"Sana bakarken bir şeyi merak ediyorum," dedi sesi düşünceli bir tona bürünerek. "Zihnimde üç farklı İzgi var ve hangisinin gerçek olduğuna karar veremiyorum." Merakla ona döndüm. "Üç farklı İzgi mi?" "Evet," dedi, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Hangisi sensin İzgi? Her gün dükkanında unların içinde kaybolan, o sade günlük elbiselerinin içindeki naif kız mı? Yoksa o gece kulüpte, o bordo elbisenin içinde etrafındaki herkesin nefesini kesen, o ateş parçası kadın mı?" Duraksadı, dudaklarının kenarında yine o muzip ama yakıcı gülümseme belirdi. Bakışları üzerimdeki Tweety pijamalarına, dağılmış topuzuma ve kızarmış yanaklarıma kaydı. "Yoksa şu anda, gece yarısı karşımda Tweety`li pijamalarıyla temizlik yaparken yakaladığım, bana çocuksu bir heyecanla boynuma atlayan şu anki İzgi mi gerçek olan?" Sorduğu soru kalbimin ritmini altüst etti. Elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı ve bana doğru biraz daha eğildi. Aramızdaki mesafe iyice azaldığında, o sert barut kokusuyla kahvenin aroması birbirine karıştı. "Hangisi sensin?" diye fısıldadı tekrar. "Hangi İzgi`ye bakarken kalbim bu kadar hızlı atmalı, karar veremiyorum." Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın ısındığını hissediyordum ama bu sefer bakışlarımı kaçırmadım. Babamın bana öğrettiği o dik duruş, kalbimin çarpıntısına rağmen rehberim oldu. Hafifçe gülümsedim, parmaklarımla kahve fincanının kenarında hayali daireler çizdim. "Hepsi benim," dedim, sesim her zamankinden daha kararlı ama bir o kadar da yumuşak çıkarak. Sonra bakışlarımı tam onun o katran karası gözlerine diktim. "Dükkandaki o naif kız da benim, o gece bordo elbisenin arkasına saklanıp cesaretini toplamaya çalışan kadın da... Hatta şu an karşında bu komik pijamalarla duran, heyecandan ne yapacağını şaşıran kız da benim." Bir adım daha yaklaştım, aramızdaki o son mesafeyi de neredeyse yok ettim. "Ama aralarında bir fark var Demir... Hepsi benim, ama sadece biri tamamen senin." Demir, duyduğu cümleyle birlikte derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o yorgunluk bir anda silindi, yerini tarifi imkansız bir parıltıya bıraktı. Elini yavaşça kaldırıp, bu kez hiç tereddüt etmeden yüzüme yaklaştırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde, sanki dünyanın en nadide çiçeğine dokunuyormuş gibi usulca gezindi. "Hangi biri?" diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Hangisini görmek istersen o," dedim. "Senin yanındayken hangisi olduğumun bir önemi yok, çünkü ben senin yanındayken sadece `evinde` hisseden o kızım." Demir, bu cevabımla birlikte elini ensemden saçlarımın arasına geçirdi ve beni kendine doğru çekti. Alnını tekrar alnıma yasladığında, ikimizin de nefesi birbirine karışıyordu. Az önceki o yorgun halinden eser kalmamış, bakışları o puslu, derin ve yakıcı haline dönmüştü. "O zaman," dedi, sesi dudaklarımın üzerinde titrerken. "Benim olan hangisiyse, ona bir soru borcum var." Gözlerimi kapatmamak için kendimi zor tutuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, Demir’in bunu avuçlarının içinde hissettiğine emindim. "Kaldığımız yer tam olarak burası mıydı?" diye fısıldadı, nefesi dudaklarıma değerken içimi titretti. "Yoksa... ben gitmeden hemen önce daha mı ileri gitmiştik?" Hafifçe gülümsedi, ama bu kez gülümsemesi tamamen teslim olmuş bir adamın huzurunu taşıyordu. "Çünkü eğer burada kaldıysak, devam etmek için daha fazla beklemeye niyetim yok pastacı kız.”

Yaşımız küçük olsa da ruhumuzun her an çürümüş zihinlerle yaşlandırıldığına şahitlik ettiniz mi hiç? Baba ve anne kelimesinin kaçınız bedenen de var olduğuna şahit oldu? Onlara doyasıya sarılma hasretiyle yanarken siz de mi delice kendinize sarıldınız? Hangi biriniz aynadaki kadını sevebildi? Olduğunuz kimlikten çıkıp ait olmadığını hissettiği yerden uzaklaşabildi? Hanileri sizi takip etmeye devam etti? Şiddet, istismar, taciz, acı, gözyaşı, yıkılış... Hepsini de tanıyorsun öyle değil mi? Hiçbiri peşini bırakmadı! Sen uzaklaşmaya çalıştıkça onlar sana daha sıkı sarıldı. Sen de seni koruyabileceğini düşündüğün bir adama sarıldın. Aynı benim gibi... Bittiğini sandığın bir savaş başlattın. Tüm yaralarını sarar diye düşündüğün kim varsa bir yara daha açmalarına izin verdin... Ben Pare Yıldız! Hayatımın inişli çıkışlı yolları ruhları sıkışmış herkese umut olsun!

Bazı yaralar görünmez. Bazı ihanetler affedilmez. Ve bazı insanlar, artık eskisi gibi olmaz. Geçmişin gölgesinde yaşamayı öğrenmiş bir kız... Güvenmeyi unutmuş bir kalp... Ve geri döndüğünde her şeyi değiştirecek bir gerçek. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, suskunluğun, kırılmışlığın ve yeniden güçlenmenin hikâyesi. Çünkü bazen intikam, birine zarar vermek değil— artık aynı kişi olmamaktır.

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Proje için toplanan zorbalar ve okulun voleybol takımındaki kızlar

İki yıl sonra tekrar çocukluk arkadaşlarıyla yaşamaya başlayan Göksen ve hayatına bir anda dahil olan fazla eğlenceli olaylar dizisi. Bu olaylara onlarla katılmak ister misini?

Geleceğinin önünde sadece bir kapı vardı ve o kapıyı açacak anahtar sadece geçmişin içinde saklıydı. Lavinya gerçekliğin var olduğunu, gizemli anların ardından bir kez daha net şekilde anlamıştı. Tam arkasında geçmiş, önünde ise asla birlikte olamayacağı bir adam vardı. Kalbi ile ruhunun arasında büyük bir mahkemede kalan benliği ne yapacağını bilemeyecek kadar yorgundu. Seçim yapması gerektiğini, her gün bilerek uyanıyordu. Ya geçmişin tüm benliğini karanlığa çekmesine ve yutmasına izin verecekti. Ya da geçmişi kabullenerek üzerine perde çekip, görmeyerek geleceğine kollarını açacaktı. Seçimlerin ve bilinmezliklerin dört bir yanından haykırarak beynine ilişmesine zemin hazırlayan yolda, güçsüz adımlarla ilerledi ve yeni bir benliğe kollarını açtı.

**"Herkesin bir hedefi vardır, ama her hedefin bir bedeli."** Odak Fen Lisesi; başarının bir zorunluluk, başarısızlığın ise bir intihar olduğu bir krallıktı. Bu krallığın camdan duvarları arasında herkes en parlak geleceğin peşindeydi. Ta ki o sayfa açılana kadar. **Vera Kandemir;** emekli bir albayın kızı. Disiplinin içinde büyüdü, sırları saklamayı ve açığa çıkarmayı babasının askeri taktiklerinden öğrendi. O, okulun en sessiz öğrencisi ama aynı zamanda herkesin korktuğu "NETLİK" sayfasının arkasındaki görünmez eldi. **Aden Ataman;** ailesinin kusursuzluk abidesi. Kalbi Harp Okulu’nun üniforması için atarken, bedeni Odak’ın laboratuvarlarına hapsedilmiş bir mahkûm. Sessizliği bir kalkan, öfkesi ise patlamaya hazır bir bomba. Vera`nın eline geçen son itiraf, Aden’in sadece geleceğini değil, hayatını da yerle bir edebilirdi. Çünkü Odak Fen Lisesi`nde sırlar, sadece paylaşıldığında değil, saklandığında da öldürürdü. Bir tarafta hayalleri çalınmış bir çocuk, diğer tarafta o hayallerin ipini elinde tutan bir kız. **"Sırların netleştiği yerde, kimse masum kalamaz."** ---

Bütün kusursuzluğuyla parlar dolunay. Ama her dolunayın bir karanlık yüzü vardır, değil mi? ​Arya da öyleydi. Yüzü ay ışığı kadar kusursuz, kalbi ise mühürlüydü. O, kendi hayatının tehlikesini bilmeden uyurken, en yakınındaki sırdaşı Ekin, aralarındaki yaş farkına rağmen güçlü bir bağla ona siper olmuş, sessizce nöbet tutuyordu. ​Ta ki o meçhul Çağan, Arya`nın sadece kendi hayatını değil, kalbinin atış ritmini de değiştirene kadar. ​Masumiyetin ve hastalığın birleştiği bir öyküde, aşk, hayata tutunmanın tek yolu olabilir miydi? Ya da yeni bir başlangıç, o kırılgan kalbi daha büyük bir tehlikeye mi atacaktı? ​Okuyacağınız bu hikâye, sekiz yaşındaki bir çocuğun gölgesiz gülüşü ile hayatın acı gerçeği, güçlü bir dostluk ve beklenmedik bir aşk arasında kurulan bir köprüdür.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim.

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Bir insan neden mavi perde alırdı ki

17 yılı çalınmış bir insan şimdi o yılları nasıl telafi edecektiki¿?

"Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge, Giray ve Ufuk okullarından kovulur. Yeni okullarında ise öğrenecekleri bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. 🦈 0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen?

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

“Herkesin bir zaafı, zayıf noktası vardır. Oraya değdiğin anda tüm yaraları görürsün. Kabuk bağlamış olanları, iyileşmiş olanları ve hâlâ açık olan yaraları görürsün.” Dosya açıldı. Işıklar biraz daha kısıldı. Sesler biraz daha alçaltıldı. Ve saatler sonra bir karar alındı. O gece orada bir urgan düğümlendi; Lavin Kartav o urganı boynuna kendi elleriyle geçirecekti. Zaman boğaza dayanan bıçak gibi tehditkar bir şekilde işliyordu; geçmiş ve gelecek çoktan aynı yarada birleşmişti. •Bu kitapta geçen her şey kurgudan ibaret olup gerçek kişiler, olaylar ve kurumlarla hiçbir ilgisi yoktur. TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Bu sessizlik yalnızca dilimi değil hislerimi de lâl etmişti... Ölüm çiçeğim lavinia... Kaderime bulaşmış sessiz felaketim, neden diye sorma hakkımın bile alındığı bu hayat nasıl olur da yüzüme gülümsemeyi yerleştirebilir ki. belkide bu hakkı ben kendime vermek istemedim,bu acı dolu kaderi belki de ben kendime reva gördüm... Belki asıl intikamım kendimeydi... Ben Nilda... _______ Konuşamayan bir kızın evine aniden daha yeni birinin daha ölümüne sebep olmuş ve polislerin peşinde olduğu bir Mafya girerse en fazla ne olabilir ki... _______

İrisa, lise son sınıfı okuyan sıradan bir öğrencidir. Sınıf başkanı olması sebebiyle kendisinde olan telefon numaralarından arkadaşı Efsun`a mesaj attığını sanarken beklenmedik bir şey olmuştur... Düşmanı olan Alina`nın sevdiği çocuğa mesaj atmıştır. Yaman`ın sorgulayıcı tavırları, olaya şüpheli yaklaşımları yüzünden İrisa, Sorgu Lordu lakabını ona resmen adı misali takmıştır. İlk başta intikam için iletişim sürdürürken, duygularını aşkın alacağını kabullenmekte güçlük çekmişti. Kitabımın bütün hakları bana aittir. Kopyalama, benzetilme durumlarında hâkimin harika suratı ile karşılaşman an meselesi!

GÖLGEDE KALAN BİR GERÇEK AİLE KİTABIDIR!! ⛓️ Lâl yıllarca ailesinden ayrı kalmış ve yıllarca yüzünü dahi görmediği bir adama itaat etmek zorunda kalmıştır. Yakasına yapışmış hastalığı ise herşeyi daha da zorluyordu. 15 yaşındaki Lâl, hayatın acımasız gerçekleri ile çok erken tanışmak zorunda kalmıştır. Ailesi onu bulduğunda ise hastanede ölüm ile yaşam arasındaki ince çizgidedir... 🕯️ "Abi! Abi o daha çok küçük abi! Ben kardeşimi tekrar kaybedemem abi.."

Zorbalıktan başka

Yasemin İstanbul`a taşınır. Yeni evine geldiğinde bir de ne görsün zaten orada yaşayan bir adam var?!

"İnsan insana benzer derler, ama bu kadarı ancak bir felaketin habercisi olabilirdi." Eser için yeni bir okul, yeni bir başlangıç demekti. Ancak attığı ilk adımda, kendi yüzüne çarpan nefret dolu bakışlardan habersizdi.Esin; ardında enkaz bir hayat, intihara sürüklenmiş bir kız ve öfke dolu bir grup bırakmıştı. Şimdi Eser, hiç işlemediği bir suçun bedelini ödemek ve ailesinin yıllarca sakladığı karanlık sırlarla yüzleşmek zorunda. Aynı yüz, aynı kolye, iki farklı hayat. "Ben Esin değilim. Ama görünen o ki, onun günahları artık benim mirasım."

Maç,sadece maç değildir. Bazen bir hayat çizgisi bazende kendini ispat etme savaşıdır Lara Ocak,sahaya her çıktığında sırtında yalnızca formasını değil beklentileri baskıyı ve suskun hayalleri taşır 23 numara onun için bir rakamdan fazlasıdır,bir duruş ve meydan okumadır