Bazı hayatlar, sessizce yanar. Ne çığlık duyulur, ne duman görünür. İçten içe tutuşur, kül olur, kimse fark etmeden. Bu şehirde kimse gerçeği yüksek sesle söylemezdi. Çünkü gerçek, bazen ölümden daha ağırdı. Ve bazı insanlar, hayatta kalmak için sadece susmayı öğrenirdi. Bilge, çocukluğunu bir sır perdesinin arkasında geçirdiğini sanıyordu. Oysa gerçek, onun tahmin ettiğinden daha karanlıktı. Bir gün, geçmişinin küllerinden geriye yalnızca acımasız bir plan kalacaktı. Ve o planın sahibi, şimdi ona kader diye sunulan adamdı. Yağız, duygularını gömmüş, yanlışlarıyla büyümüş, kendi karanlığını kanun bilmiş bir liderdi. Öfkesini disiplin gibi taşıyor, sessizliğiyle korkutuyor, geçmişin hesabını geleceğe bir borç defteri gibi yazıyordu. Tek bir amaca kilitlenmişti: adalet değil, intikam. İkisinin yolları, tesadüf gibi görünen bir gecede kesişti. Biri bilmeden seçildi, diğeri bilerek seçti. Şehir susuyordu; çünkü bu buluşma yalnızca kader değildi. Bir hesaplaşmaydı. Küller, geçmişin günahlarını saklıyordu. Güller ise geleceğin kanlı vaatlerini. ​Herkes bilir ki; hiçbir gül, toprağına kan karışmadan tam anlamıyla açmaz. Ve hiçbir kül, sönmüş görünse de bağrındaki yangından vazgeçmez. ​Aşkın, güvenin ve ihanetin birbirine karıştığı bu savaşta tek bir soru var: Kimin kalbi bir gül bahçesine dönüşecek, kimin ruhu ebedi bir enkazın küllerinde kaybolacak? ​Maskeler düştüğünde, sadece biri hayatta kalacak. ​Sen, yangını başlatan olmayı mı seçerdin, yoksa yangını hayranlıkla izleyen mi?

"Bu yüzük bizim esaretimiz olabilir Efsun, ama hapishanemiz olmasına izin vermeyeceğim." Ailelerinin sığ geçmişi yüzünden henüz on yedi yaşında beşik kertmesiyle zincirlenen iki yabancı: Efsun ve Aras. Onlar için bu zoraki evlilik bir son değil; sığ geleneklere, baskılara ve kendilerini hapsetmeye çalışan o karanlık bataklığa karşı açılmış gizli bir savaşın başlangıcıydı. Aynı çatı altında, kapısı arkadan kilitlenmiş iki ayrı odada birbirine söz veren iki genç... Onlar birbirinin eşi değil; özgürlüklerini tırnaklarıyla kazıyarak kendi hayatlarını kurmaya yemin etmiş iki kaçak, dünyaya karşı tek yumruk olmuş iki suç ortağıydı.

Hey sen, hikâyeme hoş geldin. Ben Vera Soykan.

Baba hakem, kız gazeteci, erkek futbolcu Kurallar herkes için geçerli sanıyordu. Ama kalpler kendi oyununu oynar ve yasaklara meydan okur. İhlal tek kural: hiçbir şeyin yolunda gitmesine izin verme.

Ailesinin berdel uğruna kaderini mühürlemek istediği genç bir kadın, aşiret ağasıyla zorla evlendiği düğün gecesi onu vurup kaçarak hem kendi yazgısına hem de kanlı bir güce savaş açar.

- Mafya lideri Rus kadın & Üstteğmen Türk adam- KİTAP BANA AİTTİR EN UFAK ÇALINTI SÖZ KONUSU OLDUĞUNDA DERHAL YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!!

Masal nerden bilebilirdi ki rastgele tanıştığı kişinin ona asık olup peşini bırakmayacağını..

Öfke. Artık ona duyduğum en büyük duygu bundan ibaretti.

“Yaman” diye mırıldandım, adını dilimde bir günah gibi uzatarak. Boynundaki kravatı parmağıma dolayıp onu nefesimin bittiği yere, yüzüme çektim. “Ahu.” diye inledi dudaklarımın üzerinden. “Seni istiyorum, Ahu. Deli gibi.” Duymak istediğim, beni mahvedecek olan tek itiraftı bu. Ona aç olan ruhum, sonunda tüm zincirlerini paramparça edip serbest kaldı. Dudaklarımızı birleştirdiğimde aramızdaki yasak duvarlar tamamen yıkıldı. Ben onun olmak için dünyayı ateşe verecek kadar gözünü karartmış, üvey abisinin koynunda delirmeyi seçmiş kadındım. Elleri belimden aşağı süzülüp kalçalarımı bulduğunda, orayı parmaklarını geçirmek ister gibi sıktı. Ağzımdan dökülen şehvet dolu iniltiyle birlikte, Yaman tamamen teslim oldu bu deliliğe. Artık ev, bizim için sadece cehennem arzusunun zehirli tadından ibaretti. Ne annemin varlığı kalmıştı, ne de Sinan’ın gölgesi. Sadece birbirinin içinde kaybolan biz vardık. Sadece ben ve Yaman.

Biri parıltılı ışıkların altında yalnız bir zirve, diğeri ise dalga sesleri ve boncuk taneleri arasında gizli bir huzur... Eylül, bir sahil kasabasının mütevazı sokaklarında, annesinin el emeği inci kolyeleriyle hayata tutunmuş, ruhu deniz gibi derin bir genç kadındır. Şehrin en lüks otelinde çalışırken, o parıltılı dünyanın sadece dışarıdan göründüğü kadar parlak olmadığını bilir. Emir ise gücün, servetin ve ulaşılmazlığın simgesidir. Ultra zenginlerin dünyasında, herkesin önünde eğildiği ama kimsenin gerçek kalbine dokunamadığı bir adam. Bir tesadüf, onu bu kasaba sakinliği ile karşı karşıya getirdiğinde, sadece rotasını değil, tüm doğrularını da kaybedecektir. Biri lüksün soğuk duvarları arasında sıkışmış, diğeri sadeliğin sıcaklığında çiçek açmış iki ruh... Aralarındaki uçurum kadar derin bir aşk, tüm engelleri aşmaya yetecek mi? Yoksa ait oldukları dünyalar, onları sonsuza dek birbirine yabancı mı kılacak? "Aşk, imkansızın bittiği yerde başlar."

Venüs Ayel daha 6 yaşındaydı. Doğum gününde hayatının mahvolacağını nereden bilebilirdi ki?

Bazen hayatta öyle bir nokta olur ki o noktada herşey değişir ya işte bu da öyle bir hikaye... Belin bir anda üvey olduğunu öğrenir ve hayatı tamamen değişir.

FİZİKSEL VE PSİKOLOJİK ŞİDDET UNSURLARI İÇERMEKTEDİR! +16

Klasik bir Gerçek ailem kurgusudur.

.aciklamayayazcakbisiyok

İNANAMIYORUM ABİMİN ARKADAŞINA ASİKK Mİ OLUYORUMM???😱

**“Fırtınada birbirini kaybeden o iki çocuk, bunca enkazın ardından yollarını yeniden bulabilecek mi?”** Laren ve Aksel’in hikâyesi, çocukluklarından da önce başlamıştı. Dedeleri yılların dostuydu; Datça’da yan yana yükselen ikiz villaları birlikte inşa etmiş, ailelerini de aynı sevgiyle büyütmüşlerdi. Bu yüzden Laren ve Aksel, aynı bahçede büyüyen iki çocuk, birbirine, bağlanmış belkide onlar farkında olmasada aşık olmuştu. Ancak hayat onları, küçük yaşlarında ayırdı. Yıllar sonra ikisi de anne ve babasını kaybedince yolları yeniden dedelerinin evinde kesişti. Laren acısını gitarının tellerine ve tuvaline işlerken, Aksel onun aksine yıllarca elinden düşürmediği, gitarını geride bırakıp boksa ve tutkuyla bağlı olduğu motoruna sığındı. Derken bir gün, uzun süren sessizliği bozan kişi aksel olmuştu bir mesaj geldi: **“Gel artık, Gün Işığı…”** Şimdi yan yana duran o iki villada, okyanus gözlü bir çocukla onun gün ışığı; geçmişin acıları, yarım kalmış duygular ve yeniden filizlenen umutlarla yüzleşmek zorunda. Çünkü bazı bağlar, zamanla kopmaz… Sadece yeniden birbirini bulacağı günü bekler.

Eslem ve erkek arkadaşı Mert en yakın arkadaşının doğum gunune giderler. Partide atilan eglenceli bir fikir basta guzel gelse de oyun ilerledikçe herkesin kirlileri ortaya dokulmektedir.

Gece uzun, gündüzler kısa... Hayata hiçbir zaman istediğimiz gibi gitmez mesela. İsmim gibi hayatım da kocaman bir karanlıktı. Kocaman bir engelim vardı. Herkesin gururla baktığı biri olmadım hiçbir zaman. Tam tersi, yaramazlık yapan çocukların karşılığında "sen de böyle olursun" diyen annelerin rotası oldum direkt. Ben mi seçmiştim bu hayatı? Kim seçerdi ki? Tamam, belki daha kötü de olabilirdi ama bildiğim şu vardı ki hayata her engel aşılırdı, her şey yoluna girerdi. Peki, siz soruyorum, daha çocukken hayatın benim karşıma çıkardığı engeli nasıl aşacaktım? Bu sıradan bir engel değildi, sıradan bilindik bir yalnızlık veya aşk acısı da değildi, bu bitmiş dostluğu anlatan bir şey de değildi, bu karanlıkta kalmış olan gecenin hayatıydı, bu GECE`NİN ENGELİYDİ...

Başkomiser Bang Chan ve Mimarlık Öğrencisi Seungmin

"Avcı, avına âşık olduğunda namlunun ucundaki kurşun kimi vurur?" Geçmişi yedi yaşında küle dönmüş, hisleri silinmiş kusursuz bir silah: Ajan 04, namıdiğer Gece. Gölgelerin ardındaki yeraltı dünyasının mutlak hâkimi, zeki ve acımasız lider: Pars Karahan.  Gece`nin son görevi basittir: Karahan`ı kalbinden vurmak. Ancak ihtişamlı bir baloda namlular çekildiğinde, Gece asıl hedefin kendisi olduğunu ve yıllarca hizmet ettiği teşkilat tarafından ölümcül bir ihanete uğradığını anlar. Hayatta kalabilmek için en büyük düşmanıyla sırt sırta vermekten başka çaresi kalmamıştır.  Boğaz`ın kanlı sularından yeraltının karanlık mahzenlerine uzanan bu amansız hayatta kalma savaşında, aralarındaki nefret yerini her şeyi yakıp kavuran tehlikeli bir tutkuya bırakacaktır.  Sırların ve ihanetin dünyasında, sizi koruyan canavara kalbinizi emanet edebilir misiniz?

Gerçek ailem kurgusudur. Ünlü moda tasarımcısı Defne, onu sadece bir mafya adamı ile evlendirmek için çocuğu gibi gösteren aileye dersini vermek ister. Bu serüvende ise gerçek ailesine ulaşır. Ve öğrenirki en büyük abisi, bir kaç hafta önce onu kaçıran mafya adamıdır. Siz olsaydını, defne yerine ne yapardınız? Onu affeder miydiniz?

O bana her zaman sadece bir adım uzakta oldu, fakat o bir adımı aşmak pek de kolay olmadı.

Yıllarca acı çeken Ela’nın 17 yıl sonra değişen hayatı

İtalyan bir ailenin küçük kızı olarak büyüyen talica 15 yaşındayken anne ve babasının ayrılacağını öğrenir. Talicanın abisi Lio , İtalyada babasıyla kalmayı seçerken Talica Türkiyeye gidecek annesiyle Türkiye’ye gitmek ister . Türkiye’de Talicanın anneannesi ve dedesi yaşıyordur . Türkiye’ye gitmek , çok büyük bir hikayenin küçük bir başlangıcı olacaktır…