Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

"Sen 19 yaşındasın Arya. Benden fazlasıyla küçüksün. Niye evlenmek istiyorsun?" "Çünkü bu evden kurtulmak için tek çarem bu." "Benim çıkarım ne?" "İster misim bilmem ama ne istersen yaparım. Boşanana kadar." "Ne istersem mi?"