Bir imza, iki ayrı yabancıyı tek bir çatı altında birleştirdi. Bir anlaşma ile başlayan evlilikleri, zamanla en büyük sınavlarına dönüştü. Çünkü yatak odasının duvarları, hiçbir anlaşmayı tanımadı. Bir bakış ve bir dokunuş bütün sınırları yok etti. Leyla Öztay`ın ve Rüzgar Sancaktar`ın hikayesine hoşgeldiniz.

bir esir ve esaret bundan doğan bir güç ; esaret bir veda bir söz bir can borcu hayat tekerrürden ibarettir istemeseniz bile irel içinde öyle tekerrür

Beni bu evliliğin güzelliğine öyle bir alıştırdın ki Zeynep , bir gün gideceksin bu hayal bitecek ve herşey alt üst olacak diye çok korkuyorum. Evlilikten kaçan adamken , evliliğimiz bitmesin diye herşeyi yapacak bir adama döndürdün beni ..... Görücü usulü Anlaşmalı evlilik Mahalle Kıskançlık Aşk , sevgi Hepsi var ... Hadi başlayalım o zaman ...

Bu Kitap " Karanlık Dünyadaki Melek" Adlı İlk Kitaptır, İsmin Çalınması Halinde Dava Açılacaktır. Tarih: 06.12.2025 Kitabın Konusu; Rus Ve Italyan Mafyası ile Beraber Çalışarak Kendine Mafya Dünyasında Önemli Biryer Edinmiş Olan Furkan Alak, Ailesi Tarafından Sevilmemiş, Dışlanmış, Şiddet Görmüş Olan Ecrin İle Anlaşmalı Bir Evlilik Yapar Ve Mafya Dünyasını Ele Geçirir.

QUADRA Dört Güç. Dört Papaz. Dört Sembol. Dört Sınıf. Birbirini kontrol eden dört el. Birbirine güvenmeyen dört taç. SOLİS Tek Güç. Tek Işık. Tek Merkez. Ve bir zamanlar… Tek Varis. As. Quadra Solis, dört gücün tek güneş altında birleştiği kutsal düzendir. Quadra Solis’te güç, Kader Destesi ile belirlenir. Her kart bir sınıftır. Her sınıf bir basamaktır. Her basamak güneşe biraz daha yaklaşır. Ⅰ. Sınıf — Halk (Sayı Kartları 2–10) Dört sembolün altında yaşayan çoğunluk. Onlar üretir. Onlar çalışır. Onlar düzeni ayakta tutar. Görünmezdirler ama sistem onların omuzlarında yükselir. En kalabalık, en sessiz sınıf. Ⅱ. Sınıf — Yükselenler (Valeler) Dört gücün hareket eden eli. Emir alırlar. Uygularlar. Sorgulamazlar. Güneşe en yakın ilk halkadırlar. Güç sahibidirler ama karar vermezler. Ⅲ. Sınıf — Taç Taşıyanlar (Kızlar) Strateji ve yön verme makamı. Plan yaparlar. Yönetirler. Dengeyi korurlar. Güneşe bakabilirler. Ama ona dokunamazlar. Ⅳ. Sınıf — Dört Taç (Papazlar) Quadra’nın kalbi. Maça — Güç Sinek — Zeka Karo — Sistem Kupa — Halk Birbirini denetleyen dört el. Birbirine güvenmeyen dört taç. Güneşi koruduklarını söylerler. Ve Güneş… Solis. Tek güç. Tek merkez. Tek varis. Bir zamanlar Quadra’nın üstünde bir makam vardı. Dengeyi değil, hükmü temsil eden. As. Artık anılmaz. Artık yazılmaz. Artık öğretilmez. Ama güneş, söndürüldüğünde bile iz bırakır. Quadra Solis’te dört güç bir araya gelir, tek bir ışık gizlenir ve sistemin düzeni, kaderin oyunuyla şekillenir. !!Distopik bir kurgudur!!

- CORALINE - E ho detto a Coraline che può crescere ● Ben Coraline`e büyüyebileceğini söyledim Prendere le sue cose e poi partire ● Eşyalarını alabilir ve gidebilir Ma Coraline non vuole mangiare no ● Ama Coraline yemek yemek istemiyor Sì Coraline vorrebbe sparire ● Evet Coraline yok olmak istiyor E Coraline piange ● Coraline gözyaşı döküyor Coraline ha I`ansia ● Coraline endişeli Coraline vuole il mare ma ha paura dell`acqua ● Coraline denizi istiyor ama sudan korkuyor E forse íl mare è dentro di lei ● Belki de denizonun içindedir E ogni parola è un`ascia un taglio sulla schiena ● Her söz bir balta sırtta bir kesik Come una zattera che naviga In un fıume in pinea ● Azgın bir nehirde yelken açanbir sal gibi E forse il fiume è dentro di lei, di lei ● Belki nehir onun içindedir

Ben dalıp gitmişken, karşı koridordan çıkan kadın bir anda tüm dikkatim üzerinde topladı. Mekânın ışıkları adeta ona yönelmiş gibiydi; her adımı, her hareketi sanki sahnenin ortasında olduğunu fısıldıyordu. Siyah elbisesiyle zarif ve asil bir duruş sergiliyordu; kumaşının akışı, her hareketiyle birlikte adeta yaşam buluyor, mekânın havasını değiştiriyordu. Elbisesi uzun olmasına rağmen, bacağındaki derin yırtmaç, elbisenin naifliğini gölgelemiyor; tam aksine, hem cesur hem de sofistike bir çekicilik katıyordu. Beyaz teni, elbisenin koyu rengiyle büyüleyici bir tezat oluşturuyor, gözleri ekrandan fırlamış gibi ona kilitleniyordu. Yırtmacın arasından görünen uzun ve pürüzsüz bacaklar, sanki her adımda bir hikâye anlatıyordu; baştan çıkarıcı ama aynı zamanda zarif, dikkatlice dengelenmiş bir estetik gibiydi. Gözlerim istemsizce ayak bileklerine kaydı. İncecik bileğinde asılı duran zarif halhal, sadece bir takı değil, onun duruşunu ve karakterini tamamlayan küçük ama etkili bir imza gibiydi. Işığın bile bileğiyle oyun oynaması, onun doğal bir ışıltıya sahip olduğunu gösteriyordu. Yukarı doğru baktığımda, dalgalı ve hacimli saçlarının omuzlarına salındığını fark ettim. Her bir teli, ensesinden kayıp omzuna dökülüyor, hareket ettikçe ışığı yansıtıyor ve onu daha da büyüleyici kılıyordu. Sanki saçlarının ritmi, adımlarının melodisiyle uyum içindeydi. Ve yüzüne baktığımda... işte asıl sarsıntıyı o an yaşadım. Güzel demek yetersiz kalırdı. Bu kadın, güzelliğin çok ötesinde bir aura taşıyordu; büyüleyici, unutulmaz, neredeyse dokunulmaz bir varlıktı. Kim olduğunu bilmiyordum ama kesin olan bir şey vardı: Daha önceki davetlerde hiç görmemiştim. Görmüş olsaydım, bu yüz belleğime kazınırddı, bir daha asla silinmezdi. Gözleri, dudakları, hatta hafif tebessümü bile aklımda bir iz bırakıyordu; sanki her detay, özenle tasarlanmış bir sanat eserinin parçasıydı. Onu gözlerimle takip ediyordum, ama o bir an bile başını kaldırıp bana bakmadı. Varlığımı hissetmiyor gibiydi, ya da belki de sadece kendi dünyasında yürüyordu. Ardından beklenmedik bir şey oldu: Kadın, doğruca Halil İbrahim Bey’in yanına yürüyüp oturdu. Salonda onlarca boş masa varken, neden yaşlı bir adamın yanına oturuyordu? Bu küçük ama gizemli tercih, merakımı katbekat artırdı. İçimde bir heyecan dalgası yükseliyor, adeta her detayı ezberlemeye çalışıyordum. Kimin olduğu, neden orada bulunduğu, her bir hareketiyle anlatmak istediği hikâye… bütün bunlar zihnimde yavaş yavaş şekilleniyordu.