Arabadan dışarı bakan bir çocuktum. Camın buğusuna yağmur damlaları çiziyor, içimde biriken kelimeleri cümlelere dayandırmaya çalışıyordum. “Hayatı daha iyi anlamak için ne yapmalıyım?” diye sordum kendime. Cevabı ne içimde bulabildim ne de cama çizdiğim damlalarda. Hayat bu kadar karmakarışıkken sorularım küflenmeye, parmak izlerim gibi çürümeye başladı. Düşünemedikçe bir başkasına sormaya yöneldim; her sorduğumda da kendime ait bir yerimin olup olmayacağını daha çok merak ettim. Uzun süre “iyi” olmaya çalıştım. Kendimi ispat etmeye, başkalarının güzel bulacağı hayatı kurmaya uğraştım. Meğer “anlamın çürümüş parmak izleri” ile tanışmadan önce gördüklerim yalnızca yüzeymiş. O izlerle karşılaşınca derinlik sandığım şeyin bile ne kadar sığ olabildiğini anladım. Yine de o izlerden bir şey çıkarabileceğime inandım: Basit bir düşünceye yaslansam yetecekti. Olmadı. Benden hep daha fazlası istendi; daha çok düşünmem, daha çok araştırmam, daha çok “doğru”ya benzemem…

Yazar Beril Erten, hayatın en saf ve derin yanlarını keşfetmeye çıktığı yolculuğunu satırlara döküyor. Çocukluğundan beri not edilen düşünceleri ve gözlemleriyle, yaşamın karmaşık sokaklarında kendi yolunu arayan bir kalbin hikâyesi... `İçindekiler Değil İçimdekiler`, klasik bir kitap değil; bir çocuğun gözünden yetişkinlerin dünyasına bakış, pastörize edilmiş sevgilere itiraz, hayatın teatral yanına getirilen yeni bir yorum... Erten, çocuksu bir masumiyetle ama felsefi bir derinlikle, modern dünyanın yapaylığını sorguluyor. Her biri özenle seçilmiş başlıklarla örülmüş bu eser, okuyucusunu kendi içindeki çocukla yüzleşmeye ve hayatın özüne dair yeni sorular sormaya davet ediyor. Kimi zaman bir masalın içinden, kimi zaman gündelik hayatın ortasından seslenen yazar, içimizdeki hakikati arıyor. Edebiyat ve felsefenin kesiştiği bu samimi yolculukta, kendinizi bazen bir oyun masasında, bazen bir tiyatro sahnesinde, bazen de bir çocuğun düş bahçesinde bulacaksınız." İnsan ruhunun derinliklerine inen bu etkileyici ilk kitap, genç yazarın iç dünyasından süzülen özgün düşünceleri ve duygu yüklü gözlemleri bir araya getiriyor.

OKUDUĞUNUZ TÜM KLİŞELERİ UNUTUN… YA DA UNUTMAYIN ÇÜNKÜ BİZ ONLARLA DALGA GEÇMEYE GELDİK… “Sounds Of City” Adında zorunlu bir üniversite projesiyle yolları kesişen 6 genç. Şimdi bu şehir, onların farklı seslerini birbirine karıştırmaya kararlı. Yakışıklı, yaralı ve bad boy başrol erkek mi? Alp burada. Masum ve sakar esas kız mı? Nisa Nur iş başında. Zoraki sahte sevgililik anlaşması mı? Elbette var. Sadece Lipbalm sürüp dünyanın en güzel kızı olmak, hadi canım sende! Olmaz olur mu hiç? ‘A TAKIMI’ Bildiğiniz klişe gençlik kitaplarının içine düşmüş ama o hikâyeleri bir türlü ciddiye alamayan altı gencin trajikomik günlerine bir pencere açıyor. Şehrin seslerini duymaya çalışırken, kendi gürültülerinde boğulan bu ekip; size aşkın, arkadaşlığın ve başarının aslında ne kadar garip bir yolculuk olduğunu kanıtlayacak… DİKKAT! Bu kitap; yüksek dozda ironi, müzik, resim, klişeler ve bolca ‘ULAN!’ içerir.

Eşi ölmüş ve küçük bebeği ile ne yapacağını bilmiyordu. Ta ki onu terk ettiğini sandığı ailesi karşısına çıkana kadar.

Beril, bir gün çalıştığı kafeden çıkıp eve giderken kaçırılır.Yıllardır bir intikam uğruna Beril’in peşini bırakmayan Karan ve Berile yapacağı zalimliği anlatılır. ————————— Kitapta cinsellik ve şiddet bulunmaktadır. Buna göre okumanızı tavsiye ederim. Bu kitaptaki bütün olay, kurgu, karakterler bana aittir. Bütün kurgu hayal ürünüdür. Kesinlikle saygısızlık, küfür kabul etmiyorum. Sonuçta bu kitap benim işlerim ve de hayatım arasında zaman ayırarak kurduğum bir kurgudur…

Bir Aşiret Meselesi(Ergenlik akmaktadır) [UYARI:FAZLA ERGENLİK VARDIR CRİNÇLİK İSE SOYADIDIR CNM CNM BNM CNM...]

ç Dünyamızın Misafirleri: Kimi Ağırlamalı, Kimi Uğurlamalıyız? Hayatımız, iç dünyamızda kime yer açtığımızla şekillenir. Bu dünyanın en rahat koltuğunda kimin oturduğu, kiminle o koltuğu paylaştığımız, ruh halimizi ve enerjimizi doğrudan etkiler. Bazen o koltuğu, başkaları için değil, yalnızca kendimiz için korumamız ve o konforu tek başımıza yaşamamız gerekir. Kendimize sormamız gereken asıl soru şudur: “İç dünyama aldığım insanları gerçekten orada olmalarını istediğim için mi, yoksa onların yanında iyi görünmek veya onlara kendimi yakıştırmak için mi misafir ediyorum?”