Karen atlara sarılmayı annesine sarılmak gibi tanımlardı. İkisinde de sıcaklık vardı İkisinde de kaçış. Annesi bir gün hiçbir şey demeden gitmişti.. Ne bir mektup, Ne bir veda.. Sadece sessizlik... Babası ise her şeyi söyleyip hiçbir şey anlatmamıştı. Süslü kelimelerin ardına sakladığı yalanları vardı onun. Gözlerinin içi bile susuyordu bazen, Ama o geldiğinde... Karan... Onun sessizliği, babamın sessizliğine benzemiyordu. O susunca içim ürperiyordu, Sanki bir şey biliyor, Ama anlatmıyordu. Ve en kötüsü, Ben o sessizliğe inanmak istiyordum..