İmkânsızlıkların arasına sıkışmış bir aşkın hikâyesi bu… İki insan. İki farklı zaman. Aynı yara. Çocukluklarında gizlice kurulmuş bir dünya var: okul koridorlarında çalınan bakışlar, kimsenin bilmediği sözsüz anlaşmalar, sadece onların bildiği bir “biz”. Ama hayat, her şeyi romantik bir masal gibi bırakmıyor. Bir gün gelen sessizlik, diğer gün gelen ayrılıkla büyüyor o bağ… ve geriye sadece eksik kalan cümleler kalıyor. Yıllar sonra yollar tekrar kesiştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Biri geçmişin yükünü sırtında taşıyan, diğeri unutmayı öğrenmiş gibi görünen iki yabancı… Ama bazı duygular unutulmuyor. Sadece derine gömülüyor. Şimdi aynı şehirde, aynı nefesin içinde yeniden karşı karşıyalar. Söylenmemiş her şey, bastırılmış her bakış, geri dönmeyi bekleyen bir hatıra gibi aralarında dolaşıyor. Ve en zor soru havada asılı: “Biz hiç bitirdik mi, yoksa sadece sustuk mu?” İmkânsız olan şey aşk değil belki de… doğru zamanda yaşanamayan hikâyeler. “Bazı insanlar gider… ama hikâyenin içinde kalmaya devam eder.”