Kumsal için yazlık, sadece deniz ve güneş değil; çocukluğunun, arkadaşlarının ve bastırılmış duygularının olduğu yerdir. Her yaz yeniden bir araya gelen bu grup, yıllardır değişmeyen bağlarının aslında değiştiğini fark etmeye başlar. Kerem’in korumacı tavrı, Atlas’ın sessizliği, Lina ile Can’ın bitmeyen atışmaları ve Sarp’ın uzaktan taşıdığı duygular… Hepsi aynı yazın içinde birbirine karışır. Ve Kumsal, bu yaz hiçbir şeyin eskisi gibi kalmayacağını anlamaya başlar.

Ailesi ile çalıştığı konakta zorla konağın sahibinin oğlu ile evlendirilir efsa

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

"Benden daha zehirli olması, onun şifası olmama neden oluyordu." Babasının ölümünün ardından kalan parayla Genetik Mühendisliği okumuş Helixa bir şifacı açar. Oraya sık sık gelmeye başlayan Gabriel`i bir süre sonra babası gibi görmeye başlar. Ve zaman böyle ilerlerken Gabriel ondan bir şey ister. Kendisi için zehir üretmesini karşılığında da istediğini yapacağını söyler. Helixa ise bu teklifi kabul eder. Okumadan önce içinde argo veya küfürlü sözcüklere rastlayabilirsiniz. Bazı bölümlerde de katletme, öldürme, şiddet vb. görülebilir. Özendirme içermez, hassas okuyuculara önerilmez.

“Ah kafam! Canım acıdı, napıyorsun dikkat etsene! Madem topu yönetemiyorsun ne diye o kadar sert atıyorsun?! Bana topu atan, sahanın başındaki çocuğa dönerek sert bakışlarımı ona yönelttim. Çocuk zaten bana bakıyordu. Can hâliyle tam dilimin ucuna gelenleri söylemeye devam edecekken siması bir an tanıdık geldi ve çehresini daha detaylı incelemeye başladım. Çocuk rahat bir tavırla “ Yoo gayet de yönetebiliyorum. Tam isabet! Gördün mü Gökhan? Tam kafadan!” Diyerek bir kahkaha patlattı. Kahkahası ona daha çok sinir olmama sebep oldu. Sesi tanıyamasam da bu melodik sesi bir yerden tanıyordum. Kahkahası ile zihnimde yer eden biri olmalıydı. Gökhan olduğunu düşündüğüm karşısında ralli yaptığı çocuk anlamaz şekilde ona bakıyordu. Bu söylediklerinden ve alay etmeye çalışır hâlinden sonra kim olduğunu anlamam uzun sürmedi. Bu kişi babamın en yakın arkadaşı Fuat abinin oğlu Deniz’di. Yüzüm daha ne kadar düşebilirdi bilmiyordum. Sanki önceki okuldaki olaylardan kurtulmak için bu okula gelmemişim gibi bir de bu çocukla uğraşacaktım. Dudaklarımdan “Sen..” diye bir fısıltının çıkmasına engel olamadım. Deniz dudaklarımı okumuş olacak ki “Evet, ben. Beni hatırladın mı?” Diye sırıtarak benim cevap vermemi bekledi. Ben de cevap vermeyince muzip bir şekilde “Okula hoş geldin Ayla! Bu da hoş geldin hediyem. Beğendin mi?” Derken bu kadar uzakta bile gözleri eğlendiğini belli edercesine dişlerini göstererek güldü. Ben de onun görebileceği şekilde gözlerimi baymaya çalışarak “Yaaaa ne demezsin! Bayıldım, bayıldım! Ama güzel hediye bir kere verilir. Hep verirsen bir değeri kalmaz.” Dedim ve ellerimi arkamda birleştirip üst vücudumu öne eğerek dudağımı büzdüm. Altında yatan imayı anladığını umut ederek arkamı dönüp gittim.

İşine düşkün ünlü bir plastik cerrahı baba olduğunu öğrenirse ne olur? Kaan Demirhan için hayat sadece ameliyatlar, başarı ve kariyerden ibarettir. Ta ki bir gün gelen bir mektupla 12 yaşında bir oğlu olduğunu öğrenene kadar. Hayatına aniden giren bu çocuk, kaanın yıllardır kurduğu düzeni altüst eder. Baba olmayı hiç düşünmemiş bir adam ve babasını hiç tanımamış bir çocuk…

_Abim gibi o benim _ Abi deme lazım olurr _ lazım mazım olmaz _ görüşeceğiz

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Çocukluğunda yarım kalan bir hikâye, tek bir cümleyle sustu: “Bir daha karşıma çıkma.” Aradan geçen yıllar, değişen şehirler ve kurulan yeni hayatlar… hiçbir şey o cümlenin izini silemedi. Şimdi aynı üniversitedeler. Aynı kalabalığın içindeler. Ve birbirlerine hiç bu kadar yakın, hiç bu kadar uzak olmamışlardı.

Gerçekler her zaman ortaya çıkar...

Bir dava. Bir dönüş. Ve saklanan gerçekler. Miray, İtalya’ya geri döndüğünde karşısında sadece bir dosya bulacağını sanıyordu. Ama bu dava… onu lexor ile karşı karşıya getirecekti. Bazı davalar kazanılmaz. Sadece hayatta kalınır.

Köy Kurgusudur.

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Bazen en derin yaraları, teninizi kesen cam kırıkları değil; ruhunuzu parçalayan kelimeler açar. ​"Niye yaşıyorsun ki sen?" ​Mahinev, bu sorunun cevabını yıllarca aradı. Sevgisizliğin dondurduğu o evde, her nefesi bir özür, her adımı bir hataydı. Kendi ailesinin çizdiği o kusursuz çemberin hep dışında, hep yalnızdı. ​Sonra bir gece, bir vazo kırıldı. Ardından bir kalp durdu ve bir zihin deliliğin o tatlı sınırından atladı. İçindeki sevilmeye aç küçük kız öldü; yerine, karanlığı bir zırh gibi kuşanan yeni bir Mahinev doğdu. Ama onun da yaşaması uzun sürmedi,çünkü 17 yılının yalan olduğunu öğrendi. Mahinev,gerçek ailesine alışabilecek mi?

"Ya seni ne ilgilendiriyor? Bu durum seni alakadar ediyor mu? Sanane ya kimsin sen?" dudaklarında acı ve buruk bir tebessüm oluştu. Başını saniyelik yere eğdi ve alt dudağını sertçe ısırıp derin bir nefes aldı. Gözleri doldu. Ağlıyordu. "Sen kimsin ha?" dedi ve sağa sola bakmaya başladı. "Ben sevdiğin adam değil miyim? Uğruna tüm Dünyayı karşıma alırım dediğin zamanları niye hatırlamıyorsun be zümrüt gözlüm." şimdi acıyla bakma sırası bendeydi. Bizim hayatımızı bitirenler hep uğruna tüm dünyayı karşımıza alacaklarımızdı zaten. "Savaş... sana yıllar önce uğruna dünyayı karşıma alacağım adamın söylediği bir kaç cümleyi söyleyeyim mi ben?" dediğimde `yapma` der gibi baktı yüzüme pişmandı farkındaydım ama yapacaktım. Canım o kadar yanıyordu ki kendimle beraber en masum olanları bile yakmak istiyordum. "Dur dur bekle söyleyeyim neydi? ha hatırladım! `Yapamıyorum. Olmuyor Allah kahretsin ki olmuyor. Senin sevgine karşılık veremiyorum. Deniyorum Savaş diyorum bu kız seni bu kadar seviyor sende dene belki seversin ama kalbimde bir kilit var sanki senin anahtarın açamıyor be kızım. Zorlama başkasıyla dene ama benim kalbimin kapısını zorlama açılmıyor.` " Tek tek bana zamanında söylediği her kelimeyi, her cümleyi eksiksiz hatırlattım. Bu zehirli kelimeleri aklıma değil kalbime kazımıştım. "Evlendin..." dedi. "En büyük pişmanlığım." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti ve kendini tutmadan bağırmaya başladı. " Neden bana böyle umursamazca davranıyorsun? Niye ben yokmuşum gibi davranıyorsun? Ne hale geldiğimi görmüyor musun Yeşim neden bunu yapıyorsun kurbanın olayım yapma." "Yaptığın şeyleri bedelini başkasını ödetemezsin Savaş Özdemir bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını fitil fitil verir. Bu saatten senin adın benim dilime, benim adım senin diline yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu ömrümün sonuna kadar da böyle olacak. Bu seninle son konuşmamız son hesaplaşmamızdı." Bitmişti. Bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde cevap vermeden arkamı döndüm ve bir adım attım. Başımı çevirmeden sakince konuştum. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı..." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

"Sadece bir anlaşmaydı; 30 yaşımıza kadar kimseyi bulamazsak birbirimizle evlenecektik..." Deniz ve Eymen. Biri diş hekimi, diğeri doktor. Çocukluklarından beri birbirlerinin her yarasını saran, her sevincine ortak olan iki sıkı dost. Eymen 30’una girmesine aylar kala, Deniz ise 27’sinde hayatının en büyük sürpriziyle karşı karşıya kalır. Tek bir gece, bastırılmış yılların tutkusu ve her şeyi değiştiren o pozitif test çubuğu... Şimdi sormaları gereken tek bir soru var: Biz ne ara "biz" olduk? Ve daha da önemlisi; bu bir hata mıydı, yoksa yıllardır kaçtıkları o son durak mı?

Okyanus kendini bildi bileli ailesinden şiddet gören bir kız, nerden bilebilirdi bir telefonla hayatının değişeceğini. Sizce Okyanus yeni ailesine alışabilecek mi? Kapak Tasarımı: kitappad:kitaplarvarisi(İlke Ayyıldız)

Kaan&Naz Emir&Melek Umut&İnci Yiğit & Melisa Sude(Kaana aşık ve nazla ilişkisini bozmak istiyor)

"Bir masalın kırıldığı yer, kahramanın canavara aşık olduğu değil; canavarın kendi kanından olduğunu anladığı andır." Canan, geçmişinden kaçarken babasının inşa ettiği bir cehenneme adım attığını bilmiyordu. • Mavi bir lalenin taşıdığı delilik... • Bir bebeğin griye dönen tenindeki sessiz çığlık... • Ve isli kehribar gözlerin ardındaki büyük tehlike. Kaçmak istediği o kanlı miras, onu en beklemediği yerde; kimsesiz bir çocuğun uykusunda yakalayacaktı. Kırık bir masalın küllerinden, masum bir lale doğabilir mi?

İnsanın bazı anıları siyah bazı anıları beyaz olur beyaz insanın iyi anılarını iyi zamanı temsil eder siyah ise insanın kötü günlerini temsil eder ve benim anılarımın çoğu siyahtı.

Nilda, hayatı enerjisiyle yaşayan ama sakarlığıyla başını derde sokan eğlenceli bir kızdır. Kurtarma sınavına yetişmeye çalışırken dikkatsizce yola atlar ve hiç tanımadığı bir çocuk onu son anda kurtarır; ancak kendisi araba çarpması sonucu ağır yaralanır. Nilda sınava gitmek zorunda kaldığı için onu geride bırakır, fakat birkaç gün sonra telefonuna gelen anonim mesajlarla o çocuğun hayatına yeniden girdiğini fark eder.

Bazı yaralar görünmez. Bazı ihanetler affedilmez. Ve bazı insanlar, artık eskisi gibi olmaz. Geçmişin gölgesinde yaşamayı öğrenmiş bir kız... Güvenmeyi unutmuş bir kalp... Ve geri döndüğünde her şeyi değiştirecek bir gerçek. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, suskunluğun, kırılmışlığın ve yeniden güçlenmenin hikâyesi. Çünkü bazen intikam, birine zarar vermek değil— artık aynı kişi olmamaktır.

"Gerçek, en güvenli sandığın yerden gelen o ilk yalandır." Beş yıl önce Soydaner ve Arkan ailelerini birleştiren o evlilik, aslında büyük bir yıkımın başlangıcıydı. Anlaşmalı olan bu evlilik yine ailelerin kararıyla en ağır şekilde çevrilen oyunlarla bitirilmiştir. Efsun Soydaner bu enkazdan sağ çıkmayı kalbindeki o saf temiz duyguların yerini, her geçen gün büyüyen ve onu ayakta tutan tek şeye intikam hırsına bıraktı. Demir Arkan ise kendi karanlığında, her şeyin sorumlusu olarak görülen o sessizliğin içine gömüldü. Aralarındaki o sarsılmaz bağ, ailelerin kirli oyunu ve fısıldanan büyük yalanlarla bir "Yalan Mevsimi"ne dönüştü. İntikam için kuşanılan o maskeler, gerçek hisler karşısında parçalanmaya mahkûm. Peki bu mevsim bittiğinde geriye sadece küller mi kalacak, yoksa yalanların üzerine kurulan o büyük enkazdan gerçek bir aşk yeniden mi doğacak? Aşkın nefrete, nefretin ise bir oyuna dönüştüğü bu yalan yolculuğuna hazır mısın?

Siz siz olun, arkadaşınızla gece dışarıya çıkmayın. 😏 Üç kız arkadaş düşünün, gece dışarıya gezmeye çıkıyorlar. Ancak herşey bir gece gezmesi değidli. Onlara laf atan bir erkek gurubunu dövdükten sonra nezarete düşecekler. Peki, nerazettede bitecek mi? Hayır, hadi gelin. Üç kız arkadaşın karşı nezaretteki siyah giyimli adamlarla konuşmasını okuyalım. 😉

Küçüklük aşkları mı ?