" Komşu kızı, ben sana nereden tutuldum?" ALPASLAN&FİRUZE

Firuze anlamadı,üzerindeki çarşafı kendine doğru çekti ,çıplak bedenini saklamak ister gibi. "Hangi sözün?" "Seninle olamam Firuze ,ben sana aşık olduğumu sanmıştım, ama....." Mustafa konuşamadı, boğazı düğüm düğümdü.Firuze tekrarladı . "Ama ..."dedi. "Ama yanılmışım sana aşık değilmişim .Firuze benim için gelip geçici bir hismişsin." "Neden dün gece benimle birlikte oldun o zaman, madem aşık değildin?" "Mustafa derin bir nefes aldı .Oysa son kez dokunmak istediğini nasıl söylerdi ." Denedim belki sözümü tutarım diye ama yapamam, birbirimizi kandırmayalım Firuze .

Kadının gözünden düşen her damla birer kan gölüne haline geldi. O an karar vermişti . Buna bir son verecek .Tüm canavarları dünyadan temizleyecekti. Her son bir başlangıçtır

KALBE GİDEN OPERASYON Çocuklukta yolları kesişen Firuze ve Yaman’ın, kaderin bir oyunu ile yıllar sonra yeniden karşılaşmasını anlatıyor. Bir ameliyat masasında kurtarılan bir hayat, unutuldu sanılan anıları gün yüzüne çıkarır. Dostluklar, yaralar ve yarım kalan duygular eşliğinde, bazı kalplerin zamanı olmadığını fısıldayan dokunaklı bir hikâye…

Okursanız birşey kaybetmezsiniz!

Bu kadarı fazlaydı. Hem de çok, çok fazlaydı. Can yakıcıydı. İhaneti açık, açık kabul ediyordu. "Bunu yapmadığını söyle," kalbim acıyla kasıldı. Hissiz gözlerle bakıyordu. Duygunun yasak olduğu dünyada, duygusuzlaşmış gibiydi. "Ama yaptım." Diye fısıldadı. Avazım çıktığı kadar bağırmak istedim. Ama o an yapabildiğim tek şey, geriye gitmek oldu. Gözlerinde tek bir duygu vardı, o da gururdu. Yaptığı şeylerden gurur duyuyordu... Oysa yaptığı şey o kadar paramparça etmişti, sanki öldüm, nefes alamadım. Yer yerinden oynadı, kalbime hançer soktu. Her zaman yanımda taşıdığım küçük silahı çıkarıp ona doğrulttum. "Bu yaptığından pişmanlık duyman gerekirdi..." O da benim gibi silahını çıkardığında, geri dönüş yollarının kapandığını hissettim. "Sen, büyük bir aptalsın. Hiçbir şey anlamadın bile. Gözümün önünde acı çekişin zevk verdi." Hiç yıkılmayan ben, yıkılacak gibi oldum. Ama yıkılmadım. Hayır, yıkılamazdım, sadece sarsıldım. Ve bir kez daha kimseye güvenmemem, hiç kimseyi gözümde büyütmemem gerektiğini anladım. Silahlar ateşlendi. Birimiz vuruldu, birimiz yaşadı. Yaralar kapanmadı, kanadı. O yaralarla birlikte toprağa gömüldük.

"Firuze, sen benim en büyük acımsın..." Görüyor muydu zaman çaresizliği? Bilir miydi hüznü, kederi, birinin sende bıraktığı boşluğu yalnızlığı anlar mıydı? Paylaşır mıydı seninle acılarını? Mahşere kalmış bir aşkın ne demek olduğunu anlayabilir miydi? Geri verir miydi o güzel zamanları? Bir daha görecek miydim sevdiğimi? Belki de evet. İmtihanımın bu kadar ağır olacağını bilseydim eğer aşık olur muydum yine de? Aşk her şeye göğüs germektir. Ben göğsümü gererken öldüğümü hissettim de aslında ben değil kalbim ölüyormuş... Bir insan öylesine yaptığı her şeyde bile nasıl harikulâde olmayı becerebilir ki? Benim sevdam beceriyordu. Ona her baktığım da hem en şanslı ama hem de en şanssız biri olduğumu düşünüyorum. O zaten hayata karşı her zaman savaşmış biri. Bir de aşkı için savaşmamalı. Ben aşkımı söyleyemeden kara toprağa gömdüm. Cenazesine bedenim değil ruhum katıldı. Aşkım öldü ben kül oldum. Zaman geçti ben bittim. Anladım ki aşkın dermanı yok. Hiç ummadık zaman da gelir, hiç ummadık zaman da gider. Seni mahveder, kahreder, yok eder, bitirir ve öldürür. Ya küllerinden yeniden doğarsın ve savaşırsın ya da ölü kalmaya devam edersin. Ben hep ölü kaldım. Benim kadınım öldü çünkü. Kadını ölen bir adam nasıl yaşayabilir? Basit bir hikaye büyük imtihanlarla dolu...

Yıllar önce karşılaşmış iki genç Ve yıllar sonra tekrar karşılaşan iki asker Toprak gözler ve Firuze gözler tekrar buluşursa? Üsteğmen atandığı yeni timde yüzbaşı olarak tanıdık gözlerle karşılaşır ve asıl hikaye orda başlar Beni takip ederek desteklerseniz mutlu olurum İyi okumalar...