Yasmin Kılıç İstanbul’da kendi halinde çalışan yirmi dört yaşındaki genç bir kadındır. Ama bir gün yurtdışından gelen ani iş teklifiyle ülkesini ve ailesini bırakmak zorunda kalır. Yasmin yeni işi ve yeni evine alışmaya çalışırken başına neler gelebilir?.... +12 Genç Kurgu.

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Herkesin bilmesi gereken bir şey varsa o da her numara salladığınızda 1,95, yunan tanrısı, mafya ya da hayranlıkla baktığımız kaslı erkeklerin denk gelmediğidir!!

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

@çigdemindelisi çiğdem ve gökalp ship ship ship @aynuristebacım Gökhanla Çiğdem kesinnn sevgililer @ekinprivcnm Çocuk yapın tm?

🐚Küçük yaşta Eren`in babasının işi yüzünden ayrılan Eren ve Menekşe`nin yeniden karşılaşmasını anlatan bir roman.📷

Gerçek ailem kurgusudur. 17 yaşındaki cemre,adanın gerçekleri öğrendikten sonra değişen hayatını anlatmaktadır

Bora için kadınlar, sadece gecenin karanlığında tadılan ve şafak sökmeden unutulan geçici heveslerdi. Herkesin dudaklarında onun adı, her kadının teninde onun kokusu vardı. Alya ise bu hikâyenin tek istisnası, Bora’nın "Zehirli Bal"ıydı. Alya, en yakın arkadaşının abisinin o karanlık dünyasını en yakından izleyen kişiydi; odasından çıkan yabancı kadınları, umursamaz tavırlarını ve her seferinde daha da kirlenen o sahte gülüşünü... Bora ona her yaklaştığında Alya bir adım geri kaçtı. Çünkü o, Bora’nın sadece "sıradaki" değil, "sonuncu" olmayı istiyordu ama adamın sevgisine inanmak, kendini ateşe atmakla birdi. "Bana öyle bakma Alya," dedi Bora, onu duvarla kendi arasına hapsederken. Sesi bir emir kadar sert, bir dua kadar muhtaçtı. "Herkesle yattığımı biliyorsun ama kimsenin senin gibi ruhuma sızamadığını neden görmüyorsun?" Kaçışlar, yerini yakıcı bir tutkuya; nefret ise önüne geçilemez bir arzuya bırakırken Alya bir seçim yapmak zorundaydı: Ya Bora’nın zehriyle yok olacaktı ya da o zehri bal eyleyip adamı kendi aşkında boğacaktı.

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak`ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak`a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada`nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada`ya yönelik konuştum. Ardından Irmak`a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

17 yaşındaki kızın üvey oldunu öğrenmesi

Yetim hanede büyümüş bir genç kız değil çünkü bu sefer bir değil üç Bebek karıştırılmış bakalım bizi neler bekliyor henüz 17 yaşında olan Asena Alp ve Atlas bu olayi nasıl karşılayacak yeni ailesin de onları neler bekliyor aşiretteki tek kız olan Asena neler yapacak en önemlisi ailelerle anlasabilecekler mi tüm bunların cevabı kitapta saklı bol aksiyon dram komedi mi okumak istiyorsunuz güçlü kadın karakter mi olsun mutlu sonla mi bitsin eee ne bekliyorsunuz kurguma bekliyorum sizleri 💖🫶🏻 -Dayaanamiyommmm dayanaaanamiyomm safetttt abeee -Neyeee dayanamıyon? -Acliğaaaaaaa -Te Allah`ım ya sabır millet deliye hasret biz akilliya -Yaranamadimmm yawrumm yaranamadimm -Kime yaranamadın? -Ne yaptımsa banaaa dayanamadiiii -Lan kızım kim saana dayanamiyor şöyle sikeyim ecdadını -Hahahahahaahahahah sakin ol barancimm sarki bu sarki ekran sureni çoğalt biraz -Te subhannallah Bu hikayenin tüm telif hakkı bendedir kopyalama veya taklit etme gibi durumlarla gerekli işlemler başlatılacaktır

ʙᴀᴢıʟᴀʀı ʙɪʀʙɪʀʟᴇʀɪɴᴇ ᴀɪᴛᴛɪʀ, ʜɪᴄ̧ ᴋᴀᴠᴜꜱ̧ᴀᴍᴀꜱᴀʟᴀʀ ʙɪʟᴇ Kapak tasarımı: vic___ (💖)

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

"Ya seni ne ilgilendiriyor? Bu durum seni alakadar ediyor mu? Sanane ya kimsin sen?" dudaklarında acı ve buruk bir tebessüm oluştu. Başını saniyelik yere eğdi ve alt dudağını sertçe ısırıp derin bir nefes aldı. Gözleri doldu. Ağlıyordu. "Sen kimsin ha?" dedi ve sağa sola bakmaya başladı. "Ben sevdiğin adam değil miyim? Uğruna tüm Dünyayı karşıma alırım dediğin zamanları niye hatırlamıyorsun be zümrüt gözlüm." şimdi acıyla bakma sırası bendeydi. Bizim hayatımızı bitirenler hep uğruna tüm dünyayı karşımıza alacaklarımızdı zaten. "Savaş... sana yıllar önce uğruna dünyayı karşıma alacağım adamın söylediği bir kaç cümleyi söyleyeyim mi ben?" dediğimde `yapma` der gibi baktı yüzüme pişmandı farkındaydım ama yapacaktım. Canım o kadar yanıyordu ki kendimle beraber en masum olanları bile yakmak istiyordum. "Dur dur bekle söyleyeyim neydi? ha hatırladım! `Yapamıyorum. Olmuyor Allah kahretsin ki olmuyor. Senin sevgine karşılık veremiyorum. Deniyorum Savaş diyorum bu kız seni bu kadar seviyor sende dene belki seversin ama kalbimde bir kilit var sanki senin anahtarın açamıyor be kızım. Zorlama başkasıyla dene ama benim kalbimin kapısını zorlama açılmıyor.` " Tek tek bana zamanında söylediği her kelimeyi, her cümleyi eksiksiz hatırlattım. Bu zehirli kelimeleri aklıma değil kalbime kazımıştım. "Evlendin..." dedi. "Başkasıyla denedim." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti ve kendini tutmadan bağırmaya başladı. "Neden geldin lan o zaman neden? ne hale geldiğimi görmüyor musun Yeşim neden bunu yapıyorsun kurbanın olayım yapma." "Yaptığın şeyleri bedelini başkasını ödetemezsin Savaş Özdemir bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını fitil fitil verir. Bu saatten senin adın benim dilime, benim adım senin diline yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu ömrümün sonuna kadar da böyle olacak. Bu seninle son konuşmamız son hesaplaşmamızdı." Bitmişti. Bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde cevap vermeden arkamı döndüm ve bir adım attım. Başımı çevirmeden sakince konuştum. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı..." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

Gökyüzünden süzülen ilk kar tanesi, her zaman yok olmaya mahkumdu. Lina Acar, kendini o kar tanesine benzetirken kaderinin annesinin tuttuğu iplere bağlı olduğunu biliyordu. O iplerden kurtulmasının tek yolu da ölümden geçiyordu. En azından Lina Acar böyle sanıyordu... Ta ki Barış Arslan, intiharın ucunda olan Lina Acar`a bir teklif sunana kadar. Tehlikeli bir kurtuluş oyunu, kaderlerini düzeltmeye yeter miydi? Yoksa ilk kar tanesi her zaman erimeye mi mahkumdu? İntikam ve kurtulma arzusu birbirine karıştığında her şey ilk planladıkları halde kalacak mıydı yoksa ellerine o kan bulaşacak mıydı?

GÖNÜL, GÖRMEK İÇİN GÖZE İHTİYAÇ DUYMAZ.

Kırık notalardan ibaret bir kızın hikayesi...

Ellerinde kelepçeler vardı ruhunu zincire vurmak isteyen kelepçeler. Üzgün mü? Yada başka bir duygu içerisinde miydi bilmiyordu. Kafasını kaldırdı her zaman olduğu gibi inatla gökyüzüne baktı güçlüydü ruhu bedenine sığmıyor şimdi de onu durdurmak için kelepçeler takmışlardı. Onu iten polislerle beraber yürümeye devam etti ne olacak bilmiyordu ama annesi için endişeleniyordu.. ya o gökyüzünden onu görüp kederlenirse..... Yaşamak acı çekmektir, hayatta kalmak ise acı çekerken bir anlam bulmaktır. ~Friedrich Nietzsche ~İhtimallerin ötesinde bir aşk.

Aden: odunsun biliyosun dimi Emirhan: ta kendisiyim Aden: ovundugun seye bak ya Emirhan: hak etmesen yapmazdım Aden: napmısım pardon da? Emirhan: sevgilime fake hesaptan tehdit yazmış olabilir misin acaba Aden: kim yapmis onu ya ...

Herkes o yıl büyüdü. Kimi şehir değiştirdi, kimi hayat… ben sadece seni sevmeyi bırakamadım. Aynı sırayı paylaşamadık belki ama aynı hayalleri paylaştım seninle. Sen geleceğe yürürken ben bir teneffüs aralığında takılı kaldım. Sınavlar geçildi. Yıllar geçildi. Bir tek kalbim geçmedi senden. Çünkü bazı aşklar biter ama bazıları mezun olamaz.