bir anda aklıma geldi öylesine işte akanzi

Asena Korkmaz yalnız kalmaya alışkındı. Zaten hayatında çok fazla insan yoktu. Sadece üç kişi vardı. Hep yanında olan üç kişi. Ama son zamanlarda bir şey değişmeye başladı. Asena bazen… bir ses duyuyordu. Etrafında kimse yokken. Ona ismiyle seslenen bir ses. Atlas. Başta önemsemedi. Ama o ses gitmedi. Aksine, onu daha iyi tanıyormuş gibi konuşmaya başladı. Sanki her şeyi biliyordu. Asena artık şundan emin değildi: Gerçekten yalnız mıydı… yoksa hiç yalnız olmamış mıydı? Çünkü bazı sesler sadece duyulmaz. İnsanın içine yerleşir. Ve bazen… gerçek sandığın her şey bir anda yok olabilir. YAZAR -Naz Korkmaz-

“Nefretle başladı. Ama bazı duygular… yanlış yerlerde büyür.”