Her şey normal düzeninde ilerler ama her normal bir gün anormale döner. 〄 Her şeyin bir düzeni vardır, bir ilki bir sonu vardır. Her durumun da bir açıklaması vardır. Öyle olmalıdır. Öyle olmalıydı. Elimde kaç dakikadır tuttuğumu bilmediğim kağıdı tekrar açıp okudum. Sertçe yutkundum. Bu el yazısı abime aitti, biliyordum ama neden böyle bir şey yazdığını ve nereye kaybolduğunu bilmiyordum. Benden yardım istiyordu, hayır benden değil. Benden birine ulaşarak yardım etmemi istiyordu. Saçmaydı. Ulaşmamı istediği kişi abimin yıllarca yakın arkadaşı olup daha sonra düşmanı olan kişiydi. Neredeyse 8 yıldır görmediğim o kişiydi. En yakın arkadaşı ama sonradan en azılı olan düşmanı... Kartlar yeniden dağıtılacaktı ya da çoktan dağıtılmış ve en sondaki zor olan bana kalmıştı.

"Gerçekten neyin peşindesin? Güç mü? Yoksa geçmişin mi seni buraya getirdi?" "Geçmişin karanlıklarından kaçmak kolay değil, ama ne yaparsan yap, o seni hep takip eder. Benim peşinde olduğum şeyse, geleceğin seni nasıl şekillendireceği." "O zaman neden bu kadar karanlık? Gelecek, ışıkla değil, hep gölgelerle mi dolu olacak?" "Işık ve gölge arasındaki dengeyi bulman gerek. Bunu yapmadığın sürece, hiç bir şey değişmez."

Eğlenceaine yazılan bir kitaptır gerçekle alakası yoktur Bir adamın kendinden yaşça küçük masum bı kıza aşık olması ve aşkında ısrarcı olması

Yeni bir okul. Yeni duvarlar. Yeni yüzler. Ve hepsinden nefret etme hakkım sıfırdan tanımlanmış gibi. Ayaklarımın altındaki taşlı yolda yürürken üzerimdeki siyah montun kapüşonunu iyice kafama çekiyorum. Saçlarım hafifçe önüme düşüyor, okyanus mavisi gözlerimi kısarak devasa demir kapıya bakıyorum. Üzerinde, kazınmış gibi duran o altın yazı gözümü alıyor: “RAVEN ROZET LİSESİ — Sadakat Güçle Ölçülür.” “Ne karanlık bir yer seçtik yine, Eflin,” diyorum dişlerimin arasından. Yanımda yürüyen Eflin ise zerre umursamadan çiğnediği sakızla, “İsim havalı bence,” diyor. Gözlerini kısıp binaya bakıyor, “Harry Potter gibi ama daha suçlusu.” Burnumdan gelen kısa bir kahkahayı bastıramıyorum. Ama bu kahkahanın arkasında bir iç sıkıntısı var. Bu okulun adı Raven Rozet Lisesi. İsminden bile belli: burada sıradan bir ders, sıradan bir teneffüs yok. Her öğrenci bir rozetle işaretli ve o rozetler kim olduğunu belirliyor. Sarı, mavi, kırmızı, yeşil, gri, siyah… Her biri bir grubu temsil ediyor. Ve her biri bir tehlike. Mesela sarılar — bağımlılar. Uyuşturucu geçmişi olan ya da hâlâ içinde olanlar. Maviler — suç ağlarıyla bağlantılı çocuklar. Mafya bağlantılı, tetikçilerin torunları falan. Kırmızılar — dövüşçüler. En sert kavgaların içinden çıkan, disiplin dosyası dolu tipler. Yeşiller — bilgisayar hackerları, teknik zekalar. Gri — bilgi toplayıcılar, manipülatif zekalar. Siyahlar — henüz gruplandırılamamışlar. Serbest ama tehlikeli. Ve biz? Biz siyah rozetliyiz. Yeni gelenler olarak hâlâ etiketlenmemişiz. Ama yakında o da olur. Koridorlara girdiğimizde, okulun içi sanki kurgusal bir evren gibi. Herkesin üzerinde o metalik rozetlerden var. Kiminin yakasında, kiminin çantasına iliştirilmiş. Bir grup geçiyor önümüzden; gürültülü, ceketleri mavi. Eflin hemen yanımda fısıldıyor: “Onlar mafya tayfa. Maviler. Hepsi paşa torunu gibi bakıyor.” “Ezik gibiler bence,” diyorum. Ama aslında onları gözlemliyorum. Ne zaman gülerler, ne zaman dururlar… Tetikte olmalıyım. Üçüncü katta, sınıfımıza ulaştığımızda içeriye girdiğimde tüm gözler bana dönüyor. Durup kalıyorum. Eflin ise umursamaz bir tavırla içeri süzülüyor. Sınıf altı kişilik. Üç kız, üç erkek. Ve işte onu görüyorum. Duvara yaslanmış, siyah tişörtü kollarını sımsıkı sarıyor, damarları net şekilde görünüyor. Esmer. Gözleri ela. Kollarını göğsünde birleştirmiş ve bana yukarıdan aşağıya bakıyor. Gülümsemiyor. Ters bir bakış fırlatıyor. İşte o: Araz Yıldırım. Okulun en sevilen çocuğuymuş. Aynı zamanda en çok nefret edilen. En çok korkulan. Ama bana göre… sadece bir ego şovu. “Bu da eksikti,” diyor Araz, hafifçe başını sallar gibi. Sesi boğuk ama net. Sanki gelişimden rahatsız olmuş gibi. Gülümsüyorum. “Senin kadar yer kaplamam merak etme,” diyorum. Gözlerimi ondan ayırmadan sırama ilerliyorum. Karşımda oturuyor. Zaten şansıma, elbette tam karşısına düşeceğim. Yanımızda oturan diğer öğrenciler de tanıdık gelmiyor ama belli ki bir süredir buradalar. Biri gözlük takıyor, yeşil rozetli. Diğeri kıvırcık saçlı, gri rozetli. Kızlardan biri dövmeli, kırmızı rozetli ve diğer kız… gülümseyen tek kişi. O da gri. “Ben Liva,” diyor o gülümseyen. Elini uzatıyor. “Hoş geldiniz. Sizi bekliyorduk.” Eflin hemen selam veriyor. Ama ben hâlâ Araz’ın o yargılayan bakışlarının altında oturuyorum. “Beklemeyin. Ben kimsenin hayatına dahil olmaya gelmedim,” diyorum. Sözüm Liva’ya ama gözüm Araz’da. Araz, dudaklarını sıkıyor. Hafifçe başını yana eğip fısıldar gibi söylüyor: “Bu kızın egosu bana rakip olacak galiba.” “Eğer egona rakip olmamı istemiyorsan, sustuğumda konuşma.” Bir sessizlik oluyor. Ama bir an sonra Liva, gözlerini kocaman açarak “WOAH!” diye bir ses çıkarıyor. “Arkadaşlar, bu sınıf patlayacak. Bayılıyorum yeni gelenlere.” Dersin başlamasıyla birlikte, sınıfa giren danışman öğretmenimiz — Bay Semih — hemen konuya giriyor. Önümüzdeki hafta yapılacak “İlk Görev” hakkında. “İlk Görev” her yıl yeni gelen siyahların rozetlenmesi için yapılan sınav. Ama bu yıl farklı bir şey olacakmış. Bay Semih çok ciddi bir ses tonuyla söylüyor: “Bu yılki görev… eski öğrencilerden birinin ölümüyle ilgili olacak.” Herkes susuyor. Araz bile. “Ceset, kamp alanında bulundu,” diyor. “Ve okul, bu ölümün gerçek sebebini bulacak kadar güçlü olanları ayıklamak istiyor.” Gözlerimi kısıyorum. Kalbim biraz daha hızlı atmaya başlıyor. Yeni okul, yeni insanlar… ve şimdi bir ceset. İşte şimdi işler ciddileşiyor. "Üfleyerek geçirebileceğini sandığın için yüreğime yara açmakta hiç sakınca görmedin ama ben sırf o yaralar sızlamasın diye, geceleri göğsümün üzerine yatamadım."

Lisede sürekli bakışıp ama konuşamayan bir çiftin hikayesi

Neva 3 yıldır plotonik olduğu Buğra`nın da onu sevdiğini öğrenmesiyle başlamıştı herşey şimdi hiç bişey eskisi gibi olmayacaktı...

Kırlangıç ev arkadaşı ile normal bir hayat geçiriyordu. Ama uzun bir süre çalıştığı yeri batmaktan kurtarmaya çalışıyor. Bu sırada eski bir tanıdık çıka geliyor. Karga... Karga iyi haberler getirmiyor. Ve kötü haberden sonra hayat Kırlangıç için değişiyor.

Yaşam, bazen zorunlulukların içinde saklı kalan gerçek aşklarla örülüdür. Aden Dora, geçmişi silinmiş bir kadın... Ölen ablasının yerine geçerken, unutulan sırların ağırlığı omuzlarına biner. Uraz Efe ise kalbini yıllarca bir başka isme kapamış, geçmişin gölgesinde yaşayan bir adam. Bir arada olmaları kaderin bir oyunu mu, yoksa içten içe büyüyen duyguların başlangıcı mı? Geçmişin suskunlukları, sırlar ve yarım kalan hikâyeler, onları birbirine daha da yakınlaştırırken aynı zamanda yavaş yavaş yıpratır. Bir evin içinde saklanan gerçekler, unutulmuş isimler ve yasak aşklar... Peki, bir insan neye mecburdur? Aşka mı? Geçmişe mi? Yoksa kendine? Mecburum, unutulmuş kimliklerin ve sessiz kalmış yüreklerin hikayesi.

Sare, yakın arkadaşına dert mesajı atarken yanlışlıkla tanımadığı birine gönderir. Çocuk cevap verir: “İstersen konuşabiliriz.”bu mesajdan sonra olaylar başlar Merhaba👋 Ben Hivay sonunda istediğim kitabı yazmaya vakit bulabildim, iyi okumalar💕

Onun elinden kurtulabilecek miyim? yada onu sevebilecek miyim?...

Beria daha 16 yaşında ailesinin baskısına dayanamayarak evden kaçar ve arkadaşıyla yaşamaya başlar. Bir süre sonra kendine tamamen yeni hayat inşa etmiş Beria kendini çok zor durumda bulduğu bi zamanda karşısına yarı yabancı yarı Türk mafya olan Ares Oner çıkar...

Esrarengiz olayların arasına sızmış 5 kişi onları izliyorlar.

On beş yıl önce babasının kanlı vedasıyla İstanbul’u terk eden Lidya Sarsılmaz, şehre sadece intikam almak için döner. Hedefinde, çocukluğunu ondan çalan Karahan ailesinin veliahtı Araz Karahan vardır. Ancak karanlık bir limanda kesişen yolları, onları düşmanlıktan çok daha tehlikeli ve karanlık bir labirente sürükler. Kendi ailesinden gelen beklenmedik bir ihanetle köşeye sıkışan Lidya, hayatta kalabilmek için sığınabileceği en son kişinin, en büyük düşmanının gölgesine muhtaç kalır. Tozlu hangarların ve gece yarısı pusularının gölgesinde başlayan bu zoraki ittifak, buz mavisi gözlerdeki nefreti yakıcı bir tutkuya dönüştürürken; İstanbul, bu büyük çarpışmanın küllerinden yeniden doğacaktır

Yıllar önce birilerinin yaptığı bir hatanın bedelini çeken, belli belirsiz insanların kendi çıkarları için içine atıldığım ateşin esirleriydik hepimiz...

Her şey tek bir gecede başlamıştı. Kafamın içinde neler döndüğünü nasıl bir hayattı yaşadığımı sorgular durumdaydım kendimden geçmişcesine. Neden bunlar benim başıma geliyordu ki yaptığım bir günahın cezası mı? Yoksa hayatta vermem gereken bir sınav mı? Orasını bilemem sonuçta benim başıma geliyordu ve ben üstesinden en iyi şekilde gelmem gerekir bana yakışan da bu olur, zaten üstesinden geldim de ama bir yandan da iyi ki benim başıma gelmiş de diyorum pişmanlıklar kazandığım kadar dostluklarda kazandım bu yolda yanıma yoldaş oldular ve ben bu dostlukları hiçbir şeye değişmem.. ....... "Ne demek hamilesin! İstemiyorum onu aldır!" "Asıl ne demek aldır o günahsız bir bebek istemek zorunda değilsin ve bu bebeği istemek senin hakkın bile değil ben bu bebeği aldırmak falan istemiyorum." "Aklındaki plan ne, o bebekle kendini bu eve, bu mirasa kakalamak falan mı?" Kollarını iki yana açarak etrafı gösterirken tek kaşı havaya kalktı. O kim oluyordu ki bebeğimin üstünde söz hakkına sahipti bu bebek benimdi sonuçta.. ___________________

Bir mum kaderinizi böylesine etkileyemezdi. Köyde düşmanı Mahir ile bir mum yüzünden evleneceğini bilmek efsunu yıkmıştı. Efsun o adamı öldüresiye nefret ederken ona nasıl aynı evin içinde katlanacaktı ki. O evlilikten kaçmak için bile İntharı göze aldı.

Onu sevmek kolaydı. Onu korumak… günahkâr olmayı gerektirdi. Karan Akın iyi bir adam olmayı seçebilirdi. Ama o, sevdiği kadının hayatta kalmasını seçti. Bedeli ne olursa olsun. Defne Aras ölümle iç içe yaşayan bir adli tıp uzmanıydı. Korkuya alışkındı ama bir adamın karanlığının bu kadar derin olabileceğine değil. Karan onu sevdi. Ama bu sevgi; çiçekli sözlerden, masum vaatlerden ibaret değildi. Bu sevgi kirliydi, tehlikeliydi ve fazlasıyla gerçekti. Bir adam sevdiğini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Bir kadın, kendisi için işlenen günahlarla yaşamayı kabul edebilir mi? Aşk, ahlaktan büyük olabilir mi? Benim İçin Günah İşle, takıntılı bir aşkın, karanlık bir fedakârlığın ve “iyi kalmak” ile “hayatta tutmak” arasındaki o ince çizginin romanı. Bu hikâyede: • Aşk masum değildir • Evlilik bir kurtuluş değil, itiraftır • Günah işlenir ama boşa işlenmez “İyi bir adam olsaydım seni kaybederdim. Kötü biri oldum… seni yaşattım.” Romantik gerilim, tutku, aksiyon ve edebi cümlelerle örülmüş bu hikâye, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Sevdiğin için kötü olmaya cesaretin var mı?

Çıktığı sınav senesinden sonra biraz kafasını toplamak için Çeşme`deki babaannesinin yanına giden Derin ve rastgele gittiği kafede karşılaştığı Aras...Ama bu hikayenin sonunu hiçbiri tahmin edemezdi...edemedi...

Sadece bir kiyap yorumuyla başlayan bir konuşma ne kadar ileri gidebilir ki? Güzel bir dostluğa götürebilir mesela .. Bizim hikayemizde işte böyle başlamıştı Özge`nin beni ansızın bulmasıyla . . 🐾 Ben Derin Sancak Mezun senesinde sadece derslerine odaklanması gerekirken biranda kilometrelerce uzaklıkta bir arkadaş edinmiş ve tatlı hayallerini onunla paylaşıp gelecekte yanyana olmayı dileyen biriyim . Tabi ansızın hayatıma tek Özge girmedi birde baş Belam kendini kocam sanan biri dahil olmuştu ! Bilinmeyen Numara : Soğuk havaya tezat nasıl bu kadar sıcaksın ? Derin : Kutup ayılarına hava hoş , sen kimsin ? Bilinmeyen numara : kendine kutup ayısı demen hiç hoş değil prenses , gelecekte yanında var olacak kişiyim Derin: gelecekte kim öle kim kala hadi selametle ! Konu bilmediğim yerlere gelmişti ve ne yapacağımı bilmiyorum ... Yarı texting kitabıma hoşgeldinizz . öncelikle gerçek olaylardan esinlenerek bu kitabı yazdığımı bilin 💕

~Her şey eskisi gibi olmayacak…~

Yanlış bir sokakta, yanlış bir bakışla başladı her şey. Asya sadece yolundan gidiyordu, Ateş ise karanlığın tam ortasında duruyordu. Uzak durması gerekiyordu. Ama bazı yanlışlar, insanın en doğru hissettiği yer olur.

Birbirlerine aşık iki gencin arasına kurşun gibi hızla giren aldatma duygusu

Güneş hayatı boyunca hep zorluklarla mücadele etmiştir. Psikologlarda sürünen güneş en son gittiği bora yıldız adlı psikiyatris güneşe içtiği ilaçların gerçeğini açıklar. Güneş bu gerçekleri öğrendikten sonra rusyada ki ilaç firmasının patronunun peşine düşer.

DİKKAT; BU KİTAP ARGO,ŞİDDET SAHNELERİ OLUMSUZ İÇERİKLER, TETİKLEYİCİ SAHNELER VE UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR İÇERİR.. Hava soğuk değildi, sadece kalbim buz tutmuştu. ______________________________________________ Babamdan sonra başımda yıkılan dünyam sadece ruhumu değil bir sarmaşık gibi bedenimi,çevremi, eğitimimi göz ucu ile gülümsediğim kediyi bile esir almıştı. ______________________________________________ Yavaş yavaş yerine oturan dünyam bedenimi gevşetmeye başlayan sarmaşıklar o geldiğinde vücudumu eskisinden daha sert sarmaya başlamış ince dikenleri kalınlaşarak ruhumun en derinlerine kadar batmaya hazır hale gelmişti.

O kainatta aranan yaşam pınarıydı. Alparslan ise o pınarın yegane koruyucusu... Dünya üzerine örümcek ağı gibi yayılmış bir Birlik! Adının anlamını bedeninde taşıyan Şifa! Şifaya ilmek ilmek dokunmuş Alparslan! Sadakatin, sınırsız itaatin, aşkın, tutkunun, bağlılığın, güvenin, sonsuz aidiyetin hikayesi bu... NOT: İLK ÜÇ BÖLÜM GEÇMİŞTE YAŞANAN OLAYLARI İÇERİR VE FARKLI ZAMAN DİLİMLERİNDE GERÇEKLEŞMEKTEDİR. KURGU "HARABELER VE HAZİNELER" ADLI BÖLÜMLE BAŞLAMAKTADIR.O