İntikam için yanlış kişiyi kaçıran "Ares karahan"

Burda fabrika var bu fabrikada Yetim olan çocukları deneyleri sokulan yerdir. İstediği bir oyuncağı dönüşüyor ve kapasitesi yine aynı olmak üzere ama bir süre sonra artık fabrika da çalışan insanlarıda saldırıyorlar burada Ana karakterimiz biz yani Nova ve Poppy dir hadi başlıyoruz

Ekran karardıktan sonra kimse hemen konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Yıldızlardüştüğünde: Ben sadece bırakmak istiyorum. Batıdandoğuyadoğmak: Bu grupta bu yüzden var zaten? 𓇢𓆸 "Gündüz yaşadıklarının gecene etki etmesine izin mi veriyorsun?" "Zaman benim merhemim, Gölge." Artık tamamen başımı kaldırmış bir şekilde ona bakıyorum. "Bana etki eden gündüz yaşadıklarım değil, yaşayamadıklarım." UZUN AÇIKLAMA YAKINDA

Kardeşinin ölümüyle parçalanan Jenna’nın hayatı, maskeli bir gecede tamamen değişir. En yakın arkadaşı Sisi’nin gölgesi her geçen gün daha da büyürken, geçmişten kalan sırlar birer birer ortaya çıkar.

5 yakın arkadaşın kamp için gittiği ormanda kaybolup yeni ve olağanüstü bir dünya, olağanüstü varlıklar ve terk edilmiş evler bulması...

**“Zorla başlayan bir evlilik… nefretle kurulan bir bağ. Ama Karan’ın bir sırrı var: O, Gece’ye fark edilmeden, içten içe büyüyen ve onu her geçen gün biraz daha tüketen bir aşkla bağlı. Gece için bu bir esaret, Karan içinse kaçınılmaz bir kader. Aynı çatı altında, aynı zincire vurulmuş iki yabancı… biri özgürlüğü için savaşmaya hazır, diğeri ise onu kaybetmemek için her şeyi göze almış. Ve şimdi… birinin kaçmak için savaşacağı, diğerinin ise vazgeçmeye asla niyeti olmadığı bir hikâye başlıyor. Çünkü bu hikâyede ya kalpler kırılacak… ya da biri diğerine teslim olacak.”**

ilk yazım tarihi 28 Ocak 2022. Revize tarihi ise 9 Ocak 2026. Bir gecede hayatı altüst olan Leyal, kanlı ellerinin ardındaki gerçeği hatırlamaya çalışırken, bilinmeyen birinden gelen tehditkâr mesajlarla daha da karanlığa sürüklenir. Masumiyetle suçluluk arasında sıkışıp kalan Leyal, kimin kurduğu bu tuzağın içinde nefes almaya çalışırken en büyük düşmanının kendi zihni olup olmadığını sorgular. Gecenin zehri bir kez bedenine işledi… Peki, kurtuluş mümkün mü? `Bu bir sır olarak kalacak, merak etme.` `Mesajıma nereye kadar cevap vermeyeceksin, Leyal?` `Katilsin; bunu artık kafana yerleştir.` `Sessizliğe bürünmeye devam et.` `Yarın seni Galata Kulesi`nin orada bekliyor olacağım.` `Bu gece neler yaptığını tekrar gözden geçir :)`

Yeraltı yarışlarının en tehlikeli ismi karan, onu yakalamaya çalışan bir kızla karşı karşıya gelir. Ama bu savaş... Zamanla ikisi içinde en büyük zayıflığa dönüşür.

Rüyanızda gördüğünüz gölge ya sizinle yaşıyorsa …

Genç kaptan Göknur, ilk görevinde bir cinayetle karşılaşır. Deliller onu işaret ederken, gemideki gizemli bir katil onu hem hayatta kalmaya hem de kendi zihniyle yüzleşmeye zorlar.

"Bir zamanlar bir adamın `mavi gözlüm` dediği o parlak bakışlar, şimdi bir zindanın soğuk duvarlarında sönüyordu. İki hayat arasında sıkışmış bir kadın: Bir yanda kalbinin tek sahibi Azad`ın yarım kalmış fısıltıları, diğer yanda ona sahip olduğunu sanan bir adamın buz gibi zincirleri... Şimdi karnında büyüyen o küçük can, bir kurtuluş müjdesi miydi yoksa bu cehenneme atılmış son bir düğüm mü? `Affet beni Azad... Senin hayallerini, bana mezar olan bu evde öldürdüm.` Aşkın, ihanetin ve sessiz feryatların gölgesinde; küllerinden doğmaya çalışan bir kadının paramparça hikayesi." İyi okumalar.....

Sizce bir yamaçta ekin olur mu? Veteriner bir kadının hikayesi… Sırtımı kapıya yaslayıp elimi cebime attım ve 112’yi tuşladım. Fakat telefonu kulağıma götüremeden elimden hızla çekildi. Ağzımdan bir çığlık kaçtığı an, bir el dudaklarımın üzerine kapandı. Karanlıkta seçemesem de karşımda bana bakan koyu gözler vardı. Burnuma gelen odunsu kokudan erkek olduğunu anlayabiliyordum; boyu da bunu kesinleştiriyordu, adam 1.90’dan uzundu…

"Yeter Şilan ne duymak istiyorsun? seni istemiyorum diyorum sana" dedi sinirle" ne duymak istiyorum söyleyeyim, beni nasıl kandırdığını benimle nasıl eğlendiğini, bana nasıl yalan böylediğini bena `seni seviyorum` derken nasıl başkkasın sevdiğini duymak istiyorum" dedi Şilan Zinar`ın gözlerini içine bakarak Gözlerinde bir umutla baktı bunun bir kabus olmasını istedi ama Zinar Şilan`dan birkaç adım daha uzaklaşıp " Şilan seninle daha fazla üğraşamam" diyip Şilan`ın yanından geçip gitti birkaç adın attıktan sonra Şilan`ın sesiyle olduğu yerde durdu. " Adını bir daha anmayacağına Nasuh tövbesi olsun mu" dedi Şilan bağırarak Zinar arkasını dönmedi "olsun" dedi Şilan daha sesli bir şekilde " olsun" dedi Zinar`da ve orda durmayıp arabasına binip Şilan`ı orda öylece bırakıp gitti.

Karadeniz`in hırçın dalgaları arasında Yeşil için zaman, nişanlısı Azil’in şehadet haberiyle durmuştur. Her gün mezar başında yarım kalan bir sevdanın yasını tutan Yeşil’in dünyası, Mardin’in sınır hattında yaşanan gizemli bir mucizeden habersizdir. Hafızasını kaybeden Azil, kendisini ölümün kıyısından çekip alan Asmin’in şefkatine sığınmış, iki ay süren bu sessiz iyileşme sürecinde geçmişini bilmeden ona mühürlenmiştir. Zihninde sadece annesinin puslu sesini ve "Azil Hopalı" ismini taşıyan adam, köklerini bulmak için Asmin’in elini tutarak Trabzon’a doğru yola çıkar. Aynı anlarda Yeşil’in acısından beslenen ve ona saplantıyla bağlı olan Mustafa, en zayıf anını kollayarak Yeşil’i elde etme planları yapmaktadır. Ancak kasaba meydanına yanaşan o araç, tüm dengeleri altüst eder. Yeşil, kardeşi Tahir ve Azil’in kız kardeşi Menevşe’nin bakışları altında, öldü sanılan Azil tüm heybetiyle arabadan iner. Yeşil tam mucizesine kavuştuğunu sanırken, Azil diğer kapıyı açıp Asmin’in elini tutar. Karşısındaki kadına bir yabancı gibi bakan, sadece çocukluğunu hatırlayan bu adam için asıl fırtına şimdi kopacaktır. Beş yıllık sarsılmaz bir yas mı kazanacaktır, yoksa iki aylık kimliksiz bir vefa borcu mu? Karadeniz’in sisi bu kez gerçekleri saklamak için değil, ruhları birbirinden koparmak için çökmüştür.

"Hiç mi sevmedin beni?" diye sordum, sesimin titrememesine özen göstererek. Arkasını döndü ve gözlerimin içine baka baka, "Hiç sevmedim seni" dedi ve o an... gök gürledi, yağmur bardaktan boşalırcasına toprağa düşmeye başladı. Yanağımdan düşen gözyaşını elimin tersiyle silip ayağa kalktım. "Defol" dedim, sesimin çıktığından bile emin değildim. Elimle kapıyı gösterdim. İç çekişini duydum, kapıdan gidişine uzun uzun baktım. Kalbim acıyordu, ruhum kanıyordu, sanki biri kalbimin üstünden tırla geçmiş de paramparça olmuş gibi... Kadın o gece anladı gözlerin de yalan söylediğini ve "Gitmez" dediklerinin gidebileceğini.

Not: Küfür, cinsellik, cinayet, vahşet, psikolojik olaylar ve travma vardır. Hassas olan okuyucular için uygun değildir. "Ne yapıyoruz biz şuan?" Diyerek sordum. Neden iki seri katil yan yana ki? "Papatya Toprak..." Dedi kısık sesle ama duymuştum yerimde kaskatı kesildim. Adımı ve soyadımı nereden biliyordu? Elim onun elinden düştü onun bakışlarını üzerimde hissettim. Salıncaktan kalktım onu düzdüm. Sonra o da kalktı, ve bana doğru yaklaştı aramızda 2 adım vardı. 3 olmadığına sevindim uğursuz bir sayıydı. "Çift sayıları seviyorsun" bir anda gelen sesi ile irkildim. Bu neden hakkımda bu kadar çok şey biliyordu? "Nerden biliyorsun bunu?" Ters sorun ile hafifçe güldü. "Daha bir çok şeyi biliyorum." Yine sakin kaldım. "İyi dersine çalışmışsın" alay edercesine güldüm. Delici bakışları beni izliyordu. "Çalıştım" cebimde ki hançeri çıkardım elimde salladım. "Ahiret soruların için de çalış bence" alayla maskenin altında sırıtarak baktım. "Kaan Demirhan benim" bir anda gelen itiraf ile donup kaldım. Ne Kaan mı? Hadi ama umarım şaka yapıyordur. "Yalanı sevmem" "Biliyorum" "O halde neden hâlâ yalan söylüyorsun?" "Yalan söylemem" "Şuan söylüyorsun" "Yalan olan bu hayat..."

universtenin ilk günüydü genç öğrenciler üniverstenin büyük bahçesinde heyecanla ve sabırsızca universteye giriş yapmayı bekliyordu.. genç bir kız universtenin ilk gününe gecikme telaşı ile hızla koşarken bir şey fark etti. Bir adam. genç kızı dikkatle izliyordu.. ancak genç kız buna aldırış etmeden koştu. adam siyah kapşonunun şapkasını kafasına takmış ciddiyetle kızı izliyordu.. kız hızla ilerleyip universtenin bahçesine giriş yaptı genç insanların daha universteye girmediğini görüp derin nefes verdi. siyah kapşonlu adam kaşlarını çatmış kızı seyrediyordu... ve her şey böyle devam edicek....

Doktor&Asker Çocukluğundan kalan o yara izi... Kimse onun hikayesini bilmezdi. Ta ki bir gün karşısına çıkan yüzbaşı Arven Soylu, aynı izi taşıdığını gösterene kadar. O anda geçmiş, kendi yaralarını ortaya koydu. Onlar, farkında olmadan çocukluklarında Echo projesi`nin parçası olmuştu. Zaman geçti, hayatlar değişti... ama izler, hiçbir zaman degişmemiş gibi duruyordu. Şimdi yolları, Hastane kolidorlarında yeniden buluşmuştu. Geçmişin sessiz çığlıkları, hatırlanmayı bekleyen sırlar ve masum coçukluğun yok oluşu... Her bakış, her dokunuş, yıllardır bastırılmış bir acıyı gözler önüne seren bir ifade uyandırıyordu. Acı ve umut iç içe geçmişken, ikisi de fark etmişti: Bazen yara izleri sadece hatıra değil; kalbin bu sisli dünyada sakladığı hislerin yansımasıdır. Arven & Alya

Kadınlardan nefret eden bir katil.... Ünlü oyuncu Aras Budağın katil yolculuğuna hazır mısınız?

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

Taşındığınız yer ya sizin kıyametinizse ..

Bir apartman... Beş kat, beş farklı hayat. Ve karanlığın içinde saklanan tek bir sır. Genç gazeteci, sıradan görünen bir apartmana taşındığında, her şeyin bu kadar normal görüneceğini sanıyordu. Ancak ansızın bir gece elektriklerin kesilmesiyle birlikte apartmanın sessiz duvarları arasında yankılanan çığlıklar, hayatını tamamen değiştirdi. Genç gazeteci, ev arkadaşı ve aynı zamanda meslektaşı ile birlikte olayların peşine düşerken, her anıda farklı bir gizem keşfeder. Sahte yüzler, kilitli kapılar, kaybolan insanlar ve geçmişten sızan karanlık cinayetler...

Bazı seçimler vardır… Ve bazılarımız, neyi seçmesi gerektiğini bile bilemez. Zihin durur. Kalp susar. Güven çatırdar. Kolay gibi görünen yollar bazen en zoru olur. Peki, kolay yol nedir ki gerçekten? Birini tanımak mümkün müdür? Ya da tanıdığını sanmak… yeterli midir? Üç genç. İkisi birbirini neredeyse nefesi gibi bilirken… Üçüncü bir adımda, tüm dengeler bozulur. Yeni gelen mi yozlaştırır olanı? Yoksa çürümüş olanı sadece görünür kılar? Manipülasyon, kontrol, seçim ve korku… Derine işleyen, zihninizde yankılanan sorularla örülü bir gerilim. Güvenin sınandığı, maskelerin düştüğü ve seçimlerin kaderi belirlediği bir hikaye.

John annesinin ölümünden 3 yıl sonra annesinin eski eşyaları arasında günlüğünü bulur günlüğünde hafif kan lekeleri vardır ve günlükte şöyle yazıyodur "umarım öldürüldüğümde birisi intikamımı alır" John da bunun üzerine annesinin katilini bulmaya çalışırken katilin yeni hedefi olur