Karanlıkta gölge olmaz ama bu biraz farklı

Karanlığın derinliklerinde uyanan lanet, hem düşmanı hem dostu birbirine düşürür. Sazi, geçmişinin gölgeleriyle savaşırken Juji ve Mari’yle birlikte kaderini yeniden yazmak zorundadır. Ancak Zelaris’in ordusu yaklaşırken, bu savaşta kazanan değil — yalnızca hayatta kalan olacaktır.

Ama gözleri... Gözleri, benim gökyüzümdü. Bütün o kaosun içinde, onun gözlerinde anlık bir huzur gördüm. Ve o anda, içimdeki kızgın kurt kükredi, ama bu öfke değildi. Bu, tanınmaydı. Vücudumdaki her bir kas teli, her bir kemik, bana bağırdı: Ruh eşi. Benim ruh eşim. Bir kurt adamın lanetli kalbi için yaratılmış, sıradan bir insan kızı. O gece, bar kapanana kadar dışarıdaki gölgelerde bekledim. Onu izledim. Yürüyüşü yorgundu ama adımları kararlıydı. Karanlık bir ara sokağa saptığında, içgüdülerim beni ele geçirdi. Hızla insan formumda önüne çıktım. Yüzündeki ifade, önce yorgunluk, sonra şaşkınlık ve ardından saf korkuydu. "Korkma," dedim, sesim boğuk, vahşi bir tını taşıyordu. Bu sesi yıllardır ilk kez birine yumuşatmaya çalışıyordum, ama başaramadım. Benim sesim bir hırlama gibiydi. "Sana zarar vermeyeceğim. Ben Kain." Gözleri beni baştan aşağı taradı. Boyum, kaslı yapım ve yüzümdeki sert ifade onu huzursuz ediyordu. Anahtarlığını elinde sıkıyordu. "Benden ne istiyorsun? Seni tanımıyorum. Çekil yolumdan." Onun bu anlık direnişi... Bu, beni daha da çok çekti. Boyun eğmeyen bir ruh. Tıpkı bir Alfa`nın ihtiyacı olduğu gibi. Bir adım yaklaştım. Aramızdaki mesafe, bir kurdun sabrının sonuydu. "Senin arayışın bitti, Eliza. Sen bana aitsin. Sen benim ruh eşimsin."

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

"Sen haklıydın," dedim usulca kollarımı boynuna dolarken. "O gün dediğin her şeyde haklıydın. Büyüdüm ve nankör olmayı öğrendim." Gözlerimin en derinine bakan kehribar gözleri karaya büründüğünde, sinsice kulağına eğilip şu sözleri söyledim. "Gardını al, çünkü beni dönüştürdüğün bu hâl için benden özür dileyeceksin."