kapıdan içeri tüm bu haksızlığa isyan ederek girmiştim. Ancak hesaba katmadığım devasa bir detay vardı: Alaz Ateş. Onu o deri ceketiyle, elinde kaskıyla karşımda gördüğüm ilk saniyede, kalbimin bana ihanet edeceğini ve bu hırçın adama ilk bakışta deliler gibi vurulacağımı hiç tahmin etmemiştim. O ise beni sadece babasının zoruyla hayatına giren, onu "düzeltmek" için görevlendirilmiş bir baş belası olarak görüyordu. ​Soykan Malikanesi`ne adım attığım an bir savaşın tam ortasına düştüm. Bir yanda asil öz anne Handan, diğer yanda sinsi küçük anne Nalan... Bu kaosta tek sığınağım, beni ilk andan itibaren çok seven görümcelerim Derin ve Masal olacaktı. ​Kaskların takıldığı, gaz kolunun sonuna kadar çevrildiği o iki yıllık esaret başlıyor. Alaz Ateş beni hayatından bezdirmeye çalışırken, ben hem gururumu korumak hem de ona ilk saniyede kaptırdığım kalbimi gizlemek için amansız bir savaşa girecektim!

Hayat birçok çocuğa acımasızdı. Özellikle en savunmasızlara yani henüz annesine yeni kavuşmuş bebeklere. Peki Zerya Bebek nasıl böyle bir duruma düşmüştü. Ya da nasıl böyle zor bir duruma düşmüştü? Abisinin o daha bebekken yaptığı bir hatanın sonucu annesinden ayrılıp bambaşka bir aileye verilmişti o. Hemde sırf o ailenin gelini olmak için... Tabii evleneceği adamı hiç görmemesi onun için iyi miydi kötü müydü bilemiyordu. Ancak bildiği tek şey artık hiçbir şeyi eskisi gibi olmayacağıydı... "Şaşkın ve tedbirli bir şekilde odaya girerken içeride küçük sehpaya eğilmiş bir kız gördü. Aklına annesinin sözleri gelince aklına kahyanın odaya geleceği geldi. "Kahya sen misin?" Dedi Ferzan banyodan çıktığı için hafif mayışmış bir sesle. Kız hemen arkasına dönerken ela gözlerini şaşkınlıkla açmıştı. "Ne kahyası be!" Dedi refleksen. Genç kızın süt gibi beyaz yüzüne baktı önce Ferzan. Ela gözleri vardı. Ancak gözleri badem göz olduğundan ayrı bir güzel gibiydi. Genç kızın sözleriyle şaşıran Ferzan bir an duraksadı. Kahya değilse bu odada ne işi vardı. "Bu odada ne yapıyorsun o zaman?" Dedi şaşkınlıkla. "Ne-Nedim abim arabasının anahtarını buraya bırakmış." Dedi elindeki anahtarı göstererek. Ferzan kıza bakarken farklı bir enerji seziyordu. Böyle enerjiye falanda inanmazdı. Ancak bu kıza bakarken ki duygu farklılığını açıklayan tek şey buydu. "Hem sen kimsin?" Dedi hafif tek kaşını kaldırıp indirirken kız. "Ben Ferzan ALAKAN." Kızın ani değişimi fark edilmeyecek gibi değildi. Sanki hayalet görmüş gibi şaşırırken Ferzan da ister istemez durgunlaşırken bir an aklına bir soru düştü. Bu kız Zerya olmasın? "Sen?" Dedi hafif gözleri kısılırken Ferzan. Genç kızın eli ayağı birbirine dolaşırken Ferzan emin olmaya başlamıştı bile. "Zerya ALAKAN." Dedi ve nefes aldı. Göğüs kafesi yükselip alçalırken kalp atışları devasaydı. Heyecandan ölmek üzereydi. Buraya arabanın anahtarını almaya gelmişti. Nereden bilebilirdi ki ilerideki kocasını göreceğini. Ferzan duyduğu isimle karnına yumruk yemiş gibi hissetsede dik duruşundan ödün vermedi. Nereden bilebilirdi ki Zerya`nın bu kadar güzel olduğunu." Kitapta kavga, kaçırma, aşiret, dövüş ve küfür bulunur. 13 yaşın altındakilerin okuması önerilmez. Küfürler sıklıkla değil aksine nadir bulunur.