Hogwarts`ın o tozlu kütüphanesinde, yasaklı raflar arasında tesadüfen kesişen ellerimizin üzerindeki o mühürlü bağın ilk kıvılcımıyla başladı her şey; kütüphaneci bir kızın zekasıyla Slytherin`in buz prensinin kibri, dolunayın gümüş ışığı altında sarsılmaz ve vahşi bir yeminle birbirine kördüğüm oldu. Astronomi Kulesi`nin tepesinde, dünyanın geri kalanı derin bir uykudayken ettiğimiz o ilk ve gizli dans, sadece iki aşığın değil, damarlarımızda uyanmaya başlayan iki Alfa kurdun sessiz haykırışıydı. Ancak şatonun surları ardında, Lucius Malfoy`un karanlık ve kibirli gölgesi pusudaydı; oğlunun damarlarındaki o kadim ve yırtıcı kanı bir "leke" sanan Lucius, Draco`yu Malfoy Malikanesi`nin soğuk mahzenlerine zincirleyip onu gümüş tozlarıyla "arındırmaya" çalışırken, aslında dünyanın en tehlikeli avcısını kendi elleriyle kamçıladığından tamamen habersizdi. Ben ise o "bulanık dünyanın" içinde, kalemlerin ve sınav kağıtlarının gürültüsü arasında ruhumun parçalandığını hissederken, kucağımdaki Lycantrophia Magica kitabının kan kokulu sayfalarında gizlenen yasaklı rünleri tek tek çözerek o büyük uyanışa hazırlandım. Nihayet o beklenen gece gelip çattığında, gökyüzünün en derin kuytularından yükselen o ilk kanlı uluma, sadece bir mevsimin bitişi değil; gümüş zincirlerin parçalandığı, safkan yeminlerinin yerle bir olduğu ve avcı ile av arasındaki o ince çizginin sonsuza dek silindiği bir şafağın müjdecisiydi; artık ne o karanlık zindanlar ne de babasının demir pençesi bizi tutabilirdi, çünkü dolunayın altında kanla yazılan bu tarih, artık "iyileşme" masallarını değil, sürümüzün o sarsılmaz ve en aşık gerçeğini haykırıyordu.