`İmkansız` kelimesi o gece odanın içinde ağır bir sessizlik içinde asılı kalmıştı. Pencereden vuran ay ışığı Karan`ın kumral saçlarına vuruyordu. Gözlerimi usulca ona çevirdiğimde onun da bana baktığını fark ettim. Öyle derin bakıyordu ki ne düşündüğünü anlamak gerçekten zordu. Dile getirmekten çekinmedim. "Ne düşünüyorsun..." Karan burun kemerini sıkarak gözlerini kapattı. Derin bir nefes verdi. "Bizim olduğumuz bir dünyayı düşünüyorum. Birlikte olduğumuz bir dünyayı." Söyledikleri ile gözlerimi kaçırdım. Bunun imkanı olmadığını ikimizde biliyorduk. Düşünmeye ne gerek vardı? "Biz... Baştan yanlış bir hikayenin içindeyiz Karan. Sen bir kitaptan çıktın. Bense gercek dünyadayım. Bunun sonu yok. Bizim birlikte olduğumuz bir son yok." Karan bir kaç saniye sustu. Daha sonrasında yine gözlerini Elif`e çevirdi. Uzun uzun baktı. "İnsanlar, imkansızlıktan bahsederken aslında neyi kast ediyorlar biliyor musun Gün Işığı?" Devam etmesi için sadece gözlerinin içine baktım. "Cesaret edemedikleri şeyleri. Oysa ben senin o bal sarısı ela gözlerinin içine baktığımda sanki tüm dünyayı karşıma alabilirmişim gibime geliyor. Kalbimin ortasında ufacık bir tohum ekiliyor ve o tohum yavaş yavaş senin gülüşlerinle, bakışlarınla, filizleniyor. Söylesene ben bu filizlenen tohumu nasıl koparayım kalbimden?" Bazı insanlar hayatına yanlış zamanda girmezlerdi. Sadece... Yanlış dünyadan gelirledi.

İki kızın başına gelen trajik olayı anlatıyor • • • Eğlence amaçlı yazılıyor hem komedi hemde cinayetin bir arda olduğu kurgu.