Hasret, abilerinin en büyük düşmanıyla aynı masaya oturduğu gün kaderi çoktan belirlenmişti. Bu evlilik ne aşk içindi ne de mutluluk... Sadece yapılması gereken bir anlaşmaydı. Ötesi yoktu. Fetih için Hasret, düşmanının kardeşinden fazlası değildi. Hasret için ise Fetih, nefret edilmesi gereken son adamdı. Fakat aynı çatı altında geçirilen her gün, kurulan bütün kuralları yıkmaya başladı. Aşk öyle bir duyguydu ki, en sağlam duvarları bile yıkabilirdi. Nefretin yerini sessiz bakışlar, mecburiyetin yerini ise inkâr edilen bir aşk aldı. Tam her şey düzeliyor sandıkları anda, geçmiş yeniden kapılarını çaldı. Çünkü geçmiş, ne kadar kaçarsan kaç, insanın peşini bırakmaz. İki düşman... İki inatçı ruh... Ve birbirlerini sevmemeleri gerekirken, birbirlerine en çok bağlanan iki kalp. Çünkü kumarın en ağır bedeli para değildi. Aşktı. Gerisi ise koca bir yalandı. Kumarın ağırı aşktı. Gerisi yalandı.