Ateş herkesi yakar demiri ehlileştirir.

Efnan için o gece sadece bir düün gecesiydi. Halasının mutluluğuna şahit olmak, sevdiği insanlarla birlikte birkaç saatliğine de olsa her şeyi unutmak istiyordu. Kahkahaların yükseldiği, çiçeklerin yerlere saçıldığı o salonda kimse birkaç dakika sonra her şeyin değişeceğini bilmiyordu. Çünkü geçmiş, tam da insanların en mutlu anlarını seçerek ortaya çıkmayı severdi. Yıllardır öldü sanılan bir adamın ortaya çıkışıyla birlikte iki aile arasında saklanan sırlar birer birer açığa çıkmaya başlar. Efnan, çocukluğundan beri doğru bildiği insanların aslında ondan çok şey gizlediğini öğrenirken; Gizer ise kendi ailesine dair öğrendiği gerçeklerin ağırlığı altında ezilmeye başlar. Bir düğün gecesinde başlayan yüzleşme, ikisini de geri dönüşü olmayan bir yolun içine sürükler. Gerçekler arttıkça güven azalır, öfke büyür ve geçmişin kirli yükü herkesin omuzlarına çöker. Gizer öğrendiği sırlarla baş etmeye çalışırken kendini Efnan’dan uzaklaştırır. Efnan ise bir yandan parçalanan ailesinin arasında kalırken bir yandan sevdiği adamı kaybetmemek için ayakta durmaya çalışır. Fakat bazı gerçekler sadece can yakmazdı. İnsanların içindeki her şeyi yavaş yavaş öldürürdü. Ve bazı hikâyelerde aşk, insanları kurtarmaya yetmezdi. “İnsan bazen her şeyin düzeleceğine inanıyor Gizer.” dedim gözlerimi geceye çevirirken. “Sonra bir gerçek çıkıyor ortaya… ve insanın içinde ne varsa tek tek öldürüyor.” Gizer uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sessizliği bile yorgundu. “Bizim suçumuz neydi Efnan?” diye fısıldadı sonunda. Gülümsedim. Acıyan bir gülümsemeydi. “Yanlış insanların geçmişinde doğmuş olmamız.”

Mutlu olmak için bazı yalanlara inanmak gerekir.

Ben Efsun Karaca Karaca aşiretinin en küçük çocuğuyum en büyük abim Atlas Karaca nın yaptığı bir hata yüzünden hiç tanımadığım bir kişiyle evlendim

Geçmiş tıpkı bir bataklığa benzer kaçmak için ne kadar çabalarsan seni bir o kadar içine çeker