Sevginin sözlerle değil, yaşantıyla öğretildiği bir evde büyüdü Mihra. Duvarlarında aile sıcaklığının, odalarında Kur`an sesinin, hayatlarının her köşesinde İslam`ın izlerinin bulunduğu bir yuvada... Onlara göre evlat yetiştirmek, yalnızca iyi bir eğitim vermek değil; bir çocuğun kalbine Allah sevgisini yerleştirmek, ona helali ve haramı öğretmek, ahlakını güzelleştirmek ve dünyaya geliş gayesini unutmadan yaşamasına rehberlik etmekti. Peki, bütün bunları günümüz dünyasında yaşatmak mümkün müydü? Mihra ve ailesi için cevap açıktı: Yeter ki insan, dünyayı ahiretin önüne koymasın; sevgisini, hayallerini ve tercihlerini Allah`ın rızasından bağımsız düşünmesin. Ancak hayat, yalnızca huzurlu bir yuvadan ibaret değildi. Mihra`nın da imtihanları, korkuları ve hayalleri vardı. Aşkın sınırlarını, kardeşliğin kıymetini, aile bağlarının gücünü ve insanın kendi nefsiyle mücadelesini öğreneceği bir yolculuk onu bekliyordu. Çünkü mesele yalnızca nasıl seveceğimiz değil, nasıl bir kul olarak seveceğimizdi.

selamü allahku nasıl başkacamı bilimiyorum hepsin insanlar çok sinir ve üzüyor acama ben saf ve mahametli olduyum için mi beni üzüyor nemiş o kisi hastamış sen bulaya gelmiyorumsu didiyor ama bir denesi demiyor ki ne çekti yada ne dedi var onu sanki içi bir yapmamış gibi benin suradı asıma cıttı çünkü bu yaşadım bütün surlusu o bu elim de beyzalık ve kafdaki sikilik ve bütün hastalık oları yüşüde dogulan şuçu de şule bir sucuvar beni çok üzüyor çünkü hatdam omadın birdiyi hate suluyor sanki insan yanın gitmek istemesim ama oley çetiki o gittice sanki cehnnem gimişim gibi his ettiyorum büyük ama küçük ve tara yapacı yaptı kötülük benim sormaya gimiyor ama yaptı kötük sorma gidiyor size soruyorum? sizsin osadınız gidermidin size kötük yapma dogun aileniz siz nacayım çk şereler var ama nasıl başlim bilimiyorum kısca hayatım anadım size mılakıyorum? kızca çok çektidiker onalar kızkınım ve güvemiyorum için vadalılı olamadı dogun ailem hep salaranı oldu ne madi ne de manevi yadım etimediler 🪞herkes kendi bakısın