Hep bir söz ezberledik. Merhamet`ten maraz doğar..dediler. Ama hiç Maraz`a verilen koşullu sevgiden bahsetmediler. Marazlarında merhameti vardı.. Taki merhametini taşıyanlar tarafından öldürülene kadar.. "Süren başladı Alageyik. Süren bittiğinde güneş senin için batıdan doğacak. Benim gücüm, senin kıyametin olacak. Ve sen işte o zaman kaybettiğini anlayacaksın."

Hani derler ya..gerçek aşıklar elbet bir gün karşılaşırlar,ben hiç karşılaşamadım gerçek sandığım, kaybettiğim aşkımla. Zelal Berza, kaybettiği aşkını arıyordu..fakat bilinmeyen adam giderken arkasında nasıl bir felaket oluşturduğunun farkında değildi.

Yaşamaktan bıkmış bir kızı yaşama tutunması ve hayattan aradığı o heyecanı bulması için bir örgüte alırlarsa...

Sınırlar herkese farklı bir çağrışım yapar. Onlara ise bir adım atarsa yanacağı bir mahalleydi. Yılların düşmanlığı kocaman mahalleleri ayırmaya gücü yetmişken ansızın filizlenen bu aşka engel olabilecek miydi? Bu aşk nefretle gömülüp ömür boyu bir vebale ev sahipliği yapacaktı yada iki mahalleyi bağlayan bir köprü olacaktı. Neyin, neyi yeneceğini ise zaman gösterecekti...

Bir anestezist adayı olarak öğrendiğim ilk şey şuydu: İnsanları uyutmak, onları uyandırmaktan çok daha kolaydır. Kendi hayatımı derin bir uykunun içine hapsederken, geçmişimdeki o karanlık gölgenin bir gün beni bulacağını hiç hesap etmemiştim. Ama o geldi. Şehrin hem yeraltına hem yerüstüne hükmeden adam… Güç, korku ve karanlığın tek sahibi. Onunla karşılaştığım an tek bir şeyden emindim: Artık hiçbir narkoz, içimdeki acıyı susturmaya yetmeyecekti. Ben Bilge. Kaçtığım her sırrın içinde boğulurken, beni korumaya yemin etmiş bir canavarın kollarında uyanmaya mahkûmum. "Ruhun uyuşmuş olabilir… ama kalbin hâlâ atıyor, Kadavra. Ve o kalp artık bana ait."