Başı önünde kırmızı babetlerine mahcup gözlerle bakan o kız çocuğu; umudun yeşeremediği o yerde, yine mahcup bakışlarını ayakkabılarına dikmiş babasını düşünüyordu. Babası gelmeliydi; kırmızı babetleri çamurda kirlendiği için saatlerce ağladığını görmeliydi. Hatta her zaman yaptığı gibi onu teskin etmeli, kuvvetli kollarıyla ona sarılmalıydı. ​O gün Yağmur Eza Karaya, kirlenen babetleri için saatlerce ağlamıştı ama ne babası gelmişti ne de annesi onu teskin etmişti. Etrafında olup bitenlere bir anlam veremiyordu. Annesinin feryatları tüm odalarda yankılanıyordu. Babasını istiyordu çünkü biliyordu; babası onları asla bırakmazdı. ​Bir daha babasını göremedi; zaten bir daha kırmızı babetleri de olmadı. ​... ​Umudun bittiği yerden başlamıştı Yağmur Eza. Babasının ötken gülüşlü kızı iken, şimdi başkasına umut olacaktı. ​O adamın hayatına bir mum misali girmişti. Yanmak da onun elindeydi, sönmek de... O ise her şeye rağmen ışık olmayı seçmişti. Karanlık bir adamın hayatına güneş olmuştu. O karanlığın içinde, puantiyeli elbisesinin eteklerinden tutan ve elinde bir mumla bekleyen o küçük kızı görmüştü. Sanki o küçük kız; acıyı, kederi ve umutsuzluğu görüyor, ondan yardım istiyordu. ​Şimdi ise nikah masasında o büyük kız değil, babasının ötken gülüşlü küçük kızı oturuyordu. Yanındaki adamla bir yola giriyor, sırtını ona yaslıyordu. ​Efrah Sekar; acıyı alan da oydu, veren de... Bundan sonra ise ışıkta kalacak olan oydu. ... ​"Mumun ışığı söndüğünde bana gel sevgilim; seni yok oluşundan tanıyayım."

hayatında daha önce görmediği bir bayana evlilik teklifi eder misin? Peki evlilik teklifinin arkasındaki gerçek? Peki ya kocanın psikolojik sorunları varsa? Zeki bir bayanın hayatı evlilik teklifi ile değişecek mi? Not: Kitabımın telif hakları noter tasdiklidir. Not: Kitabın kapak tasarımını WRİTERLADYY tarafından yapılmıştır.

Bazı kızlar babalarının elini bırakır. Bazıları ise babalarının mezarından kalkamaz. Saveren Alpagun’un hayatı, babasının ölümüyle birlikte paramparça olur. Sevgi sandığı her şey, birer birer yüzünü gösterir: Aile bir sığınak değil, bir kafestir. Ev dediği yer, onu dışarı atan ilk kapıdır. Yalnız, kimsesiz ve kırılmış bir halde sokaklara düşen Saveren’in yolu, yıllardır uzaktan seven bir adamla kesişir. Kuzgun… Adı korkuyla anılan, gücü sorgulanmayan bir mafya lideri. Ama Saveren için sadece tek bir şeydir: Saklanacak son liman. Bu evlilik bir maske midir, yoksa iki yaralı ruhun sessiz anlaşması mı? Kimse bilmez. Çünkü perde arkasında, mafya masalarında dolaşan imzasız mektuplar vardır. Ve o mektuplar, herkesin sandığından daha tehlikeli bir gerçeği fısıldar. Güç, kanla mı kazanılır… Yoksa acıyla mı? Saveren’in hikâyesi; aşkın korumaya, evliliğin bir savaşa, sessizliğin ise bir tehdide dönüştüğü karanlık bir dünyanın kapısını aralıyor. Ve unutmayın: Bazı kadınlar kurtarılmayı beklemez. Onlar, zamanı gelince herkesi kurtarıp yakarlar.