Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

“Avukatım olacaksın. Bu iş burada bitmedi.”

Ofiste patronuna aşık bir elemanın hikayesidir.

Kuzenim sanıp yazdığım numaranın zırvana bir İtalyan mafyasına ait olduğunu nereden bilebilirdim ki?

Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan. Arkadaşlar kötü içerik içemeyeceksek bir kitaptır. Tatlış bir kitap olmasını umuyorum.

-Beni delirtmek mi istiyorsun? Büzme o dudaklarını.+Üzdü mü? -Hayır, delirtti.

Merhaba ben ipek merte çocukluktan beri aşığım

Londra’nın puslu sokaklarında eğitimini tamamlayıp memleketine bir fırtına gibi dönen Miraç Harmanşah, sadece aşiretinin veliahdı değil; zekasıyla modern dünyayı, heybetiyle Mezopotamya topraklarını dize getiren gözü kara bir yiğittir. Onun için sadakat namus, dostluk ise can borcudur. Ancak Barzan konağının eşiğinden adımını attığı an, hayatı boyunca kazandığı tüm zaferler, bir çift ela gözün karşısında ağır bir mağlubiyete dönüşür. ​Şimal Barzan... Abisi Mirza’nın can emaneti, Barzan aşiretinin zarafeti ve ağırbaşlılığıyla nam salmış tek kızı. Çocukluğundan beri kalbinde büyüttüğü devasa aşkı, bir mühür gibi dudaklarına hapsetmiş; sevdasını iffetiyle harmanlamıştır. Miraç’a her bakışında kalbi yerinden çıksa da, töresine ve ailesine olan bağlılığı ona tek bir kelimeyi emreder: "Ağabey." ​Miraç için bu hitap, göğsüne saplanan en keskin hançerdir. En yakın dostu Mirza’ya olan vefası ile Şimal’in masumiyeti arasında sıkışıp kalan Miraç, hayatının en büyük sınavını verecektir. ​Gözü kara bir ağa, kalbinin esiri olursa ne yapar? ​Asaletini sessizliğiyle koruyan bir genç kız, "efendisi" olarak gördüğü adama karşı ne kadar susabilir? "O her kesin ağasıydı, ama sadece beni. "Sol yanımın efendisi`ydi

Aşk, bir insanın yaşayabileceği en güçlü ve en güzel duyguların başında gelir. İnsan âşık olduğunda dünyayı farklı görmeye başlar; hisleri yoğunlaşır, kalbi hızlanır, hayatın anlamı değişmiş gibi olur. Sevda ise aşktan çok daha ağır bir duygudur. Sevda, birini ölümüne sevmektir. Geri dönüşü olmayan bir bağlılık hâlidir. Öyle ki sevda, bazen insanın sonu bile olabilir. Aşk gelip geçici bir duygu olabilirken, sevda insanın içinde kök salar ve kolay kolay silinmez. İnsan önce âşık olur. Bu aşk eğer zamanla sevdaya dönüşmezse, geride sadece bir hatıra bırakır ve bu çoğu zaman zararsızdır. İnsan unutur, hayatına devam eder. Ama aşk sevdaya dönüşürse, işte o zaman işler değişir. Çünkü sevdaya dönüşen bir aşk, insanı unutamayacak bir hâle getirir. Sevdiğiniz kişi hayatınızdan çıksa bile, zihninizden ve kalbinizden çıkmaz. Herkesin ilk aşkı bu yüzden unutulmazdır. İlk aşk ya karşılık bulur ya da platonik kalır. Aslında bu iki ihtimal de kulağa çok kötü gelmez. İnsan, en azından sevdiğini bilir ya da sevilmiştir. Asıl zor olan şey reddedilmek ya da kandırılmaktır. Çünkü bu durumlarda insan sadece sevdiği kişiyi değil, kendine duyduğu güveni de kaybeder. Bunlar başta sadece kötü birer deneyim gibi görünür. “Geçer” dersiniz, “alışırım” dersiniz. Ama zamanla bir duygu değişimi yaşarsınız. Eskisi gibi hissedemezsiniz. Özellikle çok genç yaşta yaşanan bu hayal kırıklıkları, insanın hayata bakışını derinden etkiler. Umut azalır, güven zedelenir, bazı şeylere karşı isteksizlik başlar. Hatta bazen hayata küsmek bile bir seçenek hâline gelir. İnsan, kendi içine çekilir ve dış dünyayla arasına mesafe koyar. Lise aşklarına bu yüzden sürekliliği olmayan aşklar denir. Belki de gerçekten böyledir. Çünkü o yaşta yaşanan duygular çok yoğun ama bir o kadar da savunmasızdır. Benim deneyimim de çok kötü sonlandı. İlk aşkınız hem mahalleden hem okuldan bir arkadaşınız olursa, üstelik çocukluk abinizin arkadaşıysa, her şey daha karmaşık hâle gelir. İnsan “En fazla abim karşı çıkar” diye düşünür. Bunların hepsi sadece birer ihtimal gibi görünür. Ama bazı ihtimaller vardır ki, insanın hayatında derin izler bırakır ve yıllar geçse bile etkisini kaybetmez.

Bazı yeminler kanla yazılır, bazıları ise gözyaşıyla. Alparslan için vatan her şeyden önce gelirdi; ta ki o güne kadar. Gökçe ise çocuklara umut olmayı seçmiş bir ilkokul öğretmeniydi. Yolları, barut kokusunun çiçek kokularına karıştığı o sınır kasabasında kesiştiğinde, her ikisinin de hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. Biri korumaya yeminliydi, diğeri ise eğitmeye. Peki, kalbindeki yarayı saramayan bir adam, başka bir ruhu nasıl kurtarabilirdi?

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

İrisa, lise son sınıfı okuyan sıradan bir öğrencidir. Sınıf başkanı olması sebebiyle kendisinde olan telefon numaralarından arkadaşı Efsun`a mesaj attığını sanarken beklenmedik bir şey olmuştur... Düşmanı olan Alina`nın sevdiği çocuğa mesaj atmıştır. Yaman`ın sorgulayıcı tavırları, olaya şüpheli yaklaşımları yüzünden İrisa, Sorgu Lordu lakabını ona resmen adı misali takmıştır. İlk başta intikam için iletişim sürdürürken, duygularını aşkın alacağını kabullenmekte güçlük çekmişti. Kitabımın bütün hakları bana aittir. Kopyalama, benzetilme durumlarında hâkimin harika suratı ile karşılaşman an meselesi!

Silahtan çıkan her kurşun öldürmez, sözlerin isabet etmesiden de kan akar. "Senin en âlâlı doğruların benim en koyu yalanlarımdı." Bir melek hayal edin; kanatları kanlı, elleri yaralı, ağzı mühürlü ve en çok da özgürlüğü varla yok arasında. Herkesin ruhu satılıktır, o da dâhil... Karanlık Cennet diye tanıtılan cehennem kuyusunda... Demir parmaklılar dost, özgürlük düşman felsefesi ile asimile edilmeyen nadir insanlardandı. Kadınlar köle, erkekler birer lord edildi bu kuyuda. Devri sona erdirecek "Devrimci" yanında bir Yardımcı`yı taşır. Ve bu iki köstebek, toprağın altından gün yüzüne çıkabilmek için tüm bariyerlere göğüs gereceklerdir.

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Biz, vatanın bağrından kopup gelen gençlerdik. Altaylar Taburunun birer ferdi, göğsümüzde yemin, ellerimizde toprağın kokusu… Ama her kahramanın yüreğinde bir boşluk, bir eksik hikâye vardır. Benim hikâyem Gözde ile başladı. Bir çarşı izninde, askeriyenin önünde… Kısa bir bakış, bir çarpışma… ve o an, zaman durmuş gibiydi. O gülüş, o mahcup bakış, adeta kalbime kazındı. Ve ben, unutamayacağımı biliyordum. Hayatım bir kadının etrafında dönmeye başlamıştı; iki sevda arasında sıkışıp kalmıştım. Bir yanımda mesleğim, görevim; öteki yanımda ise bir kez gördüğüm, adını bile bilmediğim kadına beslediğim o sessiz sevda. Ve kader, yıllar sonra yüreğimde sakladığım bu aşkı tekrar karşıma çıkarmıştı. __ Bu kitap; Altaylar`dan Serisi`nin İlk kitabıdır. YARIM KALAN SİGARA ise bu kitabın devam kitabı olacaktır.

"Bestami, en azından tek bir cümlen doğru olaun." "İçinde sen olmayan tüm cümlelerim nasıl da yalancı ama." "Başladın yine." "Başlayamaz mıyım, seviyorum ulan seni. Aşığım sana kızım." "Geçenlerde sevdalıyım diyordun ama." "Sevda başka aşk başka Maral, o zaman sevdalıydım şimdi aşığım." "Koskoca mafyayı ne hale getirdim ya, bak sen şu işe." "Sen getirmedin güzelim, varlığın getirdi." "Bestami tamam yeter." "Hani beni pişman edecektin?" "Neye?" "Bilmem, özledim pişman etmelerini. Biraz vursana bana, sonra öpersin geçer."

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

Kuzeninin ısrarıyla yabancı numaraya mesaj atan bşr genç kız... Başına çok büyük bir bela aldı belkide şans

İki tane gazateci bir ajan olarak iki mafyanın arasına giriyor ve mafyadan önemli bir dosya alıyor...

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

Asker & Eski Asker Gözlerimi gözlerine diktim. "Süsünden eksik olmuyorsun be kızım," dediğinde gözünün içi gülüyordu. "Yine hangi makyaj veya takı. Söyle güzelim. Söyle çünkü bunları bir tek senin için yaparım." Yüzümde tebessüm yer edindi. "Bana mermi verir misin peki?" Bir hata her iki hayatında sonu olmuştu . Kitabı yüzde yüz seveceğinize o kadar eminim ki. Okumadan bırakmayın

Gizli bir krallık, gizli bir kral, gizli bir prenses... Bir de krallığın peşine düşen robot başkan. Büyük devrimden sonra demir derili robotlar artık yasalar önünde insanlarla eşitti. Robotlar insanlaşmaya başladı; evlendiler, doğurdular ve öldüler. İnsana benzemek için bir tanrı edinip ona tapındılar. İnsanların zaaflarıyla bezendiler, korku nedir öğrendiler. Robotlar ve insanlar artık birbiriyle aynıydı; bir şey hariç: aşık olmak. Büyük devrimin beşinci yılında, bir robot başkan seçildi, gizli krallık mensuplarını bulmak için bir ordu kurdu. Gelişmiş dünyanın nimetlerini yok sayan ve geçmişin yoksulluğuna tamah eden bu gizli topluluk büyüde de ustaydı. Robotların ihtiyacı olan tek şeyi verebilirlerdi, onların soğuk zihinlerinde bir alev yakabilir, onları aşk illetine düçar edebilirlerdi. Veliaht prenses Leyla ve robot başkan MCN2... Onlar birbirine karşı cephelerden bakmıyorlar bilakis onlar bir cephede aşk karşı cephede...

Bazen devlet, en sessiz anında bile tetiktedir. Sokaklar sıradan görünür; insanlar hayatın telaşında kaybolmuş gibidir. Ama perde arkasında nefesler kısılır, haritalar yeniden açılır ve ülkenin kaderi tek bir karara bağlı hâle gelir. Haftalardır yükselen uyarı sinyalleri, küçük saldırılar ve belirsiz patlamalar birikerek tek bir gerçeği işaret ediyordu: Bu kez karşılarında sıradan bir örgüt yoktu. Eylemlerinin satır aralarında çok daha büyük, çok daha hesaplı bir planın izi vardı. Devlet biliyordu. Onların hedefi bir şehri yakmak değil, bir geleceği kesmekti. Bu defa hata payı yoktu. Bu yüzden yıllardır gölgede çalışan iki tim devreye alındı: Turan ve Kurt. Çalışma biçimleri, karar yapıları, yaklaşım tarzları farklıydı. Biri strateji ve zeka ile ilerlerken, diğeri saldırı gücü ve sahadaki refleksiyle düşmanı çökertecek yapıdaydı. Birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkan tek gerçek vardı: Hiçbir güç, Türk milletinin dayanıklılığını küçümseyemez. Bu hikâye, o dayanıklılığın izini sürüyor. Gölgelerden yükselen bir düşmanı, karanlıkta büyüyen hesapları ve vatan için atılan her adımın arkasındaki bedeli anlatıyor. Her operasyon bir başlangıçtır. Her başlangıç yeni bir bedeli beraberinde getirir. Ve bu kez ödenecek bedel, kimsenin tahmin edemeyeceği kadar ağırdı. İki tim. Tek hedef. Kurt Timi düşmanı sarıp çökertirken, Turan Timi satranç tahtasının hamlelerini yöneten akıldı. Şimdi tarihlerinin en büyük tehdidine karşı birleşmek zorundalar. Not: Bu eserde geçen askerî unsurlar, operasyonlar, örgütler, mekânlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kurum veya yapılarla ilişkilendirilemez.