537: Piç oğlu piç! Küfür etmek ne demek? Hele hele anneme! Belanı mı arıyorsun sen?(23.06) Siz:Ha? Neyden söz ediyorsunuz siz? Küfür etmek? Hemde bana? Kusura bakın ama o götünüzü ters çevirip fena sikerim. Haberiniz olsun. 537:Gel lan yiyorsa. Erkekliğin yetiyorsa gel. Siz:Erkekliğim değil de, Kadınlığım yeter. 537:Trans mısın sen? QLDMALDMALDMA. Siz: Kadınım ben gerizekalı. 537:Ne?Yalanı kes amk. Tüh yalanın tutmadı. Siz:Bok tutmadı. Gerçekten kadınım ben! ˙⋆✮✮⋆˙ Kapak Tasarımı:lost_on_you

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

Karşılık oy veriniz? Okucular tarihinde saat eklediniz . Örnek gibi yorum okunuz tarihinin ve saati. 13.Ağustos 1678 13.07 gibi

Kısa eğlenceli bir kurgu okumak istersen bu kurguya bir şans verir misin??

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Bir isim… Bir yan dükkân… Bir mahalleye, bir çiçekçi dükkânına ve baharın sessizce değiştirdiği bir hayata adım atmaya hazırsan, seni içeri bekliyoruz.. Bazı tesadüfler, aslında çok önceden planlanmıştır. Bir mahalle, bir bahar hikayesi…

Buz gibi soğuk bakan gözler değdi genç kızın gözlerine.. Uzaktanda sadece bakarak sevmek mümkün müydü? Dokunmadan, usulca..

Normal şartlarda yapmam gereken şey belliydi: Her zamanki gibi sadece okuluma odaklanacak, o kusursuz lise son sınıf öğrencisi maskesini takınacak ve sessizce mezun olacaktım. Ama ruhumdaki o sağır edici çığlık dinmiyordu. Kendi kendime sordum: "Bir gece kaçamak yapsam, sadece bir geceliğine kendi ruhumun karanlık labirentlerinde kaybolsam ne olurdu ki?" En fazla ne olabilirdi? Hayat, en ağır cevabını en sona saklamıştı: En kötüsü oldu. Kendimi, o süslü hayatımın tam zıttı olan bir dünyada, sokakların ve loş ışıkların arasında buldum. F@h!şelik yapmaya başladım. Garip olan şuydu ki; bu yıkım beni ilk kez özgür hissettiriyordu. O cam fanusun içinde başkalarının belirlediği bir süs eşyası olmaktansa, dışarıdaki kirli havada kendi kontrolümü elimde tutuyordum. Artık kimin dokunacağına, kiminle o buz gibi sessizliği paylaşacağıma ben karar veriyordum. Karşılığında aldığım o kağıt parçaları, aslında bir bedel değil, özgürlüğümün makbuzu gibiydi. Aslında paraya ihtiyacım yoktu; varlıklı bir ailenin, her istediği önüne gümüş tepside sunulan o "şanslı" kızıydım. Ama o banknotlara dokunmak, ailemin kirli mirasından arınmış, sadece bana ait olan tek somut şeydi. Yine de her gece yastığa başımı koyduğumda, o cam fanus hissi peşimi bırakmıyordu. Sadece artık fanusun içinde değil, hemen dışındaydım; cam kırıkları her yanıma batıyor, canımı yakıyordu ama en azından artık nefes alabiliyordum. Yine de biliyordum; bu tehlikeli oyun bir gün son bulacaktı. Peki, perde kapandığında geriye ne kalacaktı? Özgürlük mü, yoksa tamamen parçalanmış bir ruh mu?

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. … Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. …

Takıntı ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!

Bir lisede ortaya çıkan “Dedikodu Kazanı” adlı gizemli bir blog, kısa sürede okulun huzurunu altüst eder. Blogda yayımlanan asılsız iddialar ve ağır iftiralar, öğrencileri birbirine düşürürken masum hayatlar da tehlikeye girer. Üstelik bu iftiraların hedeflerinden biri, İlkgün’ün kardeşidir. Durumun ciddiyetini fark eden Levent, Roman ve Halim, gerçeği ortaya çıkarmak için radikal bir karar alır. Üniversiteyi bırakıp liseli gibi davranarak okulun içine sızarlar. Hem dedikoduların kaynağını bulmak hem de masumları korumak için gizli bir “lise devriyesi” kurarlar. Ancak okul koridorlarında dolaşan sırlar sandıklarından çok daha karanlıktır. Gerçeğe yaklaştıkça, herkesin sakladığı bir şey olduğu ortaya çıkar.

İrlanda’dan Hindistan’a uzanan bir tatil, Aisling için sadece yeni bir ülkeyi görmekten ibaret olacaktı. Kızıl saçları, çilleri ve meraklı mavi gözleriyle; yirmili yaşlarının başında, arkadaşlarıyla çıktığı bu yolculukta tek istediği şey kaybolmaktı. Ama bazen kaybolmak, bulunmaktan çok daha tehlikelidir. Hindistan’ın eski sokakları, haritalarda yer almayan dar geçitleri ve suskun duvarlarıyla Aisling’i içine çekerken, bir yanlış adım her şeyi değiştirir. Yabancı olduğu bu ülkede, arkadaşlarından kopar, kalabalığın içinde yalnız kalır ve hiç tanımadığı bir tehlikeyle yüz yüze gelir. Tam o anda, görev başındaki bir adam olaylara müdahale eder. Rudra Veer Singh, disiplinle büyümüş, görev duygusunu hayatının merkezine koymuş bir askerdir. İnsanların hikâyelerine karışmamayı öğrenmiştir; ta ki eski sokakların birinde baygın hâlde kollarına düşen bu yabancı kadına kadar. Aisling’in bedeni, ona ihanet eden bir hastalıkla mücadele ederken; Rudra, ilk kez bir görevin sınırlarını aşan bir sorumluluk hisseder. Kültürlerin, dillerin ve geçmişlerin çarpıştığı bu karşılaşma; ikisi için de geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcıdır. Bir yanda ait olmadığı bir ülkede ayakta kalmaya çalışan bir kadın, diğer yanda kalbinin sesini susturmaya çalışan bir adam… Ve tüm bunlara tanıklık eden, sırlarını kimseye açmayan eski sokaklar. Eski Sokakların Tanığıyız, kaderin beklenmedik anlarda yazıldığına, bazı karşılaşmaların ise asla tesadüf olmadığına dair tutkulu bir aşk ve macera hikâyesi.

"Karanlığın içinde, tek bir ışık sizi kurtarmaya yetmez. Bazen o ışığı söndürmeniz gerekir." İstanbul’un en seçkin ailelerinin çocuklarını ağırlayan Işık Koleji, sadece bir eğitim kurumu değil; hiyerarşinin, paranın ve gücün konuştuğu kapalı bir kutudur. Bu kutunun en tepesinde ise tek bir isim vardır: Karan Soykan. Onun kurallarının geçtiği bu krallıkta, kimse başını kaldırmaya cesaret edemezdi. Ta ki o gelene kadar. Lavinia Nila Bernardi. İtalya’nın köklü ve karanlık geçmişinden sıyrılıp gelen bu genç kız, Işık Koleji’nin kapısından içeri girdiği an dengeler altüst oldu. Aksanıyla dalga geçenlere buz gibi bakışlarıyla, ona diz çöktürmeye çalışanlara ise İtalyan asaletinin sarsılmaz dik başlılığıyla cevap verdi. Karan için Lavinia, ehlileştirilmesi gereken bir **"Straniera"**ydı. Lavinia içinse Karan, sadece aşılması gereken bir engel. Ancak Işık Koleji’nin parıltılı duvarlarının ardında, her iki ailenin de sakladığı kanlı bir sır vardı. Bernardi ve Soykan ailelerinin ortaklığı, bu iki düşman gencin kaderini çoktan mühürlemişti. Nefretin tutkuyla, sessizliğin çığlıkla karıştığı bu savaşta; ilk kim diz çökecekti? "Bana yabancı diyorsun Karan Soykan, ama asıl yabancı sensin. Kendi krallığında, tacını çalacak olan kıza bakarken bile bunu fark edemeyecek kadar yabancısın."

Cinsellik içermese de içinde geçen şiddet sahneleri ve çarpık ilişki sahneleri vardır. Etkilenebilecekler için küçük bir uyarı... Öncelikle hoş geldiniz. Bu kurgum, şiddete uğrayan kadınlara farkındalık kazandırmak amacıyla oluştu kafamda. Kadına şiddete özendiren ve küçümseyen bir davranış asla yoktur. Kadına şiddet, büyütülmesi gereken bir şey ve tüm kitaplar, tüm filmler, tüm diziler, tüm medya abartmalı. Bir can, bir anne, bir evlat her gün toprağa kaybolup gidiyor. Küçümsenecek, unutulacak bir konu değildir bu konu. İyi okumalar... Sızılar, acılar ve yaralar... Yazımları kısa, yaşaması ve dayanması en uzun olan kavramlardandır. Bir sızıya dayanmak, dayan demekten kaç kat zordur. Her insan dayanamaz, güçlü kadınlarsa her insan kapsamına girmezler hiçbir zaman. Her kadınınsa bir kurtarıcısı vardır muhakkak. En büyük kurtarıcısıysa kendi gücü ve yıkılmaz duvarlarıdır. Ama bazen kadının bu kurtarıcısına dışarıdan bir el uzanır ve kadın sabrettiği acılar, sızılar sonunda özgürlüğüne kavuşur. Cem Adrian- Kül

Üç yıl… Babasının ölümünden sonra Emir’in gölgesi altına hapsedilmişti Süreyya. Şimdi, o karanlıktan ışık süzülüyor; yüreğinde hem korku hem de özgürlük arzusu yanıyordu. Ama gerçek özgürlük, gelip onu bulacak mı, yoksa bir hayalden ibaret mi kalacak?

Deli işte be yapsa yeri . +18buluna bilmektedir . Ona göre okuyun .

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Hacker bir kadın ve asker olan bir adamın nasıl bir hikayesi olacağını merak ediyorsanız buyrun sizi bu kitaba davet ediyorum

İstambul`dan gelen Fadimenin küçüklük aşkı ve aynı zamanda düşmanı ile olan anıları #isfadkurgu

BÖLÜMLER UZUN DEĞİL AMA ÇOK KISA DA DEĞİL Rusyada büyüyen nadya nın türkiyede gerçek ailesini bulmasıyla başlar • "Yaralarımı görebilirsin ama hikayemi asla bilemezsin." • "sende bana uyuşturucuyu bırakacağın konusunda söz vermiştin! Ama görüyorum günden güne erimeye devam ediyorsun! Sen ve o salak kalbin, değerli beynini mahvediyor ama farkında değilsin! Hayatını yaşa artık Nad! Yas tutmaktan vaz geç, ölen öldü ama sen hâlâ yaşıyorsun! Adında umudu, ışığı taşıyorsun ama bir viranesin! Kendine gel-" • "sen hangi sürtüksün" Dehşet görmüş gibi eliyle ağzını kapattı ve sonra "ANNEEEEEE!!!" diye gürledi. • Çakal? O kim be? • "abi" "bana abi mi dedin" "abim değil misin" "evet, evet öyleyim!" • nad hastalandığında eve koyu saçlı bir erkek gelmiş, fyodornun talimatıyla odadan çıkmıyordu • "doğukan, nad nerde" "şu an ters kelepçeyle okuldan çıkıyor" • yıllar onu çok değiştirmişti, maskesini yüzünden çıkartmıyor, saçlarını taramaya tenezzül etmiyor, kimseyi kırıp kırmamayı önemsemiyordu • "sen niye yine buradasın?!" "insan hiç kardeşine öyle der mi seni görmeye geldik işte" "bak velet, ben karakolda değil savcılıkta çalışıyorum ama sayende karakolda uyuyacağım artık!" "uyuyacak yerin var birde şikayet mi ediyorsun" "sabır..." • "hayvanları mı öldürüyorsun" "sende insanları öldürüyorsun" "ama ben para kazanıyorum" "bende kazanıyorum" "senin paran var" "seninde var" • "lena kim" "lena kim" "LENA KİM" • "Benim iş yerime hâlâ gelmedin Nad" *** "NAD İYİ MİSİN" "abi..." "Efendim güzelim" "Ben...Ben arabadan..." "Korkuyor musun?" Daha fazla dayanamayıp bayılmıştım. • "Piskologa gitmek ister misin?" "Piskologluk bir deli olduğumu mu ima ediyorsun?!" • "Çıksana odamdan!" "Nedenmiş?" "Senin bir odan var!" "Kardeşimin odasında durmak istiyorum!" "İsteme! İsteme kardeşim, isteme!" "Aha bana kardeşim dedin! Şimdi tekrar et bakayım `a-bi`" "Çık git odamdan!" • "Poker mi oynayacağız?" "Evet! Yoksa bilmiyor musunuz?" "Biliyoruz ama az önce masaya 50 sterlin koydun!" • "Bu soruları nasıl çözebiliyorsun?" Robert kafamı duvara vura vura öğretmişti abi. • "Senin sevgilin mi var?!" "Olamaz mı?" "Olamaz! Kim o özürlü herif?!" "Var demedim ki."

Ummadığında bir güneş parlar bazen. Demiş ünlü şarkıcı... Sanırım doğruyu söylemiş. Eskiden pek inanmazdım ama şuan emin oldum. Belkide kör olan bendim. Sonuçta geç oldu güç ol... Peki tamam biraz da güç oldu. Fakat sonuç olarak oldu yani. Eski halimden eser kalmadı. Bunu sevdiceğimi hiç düşünmemiştim. Fakat sanırım yeni beni sevdim...

Karahan Çakıroğlu ~Namı diğer Kara! Kıbrıs’ta işlettiği casinoların dev imparatoru. Yer altı dünyasının genç liderlerinden Çakıroğlu aşiretinin veliahtı. Bir gün hiç tanımadığı bir yabancı kendisini dolandırmaya çalıştığında bunun karşılığında kendisine bir kız sunulmasını beklemiyordu. Asi, hırçın, dediğim dedik ve inat. Zeynep Kalender belanın göbek adıdıydı.~ Zeynep Kalender ~Namı diğer yedi bela! Onun hiç bir şey yapmasına gerek yok, sabit dursa bile bela ona muhakkak uğrayıp kapısını çalar. Hayatı şimdiye kadar hep çekişmeler üzerinde gitmiş olduğu yeri bir türlü benimseyememiş ve hep yalnız kalmış. Peki kökleri Ardeşen’in yaylarına kadar uzanırsa ne olur? Farkında olmadan kendisini bir girdabın içerisinde bulduğunda istemeden köklerinede yakınlaşmaya başlar~ “Sende biraz lazlık var sanki ha?” Dedi suratıma bakarak. “Uy dema da!” Dedim az önce halasının sesini taklit ederek. İkimizde aynı anda gülerken bir anda kasıldı. “Güldürma da! Yaraliyim haburda. Canima kastın mi var yoksa?” Şivesi bir anda ortaya çıktığında donup kaldım. Her zaman İstanbul Türkçesiyle konuşan adam topraklarında özüne iniyor ve bunu göstermekten zerre utanmıyordu. Yaptığı kinaye karşısında bir şey diyememiştim. Yattığı yerden başını doğrultup pamuksu yumuşaklıkta ki dolgun dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bu… asla beklediğim bir şey değildi. Kalbimin çarpıntısı beni zamansız yakaladı. Gözlerim adeta yüzünde donakaldı. “Bugün hayatımı kurtardın. Teşekkür ederim.” Dedi pürüzlü bir sesle. “Seni vuran bendim.” “Ama beni iyileştirende sensin.”

"Emredersiniz komutanım," dedik bir anda hep bir ağızdan. Biz çoktan sırt sırta omuz omuza çarpışacak o birlik olmuştuk. Sayımız azdı belki ama gün gün çoğalacaktık. Birimiz giderse de, yerine başkası gelecekti. "Böyle işte!" dedi Binbaşı Dağdeviren yüksek sesle, "Biz dağların aslanı, Anadolu`nun Kurt`u, buz gibi Asyalıyız. Ne Amerika`ya, ne Çin`e, ne Avrupalısına boyun eğmeyiz. Biz, Pers kralını kana doyurma sözü veren Tomris hatunun, Anadolu topraklarına ilk adımı atmış Alparslan`ın, dünyanın dizlerini titretmiş Timur Han`ın, Cengiz Han`ın, aşılmaz denilen surları aşmış Fatih`in, dünyaya hükmetmiş Kanuni`nin torunlarıyız." İçimde coşkuyla çağlayan bir nehir vardı, dolup taşıyordu. Bir yanımda bayrak dalganıyordu, diğer yanımda istiklal marşı okunuyordu. Bir yanımda dağların sisleri vardı, öbür yanımda dalgalarını kıyıya vuran deniz. Bir yanım kara kış yaşıyordu, bir yanım kızgın kumlara basıyordu. Bir yanımda Ötüken vardı, bir yanımda Anadolu. Bir yanım Her Türk diyordu, diğer yanım Asker doğar diyordu. "Bize bir ülke bıraktı, bayrak bıraktı, marş bıraktı, özgürlük bıraktı, Cumhuriyet bıraktı. Bizim o mavi gözlüye sözümüz var. Bir daha Atatürk gelmeyecek bu ülkeye ama biz onun verdiği topraklarda doğup büyümüş evlatlar olarak hepimiz onun sarı saçından bir tel olacağız. Onun saçının teli bile olamayacağız belki ama uğraşacağız. Allah bu ülkeye bir daha İstiklal Marşı yazdırmayacak!" Sandalyelerimizi sertçe geriye atıp hepimiz selam verdik. "Emredersiniz komutanım!" 🇹🇷🐺🇹🇷