Bazı geceler vardır ; ne tam karanlık nede aydınlık. Gökyüzü mor bir sise bürünür pusula yönünü şaşırır ve insan tam o sırada Alacatan da kalır . Benim hikayem zihnimdeki o Alacatan gecesinde başladı. Bir kaza bir çocuğun geçmişini çalabilir miydi? Çaldı. Ruhuna sadece keskin bir sızı bir de ne zaman duysam kalbimi titreten o eski şarkının nakaratı kaldı : Fikrimin ince gülü... Kimin fikriydim, kimin gülüydüm bilemedim o sızıyı omzumdaki rütbenin arkasına saklandım. Kendime sert bir zırh ördüm acımasız bir asker oldum. Çünkü nefret etmek herşeyi unutup arkana bakmadan yürümek kolaydı zor olan o karanlığın içinden gelene inanacak cesareti bbulmaktı. Şimdi yollar yeniden birleşiyor dağılan parçalar ait olduğu yere dönüyor. Gecenin koyu anında hiç beklenmedik bir rütbenin gölgesinde gün yeniden dönmüyor. Hakikat bir kurşun gibi namlunun ucunda bekleyen, unutuğum tüm yeminler beni Alacatandan çekip çıkarmak için pusuda. Hazır olun çünkü bu karargâhta fırtına kopma üzere gündoğumu başlıyor. " Sen benim yabancı Komutanım değilsin. Sen benim Alacatanımsın... "