Işıklar kapandığında, alkışlar kesildiğinde ve maskeler düştüğünde... Geriye sadece iki yaralı ruh kalır." Savaş için hayat, 23 yıldır bitmek bilmeyen bir hayatta kalma mücadelesiydi. Ailesini kaybettiği günden beri omuzlarına binen ağır yüklerin altında ezilmemek için tutunduğu tek bir dal vardı: Cenan. Sadece televizyon ekranlarından tanıdığı o adama duyduğu hayranlık, zamanla soğuk odasını ısıtan, yastığına sıktığı bir fıs parfümle büyüyen platonik bir sevdaya dönüşmüştü. Mum ışığında ezberlediği her skeç, aslında Cenan’ın dünyasına giden bir yol haritasıydı. Cenan ise zirvedeydi. Yakışıklı, başarılı ve herkesin hayran olduğu bir yıldız... Ama o ışıltılı hayatın gerisinde, babasından kalan morlukları ve sevilmeyi hiç bilmeyen bir çocuğun kırgınlığını saklıyordu. Sert kabuğu ve çapkın maskesi, aslında içindeki o büyük boşluğu gizleyen birer kalkan gibiydi. Kader, Savaş`ı o tozlu sahneye, "hayalim" dediği adamın tam karşısına çıkardığında; bir "Can Bağı" kurulur. Ama bu bağ; sadece alkışlarla değil, gurur kıran kelimelerle, saklanan kimliklerle ve sert çarpışmalarla sınanacaktır. Savaş, sevdiği adamın ellerinde parçalanmaya hazır bir kurban mı olacak, yoksa Cenan’ın karanlığına sızan o tek ışık mı? "Bazı aşklar sadece bir sahne oyunudur; bazıları ise canından bir parça koparmadan son bulmaz.

Ya işte bi tane kız varmış gerçek ailesini falan bulmuş bide bi tane arkadaş grubu varmış

Mavi deli dolu bir kızdı. Mavi yayıncıydı takipçileri arasında sohbet ederler bazende beraber oyun oynarlardı. Ailesiyle arası pekte iyi sayılmazdı bu yüzdende ayrı şehre ayrı eve taşınmıştı. Kendine ait ne küçük ne büyük bir ferah evde tek kalıyordu. Pek bir arkadaş ortamı yoktu. Herşey bilinmeyen numaranın onu gruba almasıyla başlar.. Mavi AK

Herkes veda eder.