"Lavinya, gözlerime bak." Bakışlarım bulanıklaşırken başımı iki yana salladım. Göğsüm sıkışıyor, nefesim bir türlü düzene girmiyordu. "Yapamıyorum..." diye fısıldadım. "B-baran, ne-nefes alamıyorum..." Yüzündeki o alışılmış soğuk ifade bir anda silindi. "Lavinyam, bana bak. Buradayım." Elimi tuttuğunda bile parmaklarım titriyordu. Çenemi nazikçe kaldırıp gözlerimin içine baktı. "Bana güveniyor musun?" Cevap veremedim. Yalnızca gözyaşlarım süzüldü. Baran alnını alnıma yasladı. "Beni dinle, güzelim. Yalnız değilsin." Sonra yüzüme yaklaştı. Dudakları dudaklarıma dokunduğunda gözlerim kapandı. Bir anlığına bütün dünya durmuş gibiydi. Geri çekildiğinde alnımı yeniden alnına yasladı. "Buradayım," diye fısıldadı. "Seni bırakmayacağım." O an henüz bilmiyordum... İstanbul`un en korkulan adamının, benim en büyük korkumdan birine dönüşeceğini mi, yoksa bütün korkularıma rağmen sığınmak isteyeceğim tek insan olacağını mı? Çünkü Baran Kandemir`in karanlık dünyasında, en tehlikeli şey düşmanları değildir En tehlikeli şey, kalbine dokunmasına izin verdiği kadındı. 🖤