Kan ağladı vatan, o güzel topraklar için... Kan ağladı bir şehit, sevdiğine kavuşmak için...

"İnsan, en çok güvendiği notadan vurulduğunda anlar; hayatın aslında sessiz bir çığlıktan ibaret olduğunu." Maya için dünya, piyanosunun tuşları ve boynundaki kolyenin sessizliği arasındaydı. Hırçındı, mağrurdu ve kendi zirvesinde tek başınaydı. Ama bir gece, o pırıltılı sahneler karanlığa gömüldü. Alkışların yerini barut kokusu, duaların yerini ise namluların soğuk nefesi aldı. Şimdi perde kapandı ve sahne bitti. Maya artık sadece şarkı söyleyen o kadın değil; fırtınanın tam kalbinde, her biri birer gölgeye dönüşmüş adamların arasında kendi varlığını korumaya çalışan bir direniş. Kendi sesini silah seslerinin arasında bile kaybetmemeye kararlı bir ruhun hikayesi başlıyor. Peki sen, bu karanlıkta kaybolmadan Maya’nın hırçınlığına eşlik etmeye hazır mısın?

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi`de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

Arkadaşlıkları bir gruptan çok daha azı. Hepsi bambaşka kişiliklere ve hayatlara sahipler ama bir şekilde arkadaşlıklarını sürdürmeye devam ediyorlar. Günlük yaşamları ve birbirleriyle olan ilişkileri devam ettikçe birbirleri hakkında daha fazlasını öğrenecekler.

"Adını söylemedin." dedi. Güldüm. "Bir daha karşılaşacakmışız ya. O zaman söylerim." O da güldü. "O zamana ben öğrenirim zaten." "O halde kendine iyi bak Tunga." Bana sadece Yiğit adını söylemişti. Ben Tunga deyince bakışları merakla bana döndü. "Benim kim olduğumu biliyormuşsun!" Arabadan geri çekilip el salladım. O bana şaşkın şaşkın bakarken Sıtkı amca eski arabasıyla köy yoluna çıktı.

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Timini bir patlamada kaybeden kıdemli üsteğmen Tomris Yücel yeni atandığı time ve yeni görev yeri olan Şırnağa alışması gerektiğini biliyordu ama geçmişi unutabilecek miydi?

Öğretmen & Ağa - BERDEL Peki ya geçmişte birbirlerine ilgi duyan iki ruh berdel sebebiyle hayatlarını birleştirmek zorunda kalsaydı ne olurdu? Kalbe düşen sevgi miydi beni yaşatan, yoksa bana olan sevdan mıydı beni öldüren? Sevda mıydı beni bu derde düşüren? Yaşam mıydı bana sev diyen? Biz töreye kurban edilen iki çocuktuk. Yaşamımızda seçim yoktu. Biz kadere mahkum edilen iki kurbandık. Sevdik.. sebepsiz sevdik. Her zorluğa rağmen.

Bazı hayatlar, ışığın altında parıldar ama karanlıkta büyür... Bazı kadınlar, dünyanın gözü önünde dimdik durur ama içlerinde yıkılmış bir şehir taşır... Hazan... Gücüyle konuşulan, gururuyla tanınan, suskunluğu bile hükmeden bir kadın. Adı cesaretle anılırken, kalbi yarım kalan bir hikâyenin içinde nefes alıyor hâlâ. Sekiz yıl... Zamanın bile dokunmaya çekindiği bir yara gibi geçti içinden. Susarak büyüdü, sustukça güçlendi, güçlendikçe yalnızlaştı. Kimse bilmedi. Kimse duymadı. Kimse gerçekten görmedi onu. Şimdi kader yeniden kapıya dayandı. Geçmiş, küllerinden yükselen bir fısıltıyla geri dönüyor. Sırlar nefes almaya başlıyor. Kırılan kalpler, yarım kalan sözler, henüz bitmeyen bir hesap, henüz söylenmemiş bir gerçek... Kaçmak artık mümkün değil. Gurur siper olmuyor, güç yetmiyor, zaman saklayamıyor hiçbir şeyi... Kalp, unuttuğunu sandığı yerlere dönmek istiyor. Ruh, zincirlerini koparmakla teslim olmak arasında titriyor. Ve Hazan... Kendi ateşinin ortasında, hem kaybolmaya hem yeniden doğmaya mahkûm. Çünkü bazı kafesler altınla örülüdür... Ve insan bazen en çok, en parlak görünen yerde tutsaktır. Şimdi tek gerçek var: Bu hikâye yalnızca bir aşkın değil... Gücün, gururun, savaşın ve kalbin susmayı reddedişinin hikâyesi. Ve hiçbir kader, direnen bir kalbi sonsuza kadar susturamaz...

Toprak bin yıllık uykusundan uyanırken, Azerhal da nefes aldı. Ona “Ölü Kral” dediler. Unutuldu. Mühürlendi. Ta ki en derin yarığın kalbinde çatlayan bir lanet, kadim efendisine yeniden can verene kadar. Büyüler çöktü, dünya titredi ve Karanlık, kralını selamladı. Onu uyandırmak için hiçbir gücün kalmadığı söyleniyordu… ta ki adı fısıltılarla anılan kızıl saçlı Mucize, adım adım karanlığın içine düşene kadar. Şimdi Kral Azerhal uyanık. Aç, öfkeli. Ve tek bir arzuyla yanıyor: o kızıl saçlı Mucizeyi bulmak. Çünkü bazı şeyler bir kere kaybolduğunda, dünya onu geri almak için yanıp kül olmalıdır. Kızıl saçlı Mucize, ya kurtuluşu ya da kıyameti getirecek. Kan ve gölgenin kadim yeminine hapsolmuş melez kralı, sadece Gece`nin Kızıl Anahtarı olan kızıl saçlı kız uyandırabilirdi; fakat uyanış, karanlığın en eski sırrını da zincirlerinden boşaltacaktı.

Hiç kitap karakterine aşık oldunuz mu? Hayır, hayır. Soruyu değiştiriyorum. Hiç dilek tuttunuz mu? Peki, o dileğiniz gerçekleşti mi? Galiba benim dileğim gerçek oldu. Yoksa balkonumun ortasında yayılarak yatan bu yarı çıplak prensin bir açıklaması olamazdı. Tek sorun vardı. Bu adam Grondal Krallığı`nın korkulu rüyası olan Prens Lokii. 2024 yılında balkonunuzda yatan yarı çıplak prensle karşılaştığınızda ne yapabilirdiniz ki?

Tozlu Kayalar Serisi`nin ilk kitabı. Diğer 14 kitabımı okuyup oylamayı unutmayınn🫶

Arden Kara. Sessizliği buz gibi, öfkesi ölümcül. Ve tek bir amacı var: İmparatorluğunu küllerinden yeniden doğurmak. Fakat kader, Arden’in karşısına beklenmedik bir engel çıkarır: Düşman ailenin güzeller güzeli, dik başlı, özgürlüğüne düşkün kızı… Lina Arslan. Onların bakışları savaş, dokunuşları ateş, aşklarıysa hem yasak hem yıkıcıdır. Her yakınlaşmaları iki aileye meydan okumak, her nefesleri ölümü çağırmak demektir.

Vanilla ailesiyle gittiği gemi tatilinde geçirdiği bir kaza sonucu komaya girer. Uyandığında ise bütün ailesini kaybettiğini öğrenir ve hafızasını kaybetmiştir. Hayatına giren Samuel ile hayatı değişir...

O, kalabalıklar içinde görünmez olmayı seçmiş bir kız. O ise kelimelerin arkasına saklanan bir sır. Bu hikâye; isimlerin söylenmediği, yüzlerin merak edildiği, cesaretin kâğıda döküldüğü bir gençlik aşkını anlatıyor. Adını Bilmediğim Çocuk, ilk heyecanları, sessiz kalp çarpıntılarını ve bazen bir ismi öğrenmeden de sevilebileceğini fısıldıyor. Çünkü bazı insanlar, hayatımıza adını sormadan girer… ama izi hep kalır

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Şu toprağın altında benim cennetim yatarken Ecmel, söylesene ben nasıl nefes alırım, yokluğunda cehenneme dönen bu yeryüzünde? Senin bedeninin alamadığı her nefes için yansın bu ruhum en derin cehennemlerde. *** Yazılış Tarihi: 01.05.2020 Bitiş Tarihi: 01.08.2020 Yazar: Büşra Yörük

Bu okulda zil sadece dersin başladığını haber vermez. Bazen bir savaşı, bazen de kalbin en tehlikeli atışını başlatır… 11-A ve 11-B. Aynı okul, aynı koridorlar ama ezeli düşman iki sınıf. Kim başlattı, neden başladı kimse bilmiyor; ama kavga, laf sokma ve rekabet bu okulun yazılı olmayan kuralları. Defne Yılmaz için her şey nettir: Disiplin, başarı ve 11-A’dan özellikle Eren Kaya’dan uzak durmak. Eren Kaya içinse hayat basittir: Basketbol, eğlence ve Defne’yi sinir etmek. Ta ki okul yönetimi, iki düşman sınıfı aynı projede bir araya getirene kadar… Zorunlu ortaklık, bitmeyen atışmalar, kahkahalarla dolu kaos ve hiç beklenmedik duygular… Nefretle başlayan her bakış, zamanla kalbi hızlandıran bir savaşa dönüşür. Peki ya aşk, düşmanlıktan daha mı güçlüdür? Yoksa bu okulda kazanan her zaman savaş mı olur?

Yıllar önce olan bir kan davasının tutuklu bir aşka dönüşmesi ...

3 Yetim ve öksüz kızın okul hayatında nefret ettiği erkeklere karşı ilgi duyması .....

Çisem Alkara, kendi halinde yaşayan bir yazardır. Bir gün kapısını açtığında karşısında geçmişinin en büyük karasını, elinde bir bıçakla görmek onun için beklenmedik olur. Kadından kaçsa da eninde sonunda yakalanır ve sonuç olarak ölümün döşeğine gelir. Ancak bir terslik vardır... Tam öleceği esnada, kendisini birkaç dakika öncesinde bulur. Bu bir döngü haline gelir. Leylim Arelin ise arkadaşının başına geleni anladıktan sonra ortak arkadaşları olan Arın ile beraber Çisem`i kurtarmak için çabalayan bir bedendir...

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...