Hayata hep bir düzen isteyen Güneşi`in bir anda hayatının altüst olmasının hikayesi. Herşey den herkesten kaçarken en sonunda hikâyenin başında kendini bulması.

Gecenin zifiri karanlığında, okul bahçesindeki o soğuk çardakta, yüzü gözü morluklar içinde, oturuyordu kız. Çocuk adımlarını ona doğru yöneltip karşısına dikildiğinde, gözlerindeki o gizleyemediği hüzünle kızın her bir yarasına baktı. Kız, sesindeki tüm o yorgunluğu rağmen, acı dolu bir fısıltıyla çocuğun gözlerinin içine baktı: "Bak..." dedi kısık sesiyle. "Bana acımak için daha çok sebep bulursun şimdi..." "Acımıyorum. Yardım etmek istiyorum." dedi çocuk. Kız hışımla ayağa kalkıp: "Yardımına ihtiyacım yok benim" Diyerek gitmeye çalışsa da bedeni iflas etmişti; tam yere kapaklanacakken çocuk onu havada yakaladı ve kucağına aldı. "Bırak beni, ne yapıyorsun!" diye çırpınmaya çalıştı kız ama yorgunluktan sesi bile çıkmıyordu artık. Kulaklarına fısıldayan sesi duydu: "Bırakmayacağım. Üstelik seni bu halde hiçbir yere bırakamam..." Kız, artık başına gelen her şeyi kabullenmiş bir şekilde başını çocuğun göğsüne yasladı ve gözlerini kapattı. Dünyadaki tek güvenli sığınağının o göğüs kafesi olduğunu bilmeden, kendini derin bir uykunun kollarına bıraktı...

Bana dünya ölmeyi layık görmedi. Yandım. Yandım. Ama hiç kül olmadım. Şimdi omzumda o yanığın izi, elimde kendi adaletimin kanlı gölgesi. Kendi adil olmayan kurallarınızla, benim gölgeme basmaya devam edin. Ben bastığınız gölgeden, kendi ateşimle sizin adaletinizi kül etmeye devam edeceğim. -Saygılarımla Görünmeziniz. ... “ Kendini sahtelikle ördüğün duvarların arkasında tutuyorsun. O duvarların önüne geçmiyor, sadece bir yalanı yaşıyorsun. Sen bir yalandan ibaretsin. Şimdilik. Bir gün güzelim. Bir gün duvarlarını parçalayacağım. Gerçek olabilmen için.”