Bir lise yurdunda kalan kız öğrencilerden biri gecenin bir saatinde öldürülür. Olay hızla kapatılır; yönetim, öğrenciler ve kurallar herkesi susmaya zorlar. Cinayete tanık olan iki kızdan biri, bir yıl sonra hâlâ o gecenin izlerini taşımaktadır. Zamanla ana karakter, erkek yurdundan gizemli bir öğrenciyle birlikte gerçeği araştırmaya başlar. Yasaklar çiğnenir, yurtlar arasında gizli geçişler olur, dostluklar ve ilişkiler kurulur. Her adımda yeni bir yalan, yeni bir ters köşe ortaya çıkar. Ancak gerçeğe yaklaştıkça asıl şok ortaya çıkar: Cinayetin faili, en güvendikleri kişidir. Ve tüm bu yakınlaşma, son kurbanı hazırlamak için kurulmuş bir oyundur. Bu hikâye bir cinayeti değil, bir yıl süren sessizliği anlatır. Ve bu yurtta hayatta kalanlar, en masum olanlar değildir.

Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. ... Bazen hayat olur olmadık yerlerde bambaşka hislere meydan okur. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

TAKINTI ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Gözleri, avıyla oyun oynamak isteyen bir aslanınki gibi keskin ve aç gözlüydü, bana bakarken fısıldadı: "Uykun mu var, karıcım?" (Bölümler fazla uzun değil sıkılmazsınız. 1000`e yakın)

Tokyo’ya yeni taşınan genç bir kızın hikayesi…

Mafya kitabıdır

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

[Şiddet,kendine zarar verme gibi ögeler içermektedir!] Çocuktum ve yaşadığımız şeylerin kaderimiz olduğunu düşündüm. Büyüdüm ve anladım,bizim kader dediğimiz başkalarının tercihlerinin sonucuydu. İlahi adaleti bekledim. Sandım ki zamanla herkes yaptığının bedelini ödeyecek. Olmadı! Şans kötülükten taraf oldu! Bir tarafta sevdiğim adam ve geleceğim. Diğer tarafta geçmişim ve annem. Aşk durdurmaya yetmedi beni. Geçmişin beni yönetmesine izin verdim. Geçmişin kuklası olmayı kabul ettim. Herşeyi kaybetmeyi göze alarak. Belki de en çok kendimi yok ederek.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

1540`lı yıllarda, Bursa`nın Itır Kasabası`nda geçen imkansız bir âşkın hikâyesi... ... "Sandım ki zühre yıldızı, şavkı beni yaktı geçti..." Yazdıklarım, sustuklarımdır. Sustuklarım, hislerim… Çoğu zaman sustuğum için yazdım belki de bilmiyorum. Yazdım. Hep yazdım. Üzüldüm, yazdım. Sevindim, yazdım. Ağlıyorken yazdım, gülüyorken yazdım. Ne hissetsem onu yazdım anlayacağın. Yazmanın ruha iyi geldiğini anladığımda daha bir severek daha bir içten yazmaya başladım. Bu kitap, yazdığım ilk kitap değil ama okuyucuyla, seninle, buluşturduğum ilk kitap aziz yoldaşım. Son olmamasını ve yolumda beni yalnız bırakmamanı temenni ediyorum. ... Yine de hoş gör sen bu toy benliğimi. Yanlışlarım olursa mazur gör. Fakat bil ki, yazdıklarım elimdeki mürekkebin, dilimdeki kelimenin yanlışıdır, hislerimin değil. İnsan yanlış hissetmez. Yanlış düşünür, yanlış kararlar verir, yanlış kalemi kullanır, yanlış kitabı okur, belki yanlış kişiye verir sevgisini ama hiçbir zaman yanlış hissetmez. Hislerine güven, hisler insanı yarı yolda bırakmaz. Hep dil-hûş olasın. En güzele emanetsin. 2026/Ankara Belinây... (Tüm Hakları Saklıdır - Hikâyede Geçen Hiçbir Mekan, Kişi ve Olayın Gerçeklik İle İlgisi Yoktur.)

Gitme evren . gidecem çağla

Siz: Ramazanda aşık olmak günah mı? 055***: ??? 055***: Kimsiniz? Siz: Ramazanda aşık olmak günah mı, diye soruyorum. 055***: Bende kimsiniz diyorum. Siz: Soruma cevap verin lütfen, önemli. 055***: Tanışıyor muyuz? Siz: Tanışabiliriz... Siz: ama şimdi değil ve cevap lütfen. 055***: Tanışmak için kim olduğunuzu öğrenerek başlayabiliriz. 055***: ve eğer kadınsanız lütfen yazmayın çünkü günah. Siz: biliyorum. 055***: Kadınsınız yani? 055***: Engellemek zorundayım lütfen zorlamayın. 055*** sizi engelledi. Siz: NE!!! (Bu mesaj iletilmedi.) Siz: Dur! Engelleme lütfen. (Bu mesaj iletilmedi.) ***

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar... "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

Karanlık gecenin ortasında, umutlarını ayaklarına dolamış bir kız çocuğu vardı. Neva, geçmişinden kaçarken suçla, sadakatle ve kendi babasının gölgesiyle yüzleşmek zorundaydı. Plan basitti: Dağhan Tuna Beyoğlu`nun kalbine gir. Gerekirse onunla evlen. Ama kimse Neva`ya şunu söylememişti: Bazı tuzaklar kuranı da yakar. Ve bazı evlilikler... Bir anlaşma değil, bir savaştır

Masum bir sevdaya dahil olmak Suedâ’nın yolcuğuna eşlik etmeye hazır mısınız? O halde bağlayın kemerleri uçuşa geçiyoruz. ••• “Kedi misin sen neden miyavlıyorsun?” Dedi genç adam. Genç kız utançla başını kaldırıp usulca baktı yanakları çoktan kızarmıştı. “Şey halinden anlamaya çalışıyorum.” Dedi usulca. Genç adam gülümseyerek; “Keşke benim de biraz halimden anlasan.”

Çağla Bala. Milli voleybolcu olmak için babası tarafından ağır bir disiplinle büyütülmüş, lise son sınıf öğrencisi. Pamir, İshak ve Yağız. Üç arkadaş çektikleri kopyadan şikayet edildiklerinde bu kişinin daha önceden kavgalı oldukları kişi olduğundan gruplarına ekleyip hesap sormak istemişlerdir. Fakat aldıkları numarayı gruba eklediklerinde ise beklemendik bir olayla karşılaşırlar. Ekledikleri numara, okulun voleybol kaptanı Çağla Bala’ya aittir. Bu fırsat ise uzun zamandır Çağla’ya olan aşkını saklayan Pamir için her şeyi değişiktirecek noktadır.

Lise son sınıf öğrencisi bengi soysal yine bir okul sabahına açtı gözlerini ama bugün diğer günlerden farklıydı çünkü içinde garip bir his vardı. Belki korku belkide kaygıydı bilmiyordu her sabah olduğu gibi yine arkadaşlarıyla sohbet ederek okula gittiği bir sabahtı ama sevgili miracın "on yıl sonra kendinizi nerede görüyorsunuz" Sorusu içindeki hissi daha çok gün yüzüne çıkarmıştı. Bengi on yıl sonra doktor olacağını söylemişti ama kaderin onun için daha farklı planları vardı. O sabah ne bengi ne de arkadaşları bilmiyordu kaderin onlara yazdığı on yıl sonrasını...

Aralarında sadece bir yaş vardı. Biri resmi olarak amca, diğeri yeğen… Ama aynı sokakta düştüler, aynı yaraları sardılar, aynı sofrada büyüdüler. Bu hikâye, kan bağından daha güçlü olan gönül bağını anlatıyor. Çocukluk sırlarından gençlik kavgalarına, koruyucu bir amcanın susarak sevmesine ve bir yeğenin dünyadaki en güvenli yer olarak onu görmesine kadar uzanan bir yol… Bazen "amca" dediğin, sırtını yasladığın dağ olur. Bazen bir yaş, iki insanı ayırmaz; tam tersine birbirine daha sıkı bağlar.

Yıllarca üver babasından şiddet görmüş Arya bir gün aslında onların gerçek ailesi olmadığını oğrenir. Peki abileri ikizi ve kardişi ile anlaşa bile ekmi? Klasik gerçek ailem kurqusudur Not: ilk kitabım umarım beğenirsiniz

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

"Barış uğruna aynı çatıya giren iki yabancı... Töreyle başlayan bu yolculukta Elif’in suskunluğu ve Devran’ın öfkesi, yavaş yavaş birbirlerine sığınan iki kalbe dönüşüyor...

Çıkolata tepsisiyle limonata tepsisi

İlk kitabım olucak o yüzden yazım hataları varsa kusura bakmayın

Bazen hayatımızda bizi nelerin beklediğini ve başımıza gelenlerin hayatımızı nasıl değiştireceğini bilmeden adımlar atar sonrasında attığımız her adımların pişmanlığını yaşar ve hayatımızın sonuna kadar kaybettiklerimiz ve kaybedeceklerimizin yasını tutabilirmişiz.