devam ediyor 56dk önce güncellendi
Lâyezal
@lavixy
Okuma
541
Oy
75
Takip
22
Yorum
539
Bölüm
4
Kitappad`deki "Lâyezal"isimli ilk kurgudur!
☀︎
"Bu bir savaş, bu bir kıyamet ve bu bir ölüm Efsun." dedi cesaret dolu gözleri. Bir seçeneğiniz kalmadığında, bütün yollar mübahtı. Ve bizim tam olarak şu anda önümüzdeki yoldan başka seçeneğimiz yoktu.
Ellerimi ellerine daha sıkı kenetledim. Ellerim ellerini sararken bütün dünyaya karşı gelebilirdim, göğsümdeki huzurla.
Kahve gözleri yeşillerimde gezindi. Kar soğuğunun kuruttuğu dudakları, ısırarak kanattığım dudaklarımı örttü. Ama bu öpücükte bir veda saklıydı. Sanki kelebekler içimde son kez kanat çırpıyor, sanki Volkan beni son kez hayatta tutuyordu.
Ve bazı sonları bilmek, onların gelmesinden daha çok can yakıyordu.
Çünkü insan umutla vedalaşmayı, kaybetmekten daha zor öğreniyordu.
Alnını alnıma dayadı. Nefesi titriyordu; bunu saklamaya çalışsa da göğsü ele veriyordu onu. Volkan korkmuyordu, biliyordum.
Ama cesaret, korkunun yokluğu değildi; onunla birlikte yürüyebilmekti. Ve biz, korkunun tam ortasında el ele duruyorduk.
“Geri dönemeyebiliriz.” dedi fısıltıyla. Bu bir uyarı değildi, bir itiraftı.
Başımı salladım. Gözlerimdeki yaşlar dolmuş, taşmak üzereydi.
“Zaten hiçbirimiz başladığımız yere dönemiyoruz,” dedim. "Ben sende başladım, sende biter hikayem."
Savaş, insanın sadece geleceğini değil, geçmişini de yakıyordu. Masumiyetimizi çoktan geride bırakmıştık; şimdi sıra hatıralardaydı. Hani babalar kızlarının kahramanıydı? Hani anneler kızlarını hep kollar, yalan söylemezdi?
Gökyüzü uğuldadı. Uzaklardan gelen fakat yaklaşmakta olan tekerlek sesleri ayrılığımızın sesiydi.
Bu bir savaş değildi artık; bu, dünyanın kendine karşı açtığı bir davaydı. Bir kıyamet, sessiz çığlıklarla geliyordu.
Volkan ellerimi bıraktı. İlk kez. İşte o an anladım: Asıl ölüm, ruhun bedenden çıkması değil, ait olduğu kalpten uzak kalmasıydı.
Ve benim ruhum tamamıyla Volkan`ın kalbine aitti.
☀︎