devam ediyor 8s önce güncellendi
Mükemmel Uyum
@korkuzaman?
Okuma
0
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
2
Gecenin üçüydü. ?stanbul’un sakin bir semtindeki apartman dairesinde, masan?n üzerine dizilmi? on be? farkl? kulakl?k kablosu birbirine dolanm?? gibi duruyordu. Ama onlar kulakl?k de?ildi. Her biri, insan derisinin alt?ndan, tam olarak boynun omurilikle birle?ti?i hassas noktadan titizlikle ç?kar?lm?? sinir uçlar?yd?.
Mete, ellerindeki bu "sanat eserine" bakarak gülümsedi. O bir katil de?ildi; o, insan ruhunun "Ses Mühendisi"ydi.
Polisler ve gazeteciler ona "Akortçu" lakab?n? takm??t?. Çünkü b?rakt??? kurbanlar?n hiçbiri vah?ice katledilmemi?ti. Vücutlar?nda ne bir kesik izi vard? ne de bo?ulma alameti. Sadece ölüm an?ndaki son ç??l?klar?, kulaklar?nda yer eden o tiz frekansla kilitli kal?yordu.
Mete’nin teorisi basitti: ?nsanlar, çevrelerindeki gürültü kirlili?i yüzünden as?l seslerini hiç duymazlar. Gerçek ses, ölümün e?i?indeki o son saniyede, bo?az?n en derininde yank?lanan saf rezonanst?r. Ve o, bu rezonans? kaydetmek, evrenin en kusursuz senfonisini yaratmak zorundayd?.
Zil çald?.
Mete irkildi. Saat sabah?n üç buçu?uydu. Kap?da kimse olmamas? gerekirdi. Sessizce kap? deli?ine yakla?t?. Mercekte kimse görünmüyordu. Tam kap?y? açmaktan vazgeçecekken, d??ar?dan ince, metalik bir ses duyuldu:
“F-fa diyez... Akort kaçm??, Mete.”
Mete’nin kan? çekildi. Bu ses... kendi iç sesinin ta kendisiydi. Kap?y? h?zla açt?. Kar??s?nda kimse yoktu. Sadece yer b?rak?lm?? eski, antika bir ses kay?t cihaz? duruyordu. Kaset dönüyor, makara yava?ça t?k?rd?yordu.
Cihaz? yerden al?p play tu?una bast?. Kendi evinin iç sesleri hoparlörden yay?ld?: Masaya vuran parmaklar?n?n sesi, nefes al??lar? ve... arkas?ndan gelen ba?ka bir nefes.
“Bulundun.”
O anda evin tüm sigortalar? att?. Karanl?k, mutlak bir sessizlikle oday? sararken, arkas?ndaki boy aynas?ndan so?uk bir nefes ensesine çarpt?. Mete panikle arkas?n? döndü, elindeki ne?teri savurdu ama havay? kesti.
Aynadaki yans?mas?... onunla ayn? anda hareket etmiyordu. Yans?mas?ndaki Mete, geni?çe s?r?t?yor, elindeki ne?teri kendi bo?az?na dayam?? duruyordu.
"Sen kimsin?" diye f?s?ldad? Mete, sesi titreyerek.
Aynadaki siluet, odadaki kulakl?klardan ve cihazlardan ayn? anda yank?lanan metalik bir sesle cevap verdi:
“Ben senin dinleyicinim, Mete. Y?llard?r harika konserler verdin. Ama bir ?eyi unuttun... Orkestra ?efi sahneden inmeden melodi bitmez.”
Aynadaki el, ne?teri kendi bo?az?na geçirdi.
Gerçek dünyada Mete’nin elleri aniden kilitlendi. Kontrolü tamamen kaybetmi?ti. Kendi elleri, kendi ne?terini boynuna do?ru kald?rd?. Gözlerini deh?etle açt?, ç??l?k atmak istedi ama bo?az?ndan sadece tiz, pürüzsüz bir fa diyez sesi döküldü.
Evin içindeki tüm kay?t cihazlar? ayn? anda kayda girdi. Çünkü Akortçu, sonunda kendi ?aheserini besteliyordu.