Liseli bir grubun okulda kendilerince bir ticaret sistemi kurması ve kurulu düzenlerini bozan birtakım olaylar... (Bu kitap okulda sıkılmamak için başlayıp sonradan devam ettirmek istediğim ve yazarkende eğlendiğim bir kitap. Bolca kusur bulunabilir o yüzden görmezden geliyoruz...:])

Yeni bölüm ekledim bir göz atabilirsiniz. Oy veriniz okucular tarihinde saat eklediniz yorumlarını olur. Tür: Dram /Romantik/Romantizm/Komikti/ Aile / Gizem / Toplumsal Roman/Derin /Duygusal Platform: KitapPad Anlatım: Akıcı, sade, duygu yüklü Karşılıklı hikayeler oy yapmak isteyen haberiniz olsun? Gerçek olay hissi verecek. Ana Karakterler: Adalı Ailesi ve Windows Ailesi Bu hikâyede ana karakter tek bir kişi değil, iki köklü ailenin temsil ettiği iki dünya anlayışıdır. Adalı ailesi ve Windows ailesi, bireysel kahramanlar gibi değil; birer canlı yapı, birer kolektif karakter olarak kurgulanmıştır. Adalı Ailesi – Emek ve Toprak Karakteri Adalı ailesi; üretimi, sabrı ve somut emeği temsil eder. Toprakla, hayvanla, atölyeyle kurdukları ilişki onların karakteridir. Sessizlik, yazısız kurallar ve sorumluluk bilinci bu ailenin dili gibidir. Adalılar için güç; sahip olmakta değil, taşıyabilmekte yatar. Bu aile, hikâyede insanın dünyayla kurduğu fiziksel ve ahlaki bağı temsil eden ana karakterdir. Windows Ailesi – Zihin ve Kelime Karakteri Windows ailesi ise bilginin, dilin ve görünmez iktidarın karakteridir. Onların dünyasında üretim; metinle, fikirle, çeviriyle ve eğitimle gerçekleşir. Para değil, kelime dolaşır. Güç; zorla değil, düşünceyle yayılır. Windows ailesi, hikâyede insan zihninin sınır tanımayan tarafını ve bilginin sorumlulukla kullanılmasını temsil eden ana karakterdir. Birlikte Ana Karakter Olmaları Bu iki aile birlikte hikâyenin ana omurgasını oluşturur. Biri olmadan diğeri eksik kalır: Adalı ailesi ayağı yere basan dünyayı,Windows ailesi zihinsel ve etik sistemi kurar. Hikâyenin çatışması, bu ailelerin birbirine karşı olması değil; yeni dünyanın bu iki karakteri nasıl dengeleyeceği üzerinedir. Roman; Adalı ve Windows aileleri üzerinden, görünürde güçlü ve kusursuz bir düzeni anlatırken, aslında bu düzenin merkezine çocukları yerleştirir. Uluslararası projeler, kayıp çocuklar, devasa ekonomik yapılar ve küresel ağlar; birer amaç değil, birer araçtır. Asıl mesele şudur: Para amaç değil, sonuçtur. Güç kontrol etmek değil, denge kurmaktır. Aile, kan bağıyla değil; sorumluluk alma biçimiyle tanımlanır. Çocuklar korunacak varlıklar değil, geleceğin ortaklarıdır. Aile sırları, küresel sistemler ve büyük servetlerin gölgesinde; çocukların “kime ait olduklarını” değil, “ne üretebildiklerini” keşfetme hikâyesi. Video aç Aslın doğru yürüdü. Kamera sosyal medya bağladı.İki kişi tarafından sesli belli geçerim tek biz sesi özel bir kamera sitemli var.

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

gerçek ailem kurgusu kinee şey ama kızımız 17 yaşında evlii

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Hazır bakmışken biraz daha baktım. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi...

KİTAP AÇIKLAMASI (Tanıtım Metni) "Bir bankta terk edilen genç bir kızın, yıkıntılar arasından yükselen bir mimara dönüşme hikayesi..." Nain için dünya, o yağmurlu bankta, en güvendiği adamın dudaklarından dökülen soğuk kelimelerle durmuştu: "Artık devam edemeyiz." İlk aşkının enkazı altında kalan Nain, asıl büyük yıkımın henüz gelmediğinden habersizdi. Tam bir yıl sonra, saat sabaha karşı 05:00’te çalan o acı telefonla, hayattaki son sığınağını, ailesini de kaybetti. Kimsesizliğin ve sessizliğin en dibine vurduğunda, hayattan vazgeçmek üzereyken bir ses yankılandı karanlığında: "Savaş kızım... Sen bizim mimarımız olacaktın!" Beş yıl... Nain, acısını betona, gözyaşlarını projelere, özlemini ise gökdelenlere döktü. Şimdi Ankara’nın en prestijli şirketlerinden birinde, elinde diploması ve kalbinde ailesinin vasiyetiyle dimdik duruyor. Fakat kaderin onun için hazırladığı son bir sınav daha var. Adım attığı o şirket koridorunda, unuttuğunu sandığı o çakır gözlerle tekrar burun buruna geldiğinde Nain şunu kanıtlayacaktı: Bazı binalar ne kadar güçlü inşa edilirse edilsin, temeli bir `hoşça kal` ile sarsılabilir; ama bazı kadınlar yıkıldıkları yerden daha güçlü doğarlar.

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

16 yılı acılarla geçen Nida`nin gerçek ailesi ona alışabilecek mi?

Hayatın en karanlık yerinden geçtiler... Ama ellerinde bir bebekle, kalplerinde umutla çıktılar." "Bir Kadın, Bir Adam ve Bir Umut" İstanbul`un karanlık sokaklarında başlayan bir hikâye... Kırık kalpler, silah sesleri, kaybolmuş yıllar... Ve sonra... bir bebek doğar. Bir adam değişir. Bir kadın affeder. Bir çocuk umut olur. (Kitabın bütün telif hakkı bana ait. Baştan sona benim kalemim!! Kopyalayıp paylaşırsanız dava ederim!!😉)

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi? Not: Küfür ve argo içerir

Mesele karanlıkta ışık yakmak değildi, karanlığa rağmen birilerinin elini tutup aydınlığa doğru yürütmekti. Ben, Beril Oktar. En çok korktuğu şey karanlık olmasına rağmen kendi karanlığına gömülen o kız. Korkularına mahkum olan o çocuk. Benim hiç elimi tutan olmamıştı. O karanlığa daha çok gömülmek zorunda kalmıştım. Beni duyan olmamıştı. Buna rağmen çığlıklarımı hiç susturmamıştım. Ben, Beril Oktar. Küçük Beril`i kendi cehennemimden kurtaramadım ama bu masum insanları sizin kıyametinizden çıkaracağım. Çünkü bu dünyada "iyi insan" yoktu. Merhametli insan vardı, merhamet ise yaşanmışlıklardan dolayı yaranan bir duyguydu. Ben ise... Fazlasıyla çok şey yaşadım. ~~~~~~~ Distopik bir kurgu. Kitap tamamen şahsıma aittir. UYARI! Bu kitapta şiddet, kan, işkence vardır. Tüm hakları saklıdır.

"Zorla aşk var mıydı? Aşkı bilmem. Ama zorla her şey olurdu. Ben Talin. Bir erkeğin hatası yüzünden bedel ödemek zorunda kalan bir kızım. Bir erkek hata yaptı, bir kız bedel oldu." 🤍🖤

Herşey Trabzon`dan taşınıp Ankara`ya gitmemize başlar. Aşkı iliklerine kadar hissedeceğiniz kurgu.

Bir düşmanlık ve kin yüzünden hayatı mahvolan onca insan bu insanlardan en çok zararı gören ise nisan bakalım kitap nasıl ilerleyecek !!!!Kitaba başlamadan önce mutlaka ilk panomu okuyun!!!!

İlk kitap BORÇ ile başlayan o karanlık anlaşma, şimdi yerini geri dönüşü olmayan bir yeminine bırakıyor. Geçmişin borçları ödendi, mühürlü mermiler adresini buldu ve Ali Keser’in mirası, kızı Diana’nın avuçlarına bir kor gibi düştü. Ancak bu mirası taşımak, sadece silahları ateşlemek değil; ruhunu da o namlunun ucuna sürmekti. Diana, babasının emaneti olan bu dünyada kendi krallığını kurmaya kararlı. Ancak bir yanda kalbini söküp alan kızı Alessia’nın taze mezarı, diğer yanda yaralı bir aslan gibi başında bekleyen kocası Demir Aslan... Demir, Diana için sadece bir eş değil; bu kanlı satranç tahtasındaki en güçlü hamlesi. Fakat kader, onlara en acı oyununu oynamaya hazırlanıyor. Michael’ın gölgesi henüz silinmemişken, şatonun koridorlarında yankılanan o fısltı her şeyi değiştirecek: "Bir kraliçe, eğer bir varis veremiyorsa; tahtı mı devrilir, yoksa kalbi mi?" Küllerinden doğan bir aşkın, imkansızlıklar ve sırlar arasında verdiği hayatta kalma mücadelesine hazır olun. Saf tutkuyla harmanlanmış, her dikişi acıyla atılmış bir hikaye... Gelişme bölümü bitti. Şimdi herkesin canını yakacak o son, sessizce yaklaşıyor. ⚠️ NOT: Bu kitap, BORÇ isimli kitabın devamıdır. Olay örgüsünü kaçırmamak için önce serinin ilk kitabını okumanız tavsiye edilir.

Doğumda karıştırılan kızın hikayesi ... -" Ne oldu? " keyifle koltuğa oturup "doğumda karışmış olabilir DNA testi istiyorlar ... " " Ne ?! " Acaba Deniz yeni ailesine alışabilecek mi ? Ailesi onu kabul edecek mi ?

"Sen benim için elzemsin Aksal..."dedi başını omzuma yaslayarak.Derin bir nefes alıp kokumu içine çekerken tekrar konuştu; "Bana rağmen sevebilir misin beni Aksal? Aşık olabir misin bana?" Elimi saçlarına atarken gülümsedim. "Atilla İlhan ne demiş biliyor musun Erdinç?" Görmesemde onun da gülümsediğini hissettim."Ne demiş?" "Ben aşk nedir bilmem,eski kafalıyım.Bir seni bilirim,bir de adın geçince sıkışan kalbimi..." ---- Yasa dışı bir şekilde delil elde eden gazeteci Ulaç Reha ve delili silmek isteyen mafya Saltan Kara... ---- Her hafta aralıklarla pazar yeni bölüm!

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Kitap arkadaşıma aittir.

Ekim, sevilmemeyi küçük yaşta öğrenmişti; sessizliğin içinde büyüyen bir çocuktu. Yaman ise hayatın en karanlık yüzünü, babasının annesini gözleri önünde öldürdüğü gün tanıdı. Küçük kardeşiyle birlikte hayatta kalmayı öğrenirken, çocukluğunu kaybetti. İkisi de yaralıydı, ikisi de eksikti. Ama aynı karanlığın içinden geçerken birbirlerine tutunmayı öğrendiler. Bu hikâye, kötü bir hayatta bile insanın başka bir insanda nefes almayı bulabileceğini anlatıyor. Bazen kurtuluş, kaçmak değil; aynı acının içinde el ele durabilmektir. Bazen insan birine âşık olmaz. Sadece onunla ayakta kalabildiğini fark eder.

Herşey bugün başlamıştı benim doğum günüm olan gün bugün benden çok şey verip verdiği gibi almıştıda.

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

~Arya serisi 2~ Dünyanın renklerini hiç görmedi. Gözleri doğuştan kapalı, kalbi ise hayat boyu sevgiye kilitli. Hayatı, yalnızca soğuk duvarlar, yabancı sesler ve bitmek bilmeyen bir yalnızlıktan ibaret. Hiçbir zaman bir el saçlarını okşamadı, hiçbir ses ona şefkatle "kızım" demedi. Küçücük bir dokunuşa, ufacık bir ilgi kırıntısına muhtaç, dışlanmış ve suskun bir genç kız... Öte yanda, bir zamanlar neşesiyle dolup taşan bir aile, geçmişin acı ve hataları yüzünden darmadağın olmuş durumda. Aynı çatı altında yaşayan, birbirine yabancı, duygusuz ve soğuk insanlar topluluğu. Aralarındaki bağlar yıllar içinde yıpranmış, yerini derin bir sessizlik ve karşılıklı suçlamalar almış. Her köşe, her odada bir kırgınlık, her bakışta bir hesaplaşma saklı. Bu buz gibi evin çatısı, uzun yıllar ailesini bir arada tutan baba figürünün ani vefatıyla çöker. Ama asıl sarsıntı, babanın geride bıraktığı mektupla başlar: Yıllar önce başka bir kadından doğmuş, gözlerden saklanmış bir kız çocuğu...