Her yaşa uygun olan (hassas olanlar için sorumluluk almıyorum hassas iseniz okumayın derim🙂) ~Hastanede 3 Gece Kitabını tamamen ben yazacağım hiç kimseden yardım almıyacağım (anlamı kalmaz). Umarım okurken istediğiniz macera, gerilime ulaşırsınızzz🎀✨

Boş apartmanda ses yankılanmaya devam etti,”Rüya mı? Gerçek mi? Hangisi? Bulanın ödülü;hayatta kalmak.İyi şanslar!”bu ses herşeyin başlangıcı ve bitişiydi.13 kişiydik,ama sadece birimiz hayatta kalacaktı.Yada öyle sanıyorlardı.Hayatta kalacak kişi zafer kazandığını sanabilirdi.Ama asla öyle olmayacaktı.Hiç bir zaman bir kazanan olmayacaktı.Hepimiz ölecektik.Ve bunu bilen tek kişi bendim.

Gecenin üçüydü. İstanbul’un sakin bir semtindeki apartman dairesinde, masanın üzerine dizilmiş on beş farklı kulaklık kablosu birbirine dolanmış gibi duruyordu. Ama onlar kulaklık değildi. Her biri, insan derisinin altından, tam olarak boynun omurilikle birleştiği hassas noktadan titizlikle çıkarılmış sinir uçlarıydı.

Mete, ellerindeki bu "sanat eserine" bakarak gülümsedi. O bir katil değildi; o, insan ruhunun "Ses Mühendisi"ydi.

Polisler ve gazeteciler ona "Akortçu" lakabını takmıştı. Çünkü bıraktığı kurbanların hiçbiri vahşice katledilmemişti. Vücutlarında ne bir kesik izi vardı ne de boğulma alameti. Sadece ölüm anındaki son çığlıkları, kulaklarında yer eden o tiz frekansla kilitli kalıyordu.

Mete’nin teorisi basitti: İnsanlar, çevrelerindeki gürültü kirliliği yüzünden asıl seslerini hiç duymazlar. Gerçek ses, ölümün eşiğindeki o son saniyede, boğazın en derininde yankılanan saf rezonanstır. Ve o, bu rezonansı kaydetmek, evrenin en kusursuz senfonisini yaratmak zorundaydı.

Zil çaldı.

Mete irkildi. Saat sabahın üç buçuğuydu. Kapıda kimse olmaması gerekirdi. Sessizce kapı deliğine yaklaştı. Mercekte kimse görünmüyordu. Tam kapıyı açmaktan vazgeçecekken, dışarıdan ince, metalik bir ses duyuldu:

“F-fa diyez... Akort kaçmış, Mete.”

Mete’nin kanı çekildi. Bu ses... kendi iç sesinin ta kendisiydi. Kapıyı hızla açtı. Karşısında kimse yoktu. Sadece yer bırakılmış eski, antika bir ses kayıt cihazı duruyordu. Kaset dönüyor, makara yavaşça tıkırdıyordu.

Cihazı yerden alıp play tuşuna bastı. Kendi evinin iç sesleri hoparlörden yayıldı: Masaya vuran parmaklarının sesi, nefes alışları ve... arkasından gelen başka bir nefes.

“Bulundun.”

O anda evin tüm sigortaları attı. Karanlık, mutlak bir sessizlikle odayı sararken, arkasındaki boy aynasından soğuk bir nefes ensesine çarptı. Mete panikle arkasını döndü, elindeki neşteri savurdu ama havayı kesti.

Aynadaki yansıması... onunla aynı anda hareket etmiyordu. Yansımasındaki Mete, genişçe sırıtıyor, elindeki neşteri kendi boğazına dayamış duruyordu.

"Sen kimsin?" diye fısıldadı Mete, sesi titreyerek.

Aynadaki siluet, odadaki kulaklıklardan ve cihazlardan aynı anda yankılanan metalik bir sesle cevap verdi:

“Ben senin dinleyicinim, Mete. Yıllardır harika konserler verdin. Ama bir şeyi unuttun... Orkestra şefi sahneden inmeden melodi bitmez.”

Aynadaki el, neşteri kendi boğazına geçirdi.

Gerçek dünyada Mete’nin elleri aniden kilitlendi. Kontrolü tamamen kaybetmişti. Kendi elleri, kendi neşterini boynuna doğru kaldırdı. Gözlerini dehşetle açtı, çığlık atmak istedi ama boğazından sadece tiz, pürüzsüz bir fa diyez sesi döküldü.

Evin içindeki tüm kayıt cihazları aynı anda kayda girdi. Çünkü Akortçu, sonunda kendi şaheserini besteliyordu.

Bu bir hikâye kitabı değil. Bu, bir yolculuk. Kabuslar yüzünden yıllardır uykunun düşmanı oldum. Ama sonra... o karanlıkları birer macera, birer yolculuk olarak görmeye başladım. Ve şimdi bu yolculukları seninle paylaşıyorum. Derler ki uyku, insanın ölüme en çok yaklaştığı andır. Ben sana, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgiyi vadediyorum. Birden fazla yol... birden fazla varlık... ama tek bir bilinçaltı. Sana, kendimden bile sakladığım karanlık bir dünyayı sunuyorum. Söylesene, insanlar bir kâbustan uyandığında ilk ne yapar? Işıkları açar... Peki ya Işıklar Açılmadan Önce? Hazırsan, başlayalım. Ama unutma: Işıklar açıldığında, her şeyi unutursun. .... Kurgu tamamen bana aittir, herhangi bir kopyalama işleminde yasal işlem başlatmaktan çekinmem.

Bazı sırlar unutulmaz. Bazıları ise seni bulur. Lina, ailesiyle birlikte eski ve tuhaf bir apartmana taşındığında odasında yalnızca bir not bulur: “03.17 — Perdeyi açma.” O gece saat tam 03.17’de telefonuna bilinmeyen bir numaradan gelen mesaj her şeyi değiştirir: “Pencereye bakma.” Fakat Lina çoktan bakmıştır. Yeni okulunda tanıştığı Aras’ın ise bu olayla sandığından çok daha büyük bir bağlantısı vardır. Üç yıl önce kaybolan kız kardeşi Duru, gizemli bir fotoğraf ve Lina’nın hatırlamadığı bir gece… Sonra Lina’nın odasında hiç olmaması gereken bir ayna belirir. Ve aynadaki kız ona tek bir kelime söyler: “KAÇ.” Lina artık kime güveneceğini bilmiyordur. Çünkü geçmişte yaşananlar yeniden ortaya çıkmaya başlamış ve saat her gece aynı zamanı göstermeye başlamıştır: 03.17. Peki Lina gerçekten o geceyi unutmuş mudur? Yoksa birileri onun hatırlamasını mı engelliyordur? 2. SEZON: AYNANIN İÇİNDE Bazı kapılar kapandığında, ardında kalanlar ölmüş olmaz. Sadece beklerler. Lina, her şeyin bittiğini sanıyordu. Aynanın sırrını çözmüş, kayıp çocukların izini sürmüş ve geçmişiyle yüzleştiğini düşünmüştü. Yanılıyordu. Saat yeniden 03.17’yi gösterdiğinde, odasındaki ayna karardı. Ardından yıllardır kayıp olan birinden mesaj geldi: “BEN DIŞARIDAYIM. KAÇ.” Ama Lina’nın bilmediği bir şey vardı: Dışarıda olduğunu söyleyen kişi, belki de hiçbir zaman aynanın içinde kalmamıştı. Aras’ın sakladığı sırlar, Deniz’in dönüşü ve babasının geçmişte yaptığı deneyler, Lina’yı daha önce hiç görmediği bir dünyanın kapısına götürecekti. Bu kez mesele aynanın içinden kimin çıktığı değildi. Mesele, dışarıda kimin kaldığıydı. Çünkü herkes birinin geri dönmesini bekliyordu. Ve kimse, geri dönen kişinin gerçekten o kişi olup olmadığını bilmiyordu. Bir ayna. Üç çocuk. Silinmiş anılar. Ve hiç doğmamış olması gereken biri. Saat 03.17 olduğunda, geçmiş yeniden başlayacak. Peki ya bu hikâyenin başından beri yanlış kişiyi izliyorsan? SAAT 03.17 — 2. SEZON: AYNANIN İÇİNDE Bu kez aynaya bakma. Çünkü o da sana bakıyor.

Aylin her gün Babasını ve abilerini beklerdi.. Ama abileri ve Babası onu görmek için hiç gelmemişlerdi.

Bu kitabı her çarşamba yada perşembe atmaya çalışacağım ancak geç de gelebilir🐙✨

Haritalarda olmayan bir kat. Kimsenin yaşamadığı bir şehir. Unutulmuş kurallar ve peşindeki varlıklar... Eksi 13`e bir kez girdin mi, geri dönüş diye bir şey kalmaz.

KİTAPLAR HER PAZAR GELECEKTİR!!

Bazı kitaplar üzer, bazı kitaplar korkutur, bazı kitaplar ise insana ters köşe yaptırır. Acaba bu kitap hangisi? Size soruyorum çünkü cevabı daha kimse bulamadı… İyi yolculuklar.

———————————————

Ben İrem bu okula yeni geldim ama bu okulda bazı gizemler var. Ben ise bu gizemleri çözücek kişiyim.

Burada insanlardan daha çok, kalpsizler var…

Bildiğiniz tüm korku sahnelerini unutun!

Evelyn, annesiyle birlikte sakin ve eski bir evde yaşamaktadır.

Bir gece kapı çalınır.

Gelen kişi annesine benzemektedir.

Aynı yüz.

Aynı ses.

Aynı kelimeler...

Ama Evelyn onun annesi olmadığını bilir.

Çünkü dışarıdaki şey, insanları taklit etmekle yetinmemektedir.

Onları izler.

Anılarını öğrenir.

Seslerini öğrenir.

Sevdiklerini öğrenir.

Ve Evelyn hakkında öğrendiği her şey, onu biraz daha tehlikeli hâle getirir.

Evelyn artık yalnızca evindeki şeyden kaçmak zorunda değildir.

Kendisinin yerine geçmesine engel olmak zorundadır.

Çünkü o şey...

öğreniyor.

Gel canım bişeyler paylaşacağım

“Bazı şehirler insanları öldürmez. Onlardan bir seçim ister.”

iki kızın korku evine gitmesini konu alır

Yeni bir ev, garip sesler ve saklanan bir sır… Duvarların ardında ne var? 🖤

Başrollerin ismi Alex ve Emma

yıllardır farkında olmadan şeytanın laneti üzerinde olduğundan habersiz İrem ailesi tarafından iblise kurban verilecek fakat işler sapa sarıyor

Gökçenin yanlışlıkla ışınlandığı bir gezegende geri dönmek için elinden geleni yapar.Gittiği yerde tahmin edemeyeceği şeyler yaşar.

Canavarın Kafesi

Elara, karşılıksız aşkının acısıyla, istediği kişiye kavuşabilmek için gizemli bir ayini gerçekleştirmeye karar verir. Ancak ayinin kurallarından birini çiğnemesi, onu bildiği dünyadan koparıp sislerle kaplı, korkunç yaratıkların yaşadığı gizemli bir ormana sürükler.

Burada hayatta kalmaya çalışırken yalnız olmadığını fark eder. Yaratıklar onu aramaktadır ve karşısına çıkan her gizem, onu bu dünyanın geçmişine biraz daha yaklaştırır.

Elara'nın tek amacı artık sevdiği kişiye kavuşmak değildir.

Önce hayatta kalmalı ve buradan çıkmanın yolunu bulmalıdır.

Fakat bu ormanda bazı şeyler göründüğü gibi değildir...

Leyla otuz iki yaşında, yalnız yaşayan ve hayatını düzen içinde tutmaya çalışan bir kadındır. Her sabah aynı saatte uyanır, kahvesini aynı fincanda içer, evden çıkmadan önce kapısını iki kez kontrol eder. Hayatı, dışarıdan bakıldığında sıradan ve sakindir. Ta ki bir sabah mutfak masasında kendisine ait olmayan ikinci bir fincan bulana kadar. Fincanın içinde hâlâ sıcak kahve vardır. Leyla önce bunun basit bir unutkanlık olduğunu düşünür. Fakat aynı gün, hatırlamadığı bir geceye ait bir fotoğraf telefonunda belirir. Ardından kimden geldiğini bilmediği mesajlar ve kendisine ait olduğunu inkâr edemediği bazı izler ortaya çıkar. Bir süre sonra mesele evine birinin girip girmediği olmaktan çıkar. Çünkü Leyla, kendi hatıralarından şüphe etmeye başlar. Hatırlamadığı şeyler gerçekten hiç yaşanmadı mı? Yoksa zihni, bilmek istemediği bir gerçeği ondan korumak için mi susuyor? Ve insan kendi zihnine güvenemediğinde, gerçeği bulmak için nereye bakabilir? Belki de en korkutucu şey, insanın kendisinden sakladığı gerçektir.

Bir Gece, Ansızın Bir Şehir Efsanesi Gerçeğe Dönüşür ise... Neler Olur? KIYAMET KOPAR🔥

Misha küçükken yaşadığı travmaların intikamını almak için yıllar sonra tekrar kabusu olan şehire gelen genç bir kızdır .

Rast ise babasından kaçma yolları arayan ve annesi için babasının işkencelerine katlanan, kötü bir mafyanın çocuğudur ve Misha`yı gördüğü an aşık olur.

Dünya kadar ardı arkası kesilmeyen cinayetlerin işlendiği bu küçük şehirde suçlu kimdir ?

Rast ile Misha amaçlarına ulaşabilecek midir ?

Bir ailenin gittiği köydeki deli bir kadının ailenin çocuğuna kafayı takması.

Fantastik 3lu bir kız grubu en fazla ne olurki ...

Herşey bir sesle başladı