8 yaşındaki Aylin`in annesini kaybetmesinden sonra babası tarafından zorla çalıştırılması ve şiddet görmesi. Bu olaylardan sonra kardeşi Tuğçe ile birlikte kaçmasını konu alan roman.

Başlarda Ege`ye aşık olan Aysima ilk aşkı ile kavuşmasının üzerinden 4 ay geçtikten sonra ihanete uğrar... bu süreçte ise daha yeni üniversiteyi Paris`te bitirmiş olan abisinin ve onun çocukluk arkadasi olan Buğra İstanbul`a geri dönmüştü...

Açıklama 4 yıldır tenis oynayan ve 2 sene önce lisans alan Tanem, kendince sakin ve sıradan bir hayat yaşıyordu. Okuldan eve, evden antrenmana, antrenmandan eve diye geçiyordu günleri. En yakın arkadaşı, bir de sevgilisi vardı. Gayet normal bir hayat yaşarken, tenise yeni birinin katılmasıyla her şey değişti.

Eyşan ile Mahir... bir bilinmezliğin buluşması. yara iken derman olmak, kara iken ak...

Dostluğun sevginin aşkların yeşerdiği yerin adıydı “ Menekşe Pasajı”

Kardeşine (Yonca) daha küçükken bakmak zorunda kalan Petek büyüdüğünde kardeşine bakmak zorunda bırakan babasının düşmanlarından kurtulmaya çalışır bu esnada da küçükken kardeşini alıp kaçtığı memleketlerine geri dönerler.Orda yaşadıkları olayları konu alır

Lina Aydın, Ege Arslan`dan nefret etmek için yüzlerce sebebi olduğuna inanıyordu; en azından öyle sanıyordu. Aynı koridorlarda yürümeye bile tahammül edemediği bu adamla kader, yollarını tekrar tekrar kesiştirdi. Her karşılaşma yeni bir tartışmaya, her tartışma yeni bir yaraya dönüştü. Fakat nefret, bazen gerçeği görmenin önündeki en büyük engeldir. Geçmişin sırları birer birer gün yüzüne çıktığında Lina`nın cevaplaması gereken tek bir soru kalmıştı: Bunca zaman boyunca yanlış kişiden mi nefret etmişti? Gerçekler ortaya çıktığında birbirlerini affedebilecekler miydi, yoksa bazı yaralar aşkın bile iyileştiremeyeceği kadar derin miydi? Çünkü bazı aşklar ilk bakışta başlamaz. Bazı aşklar önce kalpleri birbirine düşman eder.

Günlerden cuma, saatlerden en geç olanı, saniyelerden ise birbirine girmiş şekilde hareket eden o tarihti koskoca bir yuvaya incir ağacı diken. İnce örüp sık dokunarak meydana getirilmiş bir sevda dağılmıştı, Karadeniz’in üzerine. Kimileri hayran kalmış kimileri ise bu sevda bitsin diye uğraşmış. Bir hafta geçmişti, Rahman bu hayata tek adım atmaya başlayalı. Yalnızca yedi gün içinde her şeyi sıfırlamak ve burayı terk etmek istemişti. Ne Leyla’nın niye gittiği biliniyordu ne de Rahman’ın bu kadar canını kaybetme sebebi. Bazıları bu sevdayı yıkmak için uğraştı, bazıları ise yapmak. Kimsenin bilmediği bir şey vardı: Bu şehirde, kader diye bir şey yoktur. Karadeniz, nereye sürüklerse oraya savrulur gidersin. Rahman da en çok bundan çekinmişti zaten. Bir kere savrulup hasar görmüştü, bir daha görmek demek canlı canlı ölmek demekti. Evden aldığı tek şey kızı iken, cebinde duran fotoğraf karesinden haberi yoktu. Kapıyı sertçe kapatıp kolayca çıkarım, sandı. Oysaki, evden çıktığı gibi gözleri dışarıda yağan yağmurla yarışmaya çoktan başladı. Arabasına binip gittiği uçurumdan aşağı baktı. Kızını arabada bırakmıştı. Onun hayatını mahvetmek gibi bir niyeti yoktu, küçüktü daha. Küçücüktü. Nefreti bile bu merhametin önüne geçemezdi. Kollarını açtı iki yana doğru bir rüzgar gibi. “Doydun mu Karadeniz?” Diye bağırdı bütün şehire duyurmak ister gibi. Aldığı tek cevap, dalgaların sesiydi. “Beni de aldın içine, gömdün dibine.” Titrek dudaklarından çıkaracak bir isim bulamadı. Yalnızca bir haftada unutmuş muydu? Elbette hayır, sadece ismini anacak kadar güçlü değildi. “İstemedin beni, gidiyorum o halde.” Huyunu bilirdi buraların. Ancak yerlisi olduğunda seni severdi, bu topraklar. Bir yabancıysan, süpürürdü seni. Rahman, neydi o zaman? Bu toprakların gül kokulu uşağıydı. “Buradan götüreceğim tek şeyim var. O da yanımda.” Dedi bilgi verir gibi. Kızından bahsediyordu. Ona zarar gelecek sanarak kaçırmak için bir yol buluyordu. “Kalanları da sana emanet ediyorum.” Bu sefer sesi daha gürdü. Bir anlaşma yapmış ve onu imzalattığını kanıtlamak istiyordu. Bundan sonra ise Rahman’a ailesini sorduklarında her zaman iki kelime edecekti. Bu tepelerin, karanlık bulutların sinesine sokulacaktı iki kelime: “Karadeniz’e Emanet.”

Bazı yaralar kapanmaz, sadece saklanır...

Leyla ve arkadaşları eğlenirken kendilerini bilinmezliğin ve kaosun içerisinde 30 yıl öncesinde bulurlar. Oradan kurtulmak için plan yaparlarken aslında hayatlarını yeniden inşa edeceklerdir.

1. Bölüm Kırım`da son huzurlu sabahına uyandı, Tatyana. Aşkın sembolü Huş ağacının yanında aşkı bulabileceği kimin aklına gelebilirdi ki.

Kumru Sare Börteçin sevdiği, aşık olduğu adamı yani kocasını düğün günü en yakın arkadaşı ile basar masum bir bebek ise anne karnında bu aldatmanın kurbanı olur. Öte yandan her şeyden habersiz olan düğün gününü heyecanla bekleyen, gözü karısından başka kimseyi görmeyen Kuzgun Zehir Kalavela 4 yıla mâl olacak bu ayrılığın gerçek yüzünü öğrendiğinde ise tüm Karadenizi altına üstüne getirecekti. "Bir kadın ayrılığa nasıl dayanabilirdi heleki birde karnında bebeği varsa. Onun için herşeyi yapardı değilmi? Bu hikayede ne yaptıysam bebeğimi koruyamadım. En yakınlarım kıydılar bana, benden sonra bebeğime." "Beni terk edip giden kadına merhamet edecek değilim" O günden sonra Rize`nin hırçın deli dalgaları rüzgar ile karışır ve bir annenin feryadı yankılanır. "Bebeğimi aldılar benden....sende beni al Karadeniz....."

"İntikam soğuk yenen bir yemek değildir. Soğuk bir bedendir."

☆"Emrine amadeyim."☆

16 yaşına kadar yetimhanede büyümüş olan yaz’ın gerçek ailesini tanıması sonucunda hayatının tepetaklak olması.

okursanız sevinirim😭💕

Ünlü iş insanları Cengiz ve İlhan Kuyucu`nun yıllardır ayakta tuttuğu holding, beklenmedik bir ekonomik krizle iflasın eşiğine sürüklenir. Çıkış yolu arayan Kuyucu Ailesi, Karahan Ailesi ile kaderlerini değiştirecek bir anlaşma yapar. Ancak bu anlaşmanın bedeli ağırdır: Duru Kuyucu ile Erdem Karahan`ın, ailelerinin çıkarları uğruna evlenmesi

Bu kitap satranç turnuvasında gördüğü bir çocuğa aşık olan Ayşe nin aşk hikayesini anlatıyor,lütfen bu yolda yanımda olup,bana destek olur musunuz?

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Kalbimden fısıltılar

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Bazıları kalabalıkların içinde bile yalnızdır… Bazıları hiçbir hikâyeye ait değildir. Ve bazıları, doğdukları anda değil; kaybettikleri anda büyür. Babasını küçük yaşta kaybeden, annesi tarafından bir yetiştirme yurduna bırakılan Ezgin`in hayatı, yıllar önce tanık olduğu tek bir gecenin gölgesinde şekillenir. Unutmaya çalıştığı geçmişi, peşini hiç bırakmaz. Samyeli Rüzgarı, suçluluk, vicdan, kayıp, dostluk ve affetmenin iç içe geçtiği; umut ile hüznün aynı satırlarda buluştuğu, geçmişten kaçmanın mümkün olmadığını anlatan etkileyici bir yolculuğa davet ediyor.🖤

Her başarının arkasından bir acı vardır... Her kadının arkasında kendisi vardır... Her ihanetin arkasında sevgi vardır...

Başarılı bir tasarımcı Masal Aydın ödülünü almak için gittiği törende en az kendi kadar başarılı bir terzi Deniz Karayla tanışır ve hayatı o geceden sonra tamamen değişir.