Bir liderlik meselesi ile başlayan aşk. Bu yeni duygular nelere yol açıcak...

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.

"Kimse zümrüdün parıltısına bakarken içindeki çatlakları fark etmez." Riley, Rhea, Ryan, Ryder, Jade, Axel, Nova, Nicolas ve Zane... Dışarıdan bakıldığında sıradan hayatlar yaşayan dokuz genç. Oysa her birinin içinde, kimsenin duymadığı bir çığlık saklıdır. Yakın dostluklar, kopmaya yüz tutmuş aile bağları, geçmişin gölgeleri ve nefretle başlayıp aşka dönüşen bir hikâye... Bazı sırlar insanı korur, bazılarıysa onu yavaş yavaş tüketir. Çünkü zarafet, acının en sessiz hâlidir. Peki ya bir gün o sessizlik çığlığa dönüşürse? -Alıntı- .../ -"Bir gün en güvendiğin tarafından vurulsaydın ne yapardın?" +"Bir gün en güvendiğim tarafından vurulmam... Çünkü ben kimseye güvenmem" kitabın bütün hakları bana aittir aksi taktirde çalınması durumunda gerekli işlemleri başlatırım Giriş haricinde ilk iki bölüm geçmiş odaklı olacak... şimdiden iyi okumalar

Şevval bilinmeyen numaradan mesajlar almaya başladığında, tüm hayatının değişeceğini bilemezdi.

O sırada Senanur`un sesi duyuldu; "Eğer biraz daha gözlerini üstüme dikersen silahtaki kurşun kafatasında olur haberin olsun" dedi. Silahın namlusu ise en büyük biyolojik abisi olan Ertuğrul`a doğruydu. O sırada arabadan birisi indi ve Senanur`un gözleri şaşkınlıkla açıldı. Gelen kişi MİRAN KESKİN`Dİ. Wattpad hesabım da aynı isimdir

Gece, hayatının en ağır yükünü sırtına alarak küçük bir mahalleye taşındığında artık hiçbir şeye alışabileceğini sanmıyordu. Kaybettikleri sadece insanlar değildi; güveni, çocukluğu ve masumiyeti de geride kalmıştı. Yeni okulunda herkes ona sıcak davrandı. Yeni arkadaşlar, yeni başlangıçlar… Ama bazı yaralar kalabalıkta bile kanamaya devam eder. Mahallenin en sessiz çocuğu ise çoktan susmayı öğrenmişti: Yiğit Erdem Kuplay. Ailesi olan ama kendini evinde bile yabancı hisseden bir genç. Bir zamanlar arkadaşlarıyla gülen, hayaller kuran Yiğit; yaşananlardan sonra kendi içine kapanmış, kimseye yük olmamak için herkesten uzaklaşmıştır. Gece onun sessizliğini fark eder. Çünkü o sessizlik, kendi kalbindeki boşluğa benzemektedir. İki yıl boyunca söylenmeyen duygular, bastırılan hisler ve inkâr edilen bir aşk… Yiğit, Gece’ye âşık olur ama kendini buna layık görmez. Gece ise onu değiştirmeye çalışmaz; sadece düşmesine izin vermez. Bu hikâye büyük sözlerin değil, küçük ama gerçek çabaların hikâyesi. Kırılmış iki insanın, birbirini iyileştirmeye çalışırken kendi gerçekleriyle yüzleşmesinin hikâyesi. Çünkü bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir. Ve bazen en sessiz sevgi, en derin olandır. Gece “Onu kurtarmaya çalışırken, kendi yaralarını yeniden açacağını bilmiyordu.”

Ruhunuz üşüdüğünde, kalbinizi ısıtan o tatlı sözcüklere sıkı sıkıya sarılın. Bir daha asla onlara sahip olamayabilirsiniz. Tıpkı benim gibi. Bir hata yapmıştım. Derinlerde uyuyan kabuslarımı uyandırmış, kendi cehennemimden kaçamaz olmuştum. Fakat unuttuğum bir şey vardı. O da korkunun yalnızca bir illüzyon olduğuydu.

“Bu gece her şey son bulacaktı. Ortalığı fena karıştıracak, infial yaratacaktım.”

Zamanın iyileştirici bir tarafı olduğuna dair anlatılan o büyük cümlelerin hiçbiri, bu odanın kapısından içeri girememişti. Takvimler, o kapkara gecenin üzerinden tam üç yıl geçtiğini söylüyordu ama benim için her şey her yılın bu zamanlarında hâlâ hastane odasında uyandığım ilk sabah kadar taze ve donuktu. Bu üç yıl içinde halamın evine, bu yeni odama, sabahları uyanıp mutfaktan gelen sesleri dinlemeye bir şekilde alışmıştım. İlk zamanlardaki o tamamen boşalmış, içi boşaltılmış nesne gibi duran halim geride kalmıştı. Kendime küçük, sakin bir rutin kurmuştum. Haftanın birkaç günü gittiğim kütüphane, yürüyüş yaptığım sessiz sokaklar, odamdaki kitaplar... Hayatımı bir şekilde toparlamıştım, kenardan da olsa akıp giden dünyaya ayak uydurabiliyordum artık. Ama Mart ayı geldiğinde, o toparlanan ne varsa yerini görünmez bir ağırlığa bırakıyordu. Havaya sızan o bildik Mart ayazı, caddelerin gri rengi içimdeki o her zamanki durgunluğu sarsıyor, altından hiç geçmeyen bir sızıyı yüzeye çıkarıyordu. Yılın diğer günlerinde saklamayı, rafa kaldırmayı başardığım o ezici üzüntü, tam da bugünlerde göğsümün tam ortasına bir taş gibi oturuyordu.

Bir karı koca düşünün kendi seçimleri yüzünden üçüz çocuklarının doğumda öldüğümü zannediyorlar. Ama aslında üçüz çocukları parla,Atilla ve dorukhan çok farklı hayatları yaşayan insanlar olmuşlar. 17 yaşanan kadar şüren bu yanlış,aslında sadece küvezdeki nöbetçi doktorun hatası yüzünden gerçekleşen bir sorun. Ve ben sizi davet ediyorum!!! Evet ,evet davet. Sizi Ailesi yüzünden panik atak hastası olan parla`nın, Kalp hastalığı yüzünden yaşıtları gibi doya doya gençliğini yaşayamayan dorukha`nın Ve Bir yıl önce ailesini trafik kazasında kaybedip ,tüm hayatı darma duman olmuş atillanın hayatına davet ediyorum.

Omega olan jisung liseye gidecek lisesinin ilk gününde yurt oda dağılımları yapılacaktı iki bina vardı onega ve alfalar jisung okula çok geç geldiğinden dolayı omega değil alfaların binasındaki odada lee minho ile aynı odaya düştü lee minho zorba ve alfaydı , minik sincap çok kırılacaktı

"İyi insanlara zarar veren, hasta olmalarına sebep olan insanları cezalandırmak kötü bir şey mi?" Kalın sesiyle kurduğu cümle midemin ağrımasına yettiğinde yüzümü buruşturdum. "Öyle söylediğinizde çok da kötü bir şey değilmiş gibi geliyor... Ama yinede birinin yaşayıp yaşamayacağına karar vermek Allah`ın bileceği şey, dünyada birden fazla Azrail`in olması kaosu getirir. Getirmez mi?" Güçlü sesimde merak duygusunun ağırlığı vardı. "Sen karar ver, Burak`ın yokluğunu öğrendiğinde ne hissetmiştin?" "Kayıp olduğunu duyduğumda içimi artık bana veya başkasına zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru kaplamıştı." Ona döndüğümde yürümeyi bırakıp bana döndü. "Ona sizin zarar verdiğinizi öğrendiğimde bana sıcacık hissettiren insanın başkasına nasıl buz dağı olduğunu gördüğümde gerçekliğini sorguladım. Tahayyül sandım." "İnsanların bir tek yüzü yoktur. Herkes bir başkasının öyküsünde iyi ya da kötü rolünü üslenir." "Ben hiç kötü rolünü üslenmedim." Umursamazca omuz silktiğimde kaşları havaya kalktı. Dudakları muzipçe yukarı kıvrıldığında "Emin misin?" Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Geceleri kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." Feride, yaşadıklarının omuzlarına bıraktığı yükten kurtulmak ister ve yardım almaya karar verir. Bilmediği, gittiği psikoloğun hayatını tamamiyle değiştireceğidir. -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Eskiden neşeli cıvıl cıvıl bi kızdım bazen insanların onca rengin içinden siyah ve beyazı seçtigini anlamazdım ama onca rengin içinden siyah ve Beyaz seçilebiliyormuş...

Barda bardağımı tazelerken, hemen yanımda bir gölge belirdi. Kokusu, kulübün o ucuz parfüm kokusunu bastıracak kadar keskin ve erkeksiydi. Ona bakmadım ama varlığını her hücremde hissettim. "Bu kadar hızlı içersen, gecenin geri kalanını hatırlamayabilirsin," dedi bir ses. Derin, boğuk ve güven verici ama bir o kadar da tehlikeli bir ses. Kadehimi havaya kaldırdım, hala ona bakmadan gülümsedim. "Zaten amacım da bu," dedim. "Hatırlamamak. Hiçbir şeyi." Gözlerimi yan profilindeki o keskin hatlara çevirdiğimde, bu gecenin planladığımdan çok daha karmaşık geçeceğini henüz bilmiyordum. O an için sadece bir yabancıydı. Benim acımı dindirecek, beni bu enkazın altından çekip çıkaracak ya da beni o enkazın içine daha derine gömecek bir yabancı...

Her şey o kızın dönmesiyle başladı…

Bir telefon numarası... Bazen bir insanın hayatını değiştirmek için yeterlidir. Okulda uğradığı zorbalık yüzünden telefon numarası hiç tanımadığı insanların eline geçen genç bir kız, peşini bırakmayan mesajlardan ve aramalardan kurtulabilmek için numarasını değiştirmek zorunda kalır. Yeni hayatına başlamadan önce ise içinde yıllardır biriktirdiği her şeyi, onu asla tanımayacak bir yabancıya anlatmaya karar verir. Rastgele çevirdiği numaranın diğer ucunda, sesi kadar gizemli bir adam vardır. Başta sadece birkaç dakikalık bir konuşma olması gereken bu tesadüf, geceleri beklenen aramalara, paylaşılan sırlara ve birbirini hiç görmeden kurulan tarifsiz bir bağa dönüşür. Ama bazı insanların geçmişi, onları bırakmaya hiç niyetli değildir. Bir yanlış arama... İki yabancı... Ve kaderin, en beklenmedik anda çaldığı bir telefon. Bana değil kendine sor, bazen en karanlık günlerde bile bir yabancının sesinin insana yeniden umut olabileceğini anlatan; gizem, dram ve romantizmin iç içe geçtiği unutulmaz bir hikâye...

Prenses Zey 10 yaşından itibaren babasının intikam tutkusu annesinin mükemmeliyetçilik tutkusu Prenses Zey’in içinde nefret tomurcukları ekilmişti geçmişe karşı olanlar onun geleceğinde neler yaratıcaktı

Bir spor psikoloğu... Bir basketbolcu... Yarım kalan bir söz... Ve altı yıl sonra gelen ikinci bir şans. Derin Aras, duygularıyla değil mantığıyla yaşamayı seçmişti. Alp Kayra Kartal ise geçmişinden kaçarken en büyük savaşını kendi zihninde veriyordu. Peki ya hayat, onları son saniyede aynı sahaya çıkarırsa?

ailesinin yılardır öldü diye bildikleri ispanyol kızları Tatum Mio hayatını anlatıyor yazım hatası olabilir kusura bakmayın

Her kavga bir nefretle başlamaz. Bazıları sadece yanlış zamanda çalan bir kapı ziliyle başlar. Üniversite öğrencisi Ege Duran, taşındığı apartmanda sessiz bir hayat kurmayı planlıyordu. Fakat üst katta yaşayan Aras Yılmaz, bu planın önündeki en büyük engeldi. Gürültü şikâyetleri, kapıya dayanan öfkeli konuşmalar ve her karşılaşmada biraz daha büyüyen gerilim... Aralarında yalnızca bir tavan, iki kat ve söylenemeyen cümleler vardı. Ege`nin bitmek bilmeyen enerjisi, Aras`ın duvarlarını zorlamaya başladığında ikisi de bunun sıradan bir komşuluk olmadığını fark edecekti. Çünkü bazen en ince duvarlar, insanın kendi kalbinin etrafına ördüğü duvarlardır. Peki ya nefret sandığın şey, aslında hiç tanımadığın bir duygunun başlangıcıysa? İki daire. İki yabancı. Tek bir hikâye.

O gece sadece dans ettik kimse bunun bir savaşın başlangıcı olacağını bilmiyordu

Bir futbolcunun kariyeri için sevgilisinden ayrılıp yıllar sonra tekrardan birbirlerini bulmalarını anlatan bir kurgu

Bir bardak vişne suyu, iki yabancı ve hiç beklenmeyen bir anlaşma... Derin`in hayatı, okulun en tehlikeli çocuğuyla kesiştiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Keyifli okumalar, okuyup tavsiye ederseniz teşekkürler..

Herkesin mutlu oldğu bir gün herkesin gelmesini beklediği gün benim ise karanlığımda boğulduğum sıradan bir günde değişti hayatım doğru sandığım yanlışlara inanmıştım bu yanlışların içinde bana bir seçim sunuldu ve ben seçtim mahvolmuş ruhuma son bir darbeyi ben indirdim ve o yok oldu ya da bana öyle geldi...

25 yaşındaki Savcı olan Gece Aksoy`un gerçek ailesini bulması...