Herkesin bilmesi gereken bir şey varsa o da her numara salladığınızda 1,95, yunan tanrısı, mafya ya da hayranlıkla baktığımız kaslı erkeklerin denk gelmediğidir!!

Merhaba , ben bı kitap yazmaya başladım açıkçası beğeneceğinizi düşünüyorum okumanızı talep ederim ☺️

İrisa, lise son sınıfı okuyan sıradan bir öğrencidir. Sınıf başkanı olması sebebiyle kendisinde olan telefon numaralarından arkadaşı Efsun`a mesaj attığını sanarken beklenmedik bir şey olmuştur... Düşmanı olan Alina`nın sevdiği çocuğa mesaj atmıştır. Yaman`ın sorgulayıcı tavırları, olaya şüpheli yaklaşımları yüzünden İrisa, Sorgu Lordu lakabını ona resmen adı misali takmıştır. İlk başta intikam için iletişim sürdürürken, duygularını aşkın alacağını kabullenmekte güçlük çekmişti. Kitabımın bütün hakları bana aittir. Kopyalama, benzetilme durumlarında hâkimin harika suratı ile karşılaşman an meselesi!

Kim bilebilirdi takıntılıma aşık olacağımı

Gün başlayınca hayat başlar sanırdım. Oysa hayat, sen olsan da olmasan da devam eden amansız bir döngüymüş." Herkesin bir yolu var; kiminin çiçekli, kiminin taşlı... Benimkisi ise görünmez dikenlerle çevrili. Bazen değil, hep düşünüyorum. Ellerimin içi kıymık dolu ve hayatın içerisinde bunun gerçekliğini arayan birisiyim. Sevmek ve sevilmek istiyorum; oysa bana öğretilen tek şey, başkalarının doğrularına göre şekillenmiş bir `iyi` olmaktı. Herkese karşı durmak değildi benim meselem. Benim meselem, fırtınanın ortasında kendi toprağıma tutunabilmekti.Ailem, abilerim, onayı alınmış hayatlar... Onlar dışarıdan parlayan birer başarı hikayesiyken, ben kendi karanlığımda nefes alacak bir boşluk arıyorum. Uzaklaşmak, bir kaçış değil; avuçlarımdaki kıymıklara rağmen kendi hayatımın iplerini elime alma savaşıdır. Bu, sadece bir gidişin değil, kendi sesini bulmaya çalışan bir ruhun hikayesi. "Peki ya siz, elleriniz kanasa da tutunur muydunuz hayata?

İtalyan bir Mafya düşmanın kızını kaçırmak yerine yanlışlıkla kalp hastası bir kızı kaçırırsa nolur ? Kitabımın konusu , Bütün hakları bana aittir. Çalıntı yapılmaması rica olunur...

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Bir nikâh, iki tutsak. Biri zincirli, diğeri cellat. Bu bir evlilik değil, infazdı. Aşk değil, kanla yazılmış bir kaderdi. Nikâhla bağlandı, korkuyla yaşatıldı “Nikâhla bağlanan her kadın eş olmaz.Bazıları savaşçı olur.”

Okulun en popüler anonim itiraf sayfası çalınırsa?

Lâl, Gece, Işık ve Eva...

Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

-Beni delirtmek mi istiyorsun? Büzme o dudaklarını.+Üzdü mü? -Hayır, delirtti.

Mafya okulu gibi…. Bir şans verin bence

Yıllar önce özel arslan hastanesinin yaptığı ufacık bir hatanın bu denli sonuçlar doğuracağı nerden bilebilirlerdi Duru 16 yıl önce arslan ailesinin tek kızı olacaktı fakat hastanenin hatası üzerine bir nefsin kurbanı gibi görüldü peki arslanların ona yaklaşımı nasıl olucak

Zamanın ne getireceği belli olmaz Geç kalan başlangıç belkide iyi bir sebeptir belkide kötü okudukça ilerledikçe anlicaksınız kendime özgü çalışmam uzun zamandır yazıyorum bölümleri eğer sevilirse o zaman gün belirleyip bölümleri atıcam şimdiden iyi okumalar 😽

Aynı okul, aynı sınıf, aynı apartmanda komşu olan iki yabancı. Bu bir aşk hikâyesi değil… en azından başta. Kuralları olan, süresi belli bir anlaşma. Ama kalbin imzaladığı hiçbir sözleşme yoktur.

Birbirinden nefret eden iki insan,avukat ve polis olarak beraber çalışırlarsa...

Zehra: Üniversitenin en güler yüzlü, sarı saçlı ve zeki öğrencisi… Gündüzleri herkesin hayatına dokunur, geceleri ise terk edilişin ve derin hüzünlerin yarattığı kapkaranlık enkazın altında ağlar. Yüzündeki neşe bir maskedir. ​Ta ki, Muhammed’i fark edene kadar. ​Popülerliği umursamayan, her daim elinde tesbihi olan bu yakışıklı genç, her ezan okunmasına beş dakika kala ortadan kaybolan bir sır taşımaktadır. Zehra, o sırrın peşine düştüğünde, aradığı kayıp huzurun yolunun, Muhammed`in secdelerle aydınlanmış izinden geçtiğini fark edecektir. ​Bu; bir aşk hikayesinden çok, kalbindeki boşluğu doldurmaya çalışan bir ruhun inanç ve umut yolculuğudur.

“Annesinin ani evliliğiyle hayatı değişen bir kız… Aynı evde yaşamak zorunda kaldığı yabancı bir kalp… Farkına varmadan başlayan bir aşk.”

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

"Kamera kapandığında başlayan o gerçek hikaye, hiçbir yayının sığdıramayacağı kadar büyüktü." 🎬⭐️

Ünlü bir yazar olan Michael Wheeler, bu sefer rotasını İzlanda`ya çevirir. "Bul beni." "Buldum seni..."

Okullarına 3 ay önce gelen ispanyol ve yakışıklı çocuğa yazmak isteyen Beliz, çocuğa çeviriden ispanyolca "Merhaba" yazıyor. Fakat çocuk Türkçe biliyor ve Beliz yanlışlıkla çocuğa Merhaba kelimesi yerine Göt küfrünü yazıyor...

Bir kayıp… Bir defter… Ve hiç hesapta yokken başlayan bir kader… Helin, küçük yaşta ailesini kaybettiğinde, teyzesinin yanında ikinci bir hayat bulmuştu. Hande, onun hem koruyucusu hem de en büyük dayanağıydı. Ne yazık ki iyi insanlar güle benzerdi; güzellikleriyle çevresini aydınlatır, ama bir o kadar da çabuk solar giderlerdi. Hande de bu hayata, Helin’in on sekizinci yaş gününden sadece iki hafta sonra veda etti. Geride kalanlar yalnızca anılar değildi. Hande, en yakın arkadaşı Zümrü ile birlikte çok önceden bir plan yapmıştı. Plan, Helin’in Zümrü’nün 26 yaşındaki polis oğlu Yiğit ile evlenmesiydi. Çünkü Hande’ye göre Yiğit, Helin’in güvende olacağı tek kişiydi. Yiğit, Helin’i hem koruyacak hem de yalnız bırakmayacaktı. Tüm bu plan, sayfa sayfa yazılmış bir defterde yer alıyordu. Son isteği netti: “Evlen. O sana iyi gelecek.” Helin için bu, bir tercih değil; bir zorunluluk gibiydi. Çünkü artık kimsesi yoktu… Ve bazen, insan çaresizliğin içinde şekillenen bir kaderi kabullenmek zorunda kalırdı. Bu sadece bir evlilik hikâyesi değil. Bu, geçmişin izleriyle örülü, duyguların sessizce filizlendiği, her satırı bir sır, her adımı bir seçim olan bir yolculuk. Kader, bazen hiç açmak istemediğin bir defterle başlar…