𓇢𓆸 "Sabah serinliği demek.. Hoş isim. Ama neden bu isim? Hoş ama çok garip." dedi gözleri ekrandan, bana değerken. Bir süre burukça gülümsedim. "Fazla meraklıyız." dedim burnumdan gülerek. Ardından ekledim. "Hem adım Serin diye. Hemde.. " dedim duraksayarak. "Hemde?" diye sordu, telefonu karşısında bir yere sabitlerken. Bakışları hala iki gün önceki kadar sert, iki gün önceki kadar ciddiydi. Böyle ciddi böyle sert bir adamın samehour adlı bir ergen uygulamasında ne işi vardı, anlamamıştım. Anlamayacaktım. Boğazımı temizledim. Gevşekçe at kuyruğu yaptığım sarı saçlarımı sıkarak tokayı sağlamlaştırdım. "Bir sabah serinliği aldı benden bütün sevdiklerimi, içimde asla geçilemeyecek bir eşik açtı. Bu yüzden adım sabah serinliği. Yüreğimi bu denli yakan acıları bir isimde saklayıp, acımı dindirmeye çalıştığım için, adım bu." 𓇢𓆸

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

Lise kurgusu okumak isteyen herkez için🍃🤍 Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayiin🫂☃️

Öylesine yazılmış bir kitaptır,eğlenmek istiyorsan bekleriiz.

TEXTİNG 🚨 Gece saat 02:30... Eda için sıradan bir uykusuz geceydi, ta ki o mesaj gelene kadar. Hiç erkek arkadaşı olmamış, saf ve zengin bir kızın dünyasına; Yusuf adıyla sızan bir yabancı: Arda. ​Arda için bu sadece bir oyundu; bir iddia, bir miktar para ve kolay bir av... Ama hesaplamadığı bir şey vardı: Kendi kurduğu yalanın içinde boğulmak. Bir yanda polis bir abinin gölgesi, diğer yanda ekranın arkasına saklanan büyük sırlar. ​Peki, ilk mesaj yalanla atıldıysa, son veda gerçek olabilir mi?

Fake hesap açıp hoşlandığım çocukla sevgili olmak mı? İyiymiş...

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Bir gecelik bir şey yaşan Mine ve Alvan iki yıl sonra karşılaşmasıyla olaylar başla Kitap kapağanı tasarlayan kişiye çok teşekkür ederim Küfür Argo Şiddet içerir İma içerir

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Sevilmeyen kız kurgulu kitap gerçek hayattan esinlenmiştir ve en sevdiğim abim tarafından sevilme duygusu yaşam KÜÇÜK BİR NOT BEN BU KİTABI VAVEYLADAN DA YAZIYORDUM AMA BU ARALAR YAZAMIYORUM YANİ UYGULAMAYI YÜKLEYİP OKUDUĞUNUZ ZAMAN BENİ ŞİKAYET ETMEYİN SEVGİLER VE SAYGILAR 🎩

Takıntı ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Kendi ailesinin katili olan bir kızı duydunuz mu hiç? Ben duydumda gördüm de, o kişi bendim Yudum Mahver. Aile... 4 harf tek kelime. Benim için aile kavramı sadece annemden ibaretti ve ben kendi ailemin katili olmuştum. Annemi kurtaramamış kaçmıştım. Ben ailemi ölüme terk etmiştim. Ya da ben öyle sanıyordum? Üvey babamdan kaçmak için yardım istedim, hayatımın tamamen değişip altüst olacağını nerden bilebilirdim? Ben bir aileye sahip olmak ne demek bilir miydim? Bilebilecek miydim? ..... "Ben sadece sizden bir aile istedim." "Ben size sevgi verdim, verdiğim sevginin karşılığını istedim." "Ben size küsmedim ben size kırıldım." "Ben sizin yerinizde olsam hiç bir insanı kırmazdım çünkü bir özür ile geçmez." "Söyleyin bana beni sevebilecek misiniz şimdi?"

Şehir dışında okuyan ve yaz tatili için ailesinin yanına dönen Umay ve Ankara ya yeni taşınan abisinin arkadaşı Yiğit

-sonuçta abinim...

Bazı görevler insanları aynı safta buluşturmazdı. Sadece yıllardır saklanan gerçekleri gün yüzüne çıkarmak için verilirdi. Miray ve Ateş, düşmanlıkla büyümüş iki farklı dünyanın parçasıydı. Aynı hedefe bakmaları bile mümkün değilken, şimdi aynı görevin içinde yan yana durmaları gerekiyordu. Kemal’in sesi odada yankılandığında itiraz edecek kimse kalmamıştı. Takımlar birleşiyor. Kısa, net ve geri dönüşsüz bir cümleydi. İlk adımda gerginlik vardı. İkinci adımda güvensizlik. Ama ilerledikçe, kelimelerin arasına sıkışmış gerçekler kendini göstermeye başladı. Söylenen her cümle, saklanan bir sırrı biraz daha açığa çıkarıyordu. Bazı suskunluklar, kurulan cümlelerden çok daha tehlikeliydi. Miray bunun sıradan bir görev olmadığını erken fark etti. Bu, düşmanları aynı yolda yürütmekten çok, geçmişi onlara zorla hatırlatmak için hazırlanmıştı. Ateş içinse bazı gerçekler, yüzleşilene kadar var olmuyordu. Ve artık belliydi: Bu görev tamamlandığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmayacaktı.

Siz: SEN Siz: O TAKSİYİ SENİN DÜKKANINA SOKARIM Siz: SENİ O TAKSİ İLE AHİRETE KADAR KOVALARIM Siz: TAKSİNİN PARÇALARINI SANA MONTELERİM Şrfsz: Ne oluyor lan

Abisinin ölmesiyle başlayan kargaşa..

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, doğru sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

Siz: Uyumak gibi basit bir eylemi, insani bir ihtiyacı yerine getirmek bu kadar zor olmamalıydı. Siz: Şimdi sen yatağında mışıl mışıl uyuyorsundur tabi sana hava hoş. Siz: Bense salondaki saatin kaç saniyede bir ses çıkardığını sayıyorum. Siz: Böyle de sana uyumak kadar normal bir ihtiyacını karşıladığın için sitem eder gibi oldum. Siz: Yanlış anlama, öyle bir niyetim yok. Seni uyuduğun için suçlu hissettirmeye çalışmam tam bir aptallık olurdu. Siz: Bencil bir insan değilim ben. Siz: Tamam belki ucundan, birazcık bencil olabilirim ama kesinlikle kötü bir niyetim yok. Siz: Bu iyi niyetli bencil insanın sana küçük bir sorusu var. Siz: Bazı geceler, bak her gece demiyorum. Bazı geceler... uyumadan önce kafamı dağıtmama yardımcı olur musun? Benimle sohbet eder misin?

Küçüklükten beri birbirine kin besleyenin iki kişinin arasında aşk yavaş yavaş alevlenmeye başlarsa ?

Kitapçıda karşılaştığım yakışıklı çocuğa yazdım en fazla ne olabilir ki? Erva Dümensiz Gökberk Özer Bu aşk hikayesinde bizimle misiniz?

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"