En yakın arkadaşa yapılan ihanet

İşi bittiğinde, elini açık olan sırtımda tüy kadar yumuşak ama bir o kadar da cüretkâr bir şekilde gezdirdi.

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

"geçmişin izleri bazen hiç beklemediğin anda seni yakalar. Yıllar sonra, motor yarışlarının hız dolu dünyasında yolları kesiştiğinde, geçmişin gölgesi hâlâ peşlerini bırakmayacaktı. Düşmanlık, rekabet ve bastırılmış duygular; hepsi bir virajda, hız ve tehlikenin birleştiği noktada ortaya çıkacaktı. Bu, sadece bir yarış değil; bir hesaplaşma, bir çekim ve en önemlisi, kalbin kendi yolunu bulma hikâyesi..."

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını saglamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Bir berdel kurgusudur

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

İmkânsız neydi? Belki de imkânsız olan bizdik. Asıl imkânsız olan ise, onun gözlerinde saklı duran o büyülü aşktı. Biz, farklı dünyaların insanlarıydık… Birimiz Yunanistan’ın saygın bir bakanı, diğerimiz Türkiye’nin üniformasıyla sınırları bekleyen bir asker. Ve aramızda duran tek şey, sessizce akan Meriç’ti. Ama o nehir… Onun mavilikleri, gözlerine benzeyen o derin sular… Her şey beni ona biraz daha çekiyordu. Gözlerinin benim olmasını istedim; yalnız bana bakmasını, yalnız beni sevmesini… Geçmişim peşimi bırakmazken, tek dayanağım olan dedemin gölgesi her adımımda üzerimdeyken bile, kalbimi ona teslim ettiğimi nihayet kabul etmiştim. Çünkü ne olursa olsun, ben onun kalbinde bir mülteciydim. Ve biliyordum… Bu aşk ya beni o nehirde boğacak, ya da adını bilmediğim bir özgürlüğe taşıyacaktı. ***** Kalbimde kabaran hislere inat konuştum. Dilimden dökülenlerin kalbime batacağını bile bile. "Bir Rum`a aşık olmak mı? Asla! imkansız hayallere kapılma!" Meriç turkuazı olan gözlerinden bir kılıç darbesi geçti, hedefini şaşmadan koyu yeşil gözlerime mıhlandı. "İmkansız mı? İşte o korkakların uydurduğu küçük bir sözcük... Zira benim lügatımda öyle sözcük yok!"

Bu sessizlik yalnızca dilimi değil hislerimi de lâl etmişti... Ölüm çiçeğim lavinia... Kaderime bulaşmış sessiz felaketim, neden diye sorma hakkımın bile alındığı bu hayat nasıl olur da yüzüme gülümsemeyi yerleştirebilir ki. belkide bu hakkı ben kendime vermek istemedim,bu acı dolu kaderi belki de ben kendime reva gördüm... Belki asıl intikamım kendimeydi... Ben Nilda... _______ Konuşamayan bir kızın evine aniden daha yeni birinin daha ölümüne sebep olmuş ve polislerin peşinde olduğu bir Mafya girerse en fazla ne olabilir ki... _______

4 Arkadaşın çocukları aynı hikayede buluşuyor. Antalyada bir araya geldikleri üniversite hayatında gençler aşkla ve geçmişle yüzleşiyor...

Ruhum bedenimde tutsak, kopamıyorum bu hayattan, bu dünyadan; içimde yıldızsız bir gecenin sessizliğini taşıyorum.

@çigdemindelisi çiğdem ve gökalp ship ship ship @aynuristebacım Gökhanla Çiğdem kesinnn sevgililer @ekinprivcnm Çocuk yapın tm?

İmparatoriçenin günlüğü

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Zengin çocuklarından oluşan bir kolej, iki ayrı kız grubu ve iki spor takımı. Bir taraf çok neşeli iken diğer taraf çok asi. Asıl sorun ise aynı kızı seven iki güçlü erkek. Bakalım Mihri kimi seçecek ve bu süreçte neler yaşayacak?

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, yanlış sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

Aralarında sadece bir yaş vardı. Biri resmi olarak amca, diğeri yeğen… Ama aynı sokakta düştüler, aynı yaraları sardılar, aynı sofrada büyüdüler. Bu hikâye, kan bağından daha güçlü olan gönül bağını anlatıyor. Çocukluk sırlarından gençlik kavgalarına, koruyucu bir amcanın susarak sevmesine ve bir yeğenin dünyadaki en güvenli yer olarak onu görmesine kadar uzanan bir yol… Bazen "amca" dediğin, sırtını yasladığın dağ olur. Bazen bir yaş, iki insanı ayırmaz; tam tersine birbirine daha sıkı bağlar.

yaldızlı çerçeveye sığmaya çalışanlar...

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

"Bazı sırlar, en yakınlarının gözü önünde işlenir." O, en yakın arkadaşım Elif’in abisiydi. Mesafeli, sert ve ulaşılamaz... Herkesle yatan, her kadına aynı gözle bakan sıradan bir adam olduğunu düşünürdüm. Ta ki o güne kadar... Okuduğum kitaplardaki o karanlık adamlar, Bora’nın tenime bıraktığı yakıcı izlerin yanında sadece birer hayalden ibaretti. O, hayal ettiğimden çok daha tehlikeli ve çok daha cüretkardı. "Sıra sende ufaklık... Bakalım o okuduğun sahneler kadar cesur musun?" Banyonun buğulu aynalarında yitip giden masumiyetimiz, Elif’in kapı kolunu çevirmesiyle sarsıcı bir gerçeğe dönüştü. Arkadaşımın abisiyle aramızdaki bu yasak tutku, ya bizi birbirimize bağlayacak ya da her şeyi yerle bir edecekti. Ama Bora , tüm kuralları yıkmak ve beni kendi karanlığına çekmek için gelmişti. Ve ben o karanlıkta kaybolmuştum...

Birbirini daha önce tanımayan kişilerin bir sunum için bir araya gelmesi ve bu süreçte bazılarının birbirine aşık olması.

Daha dün her şey normalken şu anda olanlar hiçte normal değildi. Ben Duru. Duru şahin. Bu hayatı ben istemedim. Ama hayat bazen adil değildir.

Üniversitede okuyan dört kişinin yolu kesişir ve ozlenecek anılar oluşur (Arkadaşlık kurgusudur)

Siz: Cuma-i şerifleriniz mübarek olsun 053***:Bugün Salı. Siz:Tek sorun bu mu sence?