Beren kendi halinde yaşayan komik,tatlı bir kızdı bir gün işe geç kaldı ve bisikleti ile yetişmeye çalışırken bir arabayla çarpıştı. Bir kazanın aşka dönüşme hikayesini okumaya hazır mısınız?

Berdel ile evliliğe kurban giden özel harekat polisi İdil Diana Makrou ile Yüzbaşı Asır Kayra Arslanın hikayesi

Bazı insanlar hayatımıza ışık gibi girer. Gördüğümüzde tanırız ama dokunduğumuzda korkarız. Aylin, İstanbul’dan Oslo’ya uzanan bir yolculukta, kendi hayallerini ve kalbini yeniden kurmaya çalışırken adı konmamış bir aşkla, gizlenen gerçeklerle ve suskun kalbin fısıltılarıyla yüzleşir. Bu bir aşk hikâyesi… Ama kavuşmaktan çok beklemeyi, unutmaktan çok hatırlamayı anlatıyor. Bazı hayatlar ışığa bırakılır. Bazılarıysa ışığın ardında kalır.

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, İlay’ın anlattığı hikâyeden sonra bir süre beklemiş, İlay’a gelen mektupların artmasını beklemiştir. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

İki kişinin zorla evlenmesi ne kadar doğru ya da evlendikleri için birbirlerine duydukları duyguları yok etmeye çalışmak¿¿¿

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

3 kitabım bu benim spoi vermek istemiyorum okudunuz zaman anlarsınız iyi okumalar şimdiden

Ben ailenin aykırı çocuğu: Karden Saren. Babamın deyimiyle “vasıfsız Karden”… Annemin deyimiyle “daha kadın olamamış Karden”… Ben, Karden Saren… Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Ailesi tarafından öteki görülen değil; adı gibi güçlü, ayağı yere sağlam basan Karden olarak anılacaktım. Ve eğer bu topraklarda bana mutluluğu yasak kılmaya kalkarlarsa, ben onlara kendi sonlarını yaşatırdım.

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

"Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge, Giray ve Ufuk okullarından kovulur. Yeni okullarında ise öğrenecekleri bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. 🦈 0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen?

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

Siz; kim olduğumu merak edersen hiç çekinme ara beni Kimliksiz; psikopat herif ararım merak etme Kimliksiz; bulursam ne yapacağıma inanmazsın... Siz; ben seni muhatap almıyorum. Yürü anca gidersin... Kimliksiz; kim olduğunu öğrendiğim zaman kaçacak delik arayacaksın; benden söylemesi...

𓇢𓆸 "Sabah serinliği demek.. Hoş isim. Ama neden bu isim? Hoş ama çok garip." dedi gözleri ekrandan, bana değerken. Bir süre burukça gülümsedim. "Fazla meraklıyız." dedim burnumdan gülerek. Ardından ekledim. "Hem adım Serin diye. Hemde.. " dedim duraksayarak. "Hemde?" diye sordu, telefonu karşısında bir yere sabitlerken. Bakışları hala iki gün önceki kadar sert, iki gün önceki kadar ciddiydi. Böyle ciddi böyle sert bir adamın samehour adlı bir ergen uygulamasında ne işi vardı, anlamamıştım. Anlamayacaktım. Boğazımı temizledim. Gevşekçe at kuyruğu yaptığım sarı saçlarımı sıkarak tokayı sağlamlaştırdım. "Bir sabah serinliği aldı benden bütün sevdiklerimi, içimde asla geçilemeyecek bir eşik açtı. Bu yüzden adım sabah serinliği. Yüreğimi bu denli yakan acıları bir isimde saklayıp, acımı dindirmeye çalıştığım için, adım bu." 𓇢𓆸

· · ─ ·𖥸· ─ · ·· · ─ ·𖥸· ─ · ·· · ─ ·𖥸· · · · ─ ·𖥸· "Bu bir savaş, bu bir kıyamet ve bu bir ölüm Efsun." dedi cesaret dolu gözleri. Bir seçeneğiniz kalmadığında, bütün yollar mübahtı. Ve bizim tam olarak şu anda önümüzdeki yoldan başka seçeneğimiz yoktu. Ellerimi ellerine daha sıkı kenetledim. Ellerim ellerini sararken bütün dünyaya karşı gelebilirdim, göğsümdeki huzurla. Yaralarına değdi parmaklarım..Tek tek kararmış kışlarına, baharı uzatmaya çalıştı. Kahve gözleri yeşillerimde gezindi. Kar soğuğunun kuruttuğu dudakları, ısırarak kanattığım dudaklarımı örttü. Normalinden uzun kaldı dudakları. Sanki her milimini aklına kazımak istiyor gibiydi, bu öpücükte bir veda saklıydı. Sanki kelebekler içimde son kez kanat çırpıyor, sanki Volkan beni son kez hayatta tutuyordu. Ve bazı sonları bilmek, onların gelmesinden daha çok can yakıyordu. Çünkü insan umutla vedalaşmayı, kaybetmekten daha zor öğreniyordu. Alnını alnıma dayadı. Nefesi titriyordu; bunu saklamaya çalışsa da göğsü ele veriyordu onu. Volkan korkmuyordu, biliyordum. Ama cesaret, korkunun yokluğu değildi; onunla birlikte yürüyebilmekti. Ve biz, korkunun tam ortasında el ele duruyorduk. “Geri dönemeyebiliriz Efsun`um. Biliyorsun değil mi?” dedi fısıltıyla. Bu bir uyarı değildi, bir itiraftı. Başımı salladım. Gözlerimdeki yaşlar dolmuş, taşmak üzereydi. “Zaten hiçbirimiz başladığımız yere dönemiyoruz,” dedim. "Ben sende başladım Volkan, sende bitsin hikayem." Savaş, insanın sadece geleceğini değil, geçmişini de yakıyordu. Masumiyetimizi çoktan geride bırakmıştık; şimdi sıra hatıralardaydı. Hani babalar kızlarının kahramanıydı? Hani anneler kızlarını hep kollar, yalan söylemezdi? Gökyüzü uğuldadı. Uzaklardan gelen fakat yaklaşmakta olan tekerlek sesleri ayrılığımızın sesiydi. Bu bir savaş değildi artık; bu, dünyanın kendine karşı açtığı bir davaydı. Bir kıyamet, sessiz çığlıklarla geliyordu. Volkan ellerimi bıraktı. İlk kez. İşte o an anladım: Asıl ölüm, ruhun bedenden çıkması değil, ait olduğu kalpten uzak kalmasıydı. Ve benim ruhum tamamıyla Volkan`ın kalbine aitti.

Küllerinden doğdu. Önce av oldu sonra avcı..

Ön Söz. Üsteğmen Kıvılcım`ın kaleminden: Hayat bana savaşmayı küçük yaşta öğretti. Kimi zaman elimde bir silah, kimi zaman yalnızca suskunluğumla yürüdüm ateşin içinden. Kayıplarımdan bir ev yaptım, acılarımdan bir zırh. Bir çocuğun elinden alınan masumiyeti, bir kadının sırtına yüklenen sorumluluğu taşıdım. Ve tam her şeyin bittiğini sandığım yerde, gökyüzünden inen bir adam çıktı karşıma. Ateş Uras. Adı gibi içimi yakan, ama kalbimi ilk kez sükûnetle dolduran bir isim. O bir pilottu, ben bir askerdim. Farklı yolların savaşçılarıydık ama aynı kaderin izini sürüyorduk. Kendime bile itiraf edemediğim hislerimle, en tehlikeli görevlerin tam ortasında tanıdım onu. Bu kitap bir savaşın, bir ihaneti ortaya çıkarma mücadelesinin hikâyesi. Ama aynı zamanda, gökyüzüyle yeryüzü arasında sıkışmış iki yaralı ruhun birbirine dokunuşunun da hikâyesi… Bu bir intikam hikâyesi değil sadece. Bu, kirletilmiş bir masumiyetin, çalınmış bir çocukluğun ve devrilmeyen bir kadının hikâyesi. Bu, kimin gerçekten düşman olduğunu anlamak için canını ortaya koyman gereken bir dünyanın hikâyesi. Ve unutma: Ateşi yakmaya bir kıvılcım yeter. Ama o kıvılcımı söndüreceğini sananlar… Henüz kül olmamış bir yangını hiç görmemiştir. 🔥 Kapağı yaptığı için @the_older`e çok teşekkür ederim. Tüm hakları şahsıma aittir, kopyalayıp paylaşan olursa işlem yapacağım. Bilginize. @dadaaa

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

Ayrael Ateş Küçüklüğünde yaşadığı bir olay sonrasında Ailesini kaybetmiş ve Travması kalmıştır ama Travmasının üstünde tozlar kaldığı için ailesinin nasıl kaybettiğini hatırlamıyordu ama küçüklükten verdiği sözü tutmaya kararlıydı bunu kim yaptıysa ondan intikam alacaktı.. Meriç Nehrine Atanan Asker Ayrael eski Travmasını Xanthos`u görünce hatırlar.

Asker& Savcı ⚖️

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Bir oyunmuydu içinde bulunduğumuz bu durum. Bizler oyuncularmıydık? Elliden fazla öğrenciye karşı 50 sır yada Elli cana 50 gizli ölüm…