Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

☀️☀️☀️ Bir okul… Bir görev… Ve sıradan görünen iki genç. 🦁🦁🦁

Gerçek ailem kurgusudur. Küfür ve argo içerir!

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

Bir Kaza,Acı ,Yanlış seçimler ve kin yüzünden hayatı mahfolan onca insan bu insanlardan en çok zararı gören ise nisan bakalım gerçek ailesini bulunca ne olacak

Bakışları dudaklarımda kilitlenirken, sesi emredici bir fısıltıya dönüştü; "Bu gece sana doyamayacağım, karıcım." (Bölümler fazla uzun değil sıkılmazsınız. 1000`e yakın) Kitabımı takibe almayı da unutmayın :)

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

1. Arc – Ateşten Doğuş 1-12 Köyün yanışı, yola çıkış, ilk sırlar 2. Arc – Gümüş Şehrin Gölgeleri 13-24 Yeraltı şehri, annenin izi, Sibel katılır 3. Arc – Kemik Dağları 25-38 Babayı bulmak, kayıp, Bora`nın geçmişi 4. Arc – Uçsuz Çöl 39-52 Çöl Şehri, kolyenin ikinci yarısı, itiraflar 5. Arc – Yedi Mühür 53-68 Diğer mühür taşıyıcılarının toplanması 6. Arc – Kara Kule 69-82 Düşmanın kalesine sızış, büyük savaş 7. Arc – Rüzgarın Dönüşü 83-90 Final, vedalar, yeni başlangıç

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

Güneş, hayatı neşeyle karşılayan bir kızdı. Ta ki en güvendiği yerde kırılana kadar. Bu hikâye; ilk aşkın, dostluğun ve hayallerin bir anda nasıl yön değiştirdiğini anlatıyor. Kayıpların insanı nasıl büyüttüğünü, geçmişin izlerinin nasıl silinmediğini… Ve bazen her şeye rağmen yeniden başlamanın mümkün olduğunu. Bazı güneşler batar. Ama en güzeli, yeniden doğanlardır.

Bazı sesler sadece geceleri gelir. Bazı isimler unutulmaz… sadece gömülür. Asena hiçbir şey hatırlamıyor. Ama biri onu hatırlıyor.

Venüs Ayel daha 6 yaşındaydı. Doğum gününde hayatının mahvolacağını nereden bilebilirdi ki?

4lü kız grubunun crushlarıyla yaşadıkları

Sahanın ve ringin 10 numaraları.

0544**: hayır yani amacın neydi? 0544**: defterime 1 şişe su boşaltmandaki amacın neydi? 0544**: yaparken çok zevk aldın mı

Alina Soylu`nun bir kuralı vardı: Kavgadan hoşlanan, egosu tavana değen ve sürekli sorun çıkaran insanlardan uzak durmak. Ayaz Çelik ise tam olarak o insanlardan biriydi. Okulun en gözde grubunun lideri, herkesin adını bildiği ama kimsenin gerçekten tanımadığı çocuk. Alina`ya göre ise tek kelimeyle: aptal. Ama bazen bir insan sandığından daha karmaşıktır. Bir kavga anında kesişen yollar... Beklenmedik bir konuşma... Ve Alina`nın bilmeden her şeyini anlattığı anonim bir mesaj arkadaşı. Fakat Alina`nın bilmediği bir şey vardır: Bazı sırlar ortaya çıktığında her şeyi değiştirir. Ve bazı gerçekler... İki insanı birbirine yaklaştırmak yerine onları imkânsız hâle getirir. Peki ya kalp, mantığın kabul etmediği birine ait olursa?

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Her adım izleniyor, her nefes sayılıyor... Gölgen arkanı takip ediyor. Peki ya kaçışın tek şansı cesaretinse?"

Emre: BİR ŞEY OLDU LAN Koray: NOLDU LAN Berke: NE BOK YEDİNİZ GENE!

Her hikayenin başrolü sandığınız kişi değildir.

“Ah kafam! Canım acıdı, napıyorsun dikkat etsene! Madem topu yönetemiyorsun ne diye o kadar sert atıyorsun?! Bana topu atan, sahanın başındaki çocuğa dönerek sert bakışlarımı ona yönelttim. Çocuk zaten bana bakıyordu. Can hâliyle tam dilimin ucuna gelenleri söylemeye devam edecekken siması bir an tanıdık geldi ve çehresini daha detaylı incelemeye başladım. Çocuk rahat bir tavırla “ Yoo gayet de yönetebiliyorum. Tam isabet! Gördün mü Gökhan? Tam kafadan!” Diyerek bir kahkaha patlattı. Kahkahası ona daha çok sinir olmama sebep oldu. Sesi tanıyamasam da bu melodik sesi bir yerden tanıyordum. Kahkahası ile zihnimde yer eden biri olmalıydı. Gökhan olduğunu düşündüğüm karşısında ralli yaptığı çocuk anlamaz şekilde ona bakıyordu. Bu söylediklerinden ve alay etmeye çalışır hâlinden sonra kim olduğunu anlamam uzun sürmedi. Bu kişi babamın en yakın arkadaşı Fuat abinin oğlu Deniz’di. Yüzüm daha ne kadar düşebilirdi bilmiyordum. Sanki önceki okuldaki olaylardan kurtulmak için bu okula gelmemişim gibi bir de bu çocukla uğraşacaktım. Dudaklarımdan “Sen..” diye bir fısıltının çıkmasına engel olamadım. Deniz dudaklarımı okumuş olacak ki “Evet, ben. Beni hatırladın mı?” Diye sırıtarak benim cevap vermemi bekledi. Ben de cevap vermeyince muzip bir şekilde “Okula hoş geldin Ayla! Bu da hoş geldin hediyem. Beğendin mi?” Derken bu kadar uzakta bile gözleri eğlendiğini belli edercesine dişlerini göstererek güldü. Ben de onun görebileceği şekilde gözlerimi baymaya çalışarak “Yaaaa ne demezsin! Bayıldım, bayıldım! Ama güzel hediye bir kere verilir. Hep verirsen bir değeri kalmaz.” Dedim ve ellerimi arkamda birleştirip üst vücudumu öne eğerek dudağımı büzdüm. Altında yatan imayı anladığını umut ederek arkamı dönüp gittim.

Aslında Gece Işık, Durukan Lisesi`ne başladığı ilk günde bile içinde olan huzursuzluğu farketmişti. 5 katlı olan okulun neden 3.katı kapalıydı ki? Peki Müdür Miraç Bey neden asansördeki 3. Kat düğmesini söktürüdü? Peki neden 3. Kattan garip kokular geliyordu?

SIRTINDA BİR CELLADIN İZİ, RUHUNDA BİR ADAMIN SESİ... Gece, geçmişini bir denizin dibine gömeli tam üç yıl oldu. Artık korkak bir kurban değil, her darbeye karşı dimdik duran bir savaşçıydı. Ta ki o ana kadar... Hiç tanımadığı ama bakışlarını ezbere bildiği o adam karşısına çıkıp ona eski adıyla seslenene kadar: Mavi. Atlas, Mavi’yi bir canavarın bodrumundan kurtarmıştı ama onu kaderin elinden kurtaramamıştı. Üç yıl boyunca mezarını aradığı kadını, bir kasabanın ortasında, bambaşka bir hayatın içinde bulduğunda her şeyin bittiğini sanıyordu. Oysa her şey yeni başlıyordu. Çünkü Ahmet hâlâ dışarıdaydı. Karanlık hâlâ açtı. Ve Mavi’nin hatırlamadığı sırlar, Gece’nin kurduğu bu huzurlu yalanı yakıp kavurmak üzereydi. Kaçmak yetmez... Hatırlaman gerek

Ama içimdeki yılların verdiği hayal kırıklığı ve ezilmişlik duygusu beni durdurdu. Usulca kafamı çevirip anneme baktım. "Bir söz var bilir misin?" Ne dediğimi anlamak istercesine baktı "Bir şeyden ne zaman vazgeçersen, o şey vazgeçtiğin gün sana gelir, derler." İstemedende olsa kırgın şekilde baktım. "Senin, beni sevebilme ihtimalinden yıllar önce vazgeçtim. Ama senin sevgin bana hiç gelmedi," gözlerinde anlandıramadığım bir duygu belirdi. Boğazımda yanma hissi oluştu "Anne." Benden hiç bir zaman duymadığı `Anne` kelimesini duyduğunda afalladı. Bana bakan gözlerinde ilk defa iğrenmeden farklı bir duyguyla, şaşkınlıkla baktı.

Lunavera’da ihanet sessiz konuşur. Valenor bekler. Ve bazı insanlar korunmak için değil, uçmayı seçtikleri için hedef alınır. Vannessa Lunavera bir prenses değil, bir dengenin merkezidir. Victor Karael ise yemini kırılmış bir savaşçı; koruması gereken kişiyle yok etmek için yetiştirildiği gerçek arasında sıkışmış. Sürgünler, kaçırılmalar ve gölgelerde kurulan planlar arasında aşk bir kurtuluş değil, en tehlikeli zayıflıktır. Çünkü bazı bağlar kanla değil, suskunlukla yazılır. Ve bazı lakaplar… kader olur. Kanat uçmadan önce rüzgârı tanımak zorundadır.

Dark Romance severlere; Başkan ve Meran`ın hikâyesi. "O kadını yaşatabilecek tek kişi sensin, Başkan." Gidecekleri yere varana kadar bu adamı ikna etmesi gerekiyordu, zaten başka şansı da yoktu. Sessizlik oldu. Sonra daha alçak bir sesle konuştu. "Ve işimiz bittiğinde... öldürebilecek tek kişi de sensin."