Bazen kalp doğru kişiyi bulmaz… Doğru kişi, kalbin yerini bulur. İki kadın. İki adam. Yarım kalmış hikâyeler. Geçmişle hesaplaşmalar. Ve aşkın en karanlık, en gerçek hali… Bu bir masal değil. Bu, kalbin savaş alanı.

İrisa, lise son sınıfı okuyan sıradan bir öğrencidir. Sınıf başkanı olması sebebiyle kendisinde olan telefon numaralarından arkadaşı Efsun`a mesaj attığını sanarken beklenmedik bir şey olmuştur... Düşmanı olan Alina`nın sevdiği çocuğa mesaj atmıştır. Yaman`ın sorgulayıcı tavırları, olaya şüpheli yaklaşımları yüzünden İrisa, Sorgu Lordu lakabını ona resmen adı misali takmıştır. İlk başta intikam için iletişim sürdürürken, duygularını aşkın alacağını kabullenmekte güçlük çekmişti. Kitabımın bütün hakları bana aittir. Kopyalama, benzetilme durumlarında hâkimin harika suratı ile karşılaşman an meselesi!

"Milyonlarca insanın arasında sadist bir psikopatın beni bulması olanaksızdır, ama maalesef dünya olasılıkları oynamaya bayılıyor."

Sessiz sakin ve kabuğunda yaşayan Asya, Yaralarını gürültüyle gizleyen Ezel

Bazı insanlar sessizdir. Bazı sessizlikler ise insanın hayatını değiştirir. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye istemeden gelen, geçmişiyle arasında kalmış on yedi yaşında bir kızdır. Ailesinin dağılmasıyla kendini hiç ait olmadığı bir şehirde, hiç tanımadığı insanların arasında kendini bulur. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye gönderildiğinde bavuluna yalnızca eşyalarını değil, söylenmemiş cümlelerini, yarım kalan duygularını ve ait olamadığı bir hayatıda koydu. Yeni bir okul, yabancı bakışlar ve sessizliğiyle tanınan bir çocuk. Kitabım Wattpaddede yayınlanmaktadır!!

"Kaç defa seslendim Sezgin?" sorusuyla başlayan bir günün, "DNA testine hazırız" cümlesiyle biteceğini kim bilebilirdi? Sezgin, kalabalık ve gürültülü ailesinin içinde hep "farklı" olduğunu biliyordu ama bu kadarını o bile beklemiyordu. Kapıya dayanan yirmi yabancı, sarsılan bir güven ve Ali abisinin sakladığı sırlar... Gerçek aileniz, sizi büyütenler midir yoksa kanınızda taşıdıklarınız mı? (Not;Çok ciddi kişilerin okumasını pek önermemekle beraber mantığınızı dışarı koyup gelin gayri)

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

İki kaptan aşkı ve çılgın arkadaşlar mıııı????

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi? Not: Küfür ve argo içerir

Karşılık oy veriniz? Okucular tarihinde saat eklediniz . Örnek gibi yorum okunuz tarihinin ve saati. 13.Ağustos 1678 13.07 gibi

Yeni bir şehir, yeni bir salon ve yeni düşmanlar… Geçmişinde ihaneti taşıyan bir çocuk ve ringlerde büyümüş bir kız. Birbirlerinden nefret etmeleri gerekiyordu. Ama bazı raundlar yumrukla değil, kalple kazanılır.

🗣️“SARI KAFA!” 🗣️“KÜÇÜK CADI! “

Hazel ve Mahir... Bazı geceler dönüşü olmayan bir yolculuğun ilk adımıdır… Karanlık bir tutku, sırlar ve bir gecede değişen kaderler...

Töre ile Başlayan Aşk Gözlerim dolu, dudaklarımda bir titreme ve soluğum kısık bir şekilde Demir’in gözlerinin içine baktım. “Zelal!” Konuşmasına izin vermedim. Canım çok yanıyordu. Babamı kaybedeli daha üç ay olmuştu. Babam, benim bu dünyadaki tek zayıf noktamdı. Onun ölümüyle büyük bir boşluğa düştüm. Bu süreçte herkesten, her şeyden uzak kaldım. En çok da gözlerimin içine acı bir tebessümle bakan sevdiğim adamdan… “Yaklaşma, Demir… Kurbanın olayım, bırak beni. Görmüyor musun? En büyük acıyı sana çektiriyorum.” Dedim, acı içinde çıkan sesimle. Nefes alışım göğüs kafesime batıyordu. Benim gibi acı içinde kıvranıyordu. Yüzünde üzgün, bakışlarında kırgın bir kıyamazlık vardı. Bir iki adımda yanıma yaklaşıp kolları arasına alıp sıkıca sarıldı. Bu da en büyük yıkılışım oldu. Çığlıklarla ağlamaya başladım. Kollarımı sırtına dolayıp parmaklarımı ince gömleğinin üzerinde tenine batırdım. “Nasıl senden vazgeçmemi istersin? Gözümün önünde eriyip gitmene nasıl izin veririm? Senin bir gözyaşına canımı veririm. Mardin’i bırak, bütün dünyayı yok ederim.” Dedi, başımı göğsüne yasladı. Saçlarımı okşayıp en derin öpücüklerini bıraktı. Sevgisini her öpücükle mühürlüyor, acımı dindirip sevgisiyle sarmalıyordu. “Boşanalım.” Boğuk çıkan sesimle bana sarılan vücudu kaskatı kesildi. Göğüs kafesi şişti ama beni geri bırakmadı. Kollarından sıkıca sarılmış duruyordum. “Yanlış bir… yanlış duydum, değil mi?” Kendini duyduğu şeye ikna etmek istiyordu. Kollarını gevşetip bir adım geri çekildi. Bakışları yüzümde oyalandı. Gözlerime bakan kehribar gözleri büyük bir yıkımla bakıyordu. “Boşanalım mı dedin?” Sesi yüksek çıkmadı belki ama acı dolu bir haykırıştı.

Bazı günahlar affedilmez. Bazı sessizlikler ise en büyük suçtur. Bir sır, yıllarca gömülü kalabilir. Ama vebal… toprağın altında çürümez. Geçmişin gölgesi peşindeyken kaçamazsın. Çünkü insan en çok kendi vicdanına yenilir.

Kaçıp gitmek bazen doğru bir seçenek değildir. Kaçtığın yer arkandan gelir. Geçmiş peşini asla bırakmaz

Kitabın telif hakları bana aittir. Kopyalanması halinda dava açarım. Bilginize. Baştan söyliyeyim. 40.bölüme kadar texting sonra düz yazı. Bunu bilerek okuyun. Sonrasında olumsuz inceleme bırakmayın lütfen. Sıradan bir abi- kardeş ilişkisinden aşka ilerleyen bir tutku. En fazla ne olabilir ki? Sizi içeriye bekliyoruz. Alaz Kara: Giymişsin kısacık elbiseyi.(00:07) Baldırlar çırılçıplak meydanda.(00:08) Göğüsler açıkta(00:08) Sonra niye sinirlerin zıpladı diyorsun.(00:09) Al işte sana asıl nedenlerini yukarıda sıraladım.(00:10) Siz: Sen beni mi süzdün?(00:10) Alaz Kara: Ben seni niye süzeyim kızım?(00:11) Kendine gel.(00:11) Kendin çırılçıplak giyiniyorsun.(00:11) Sonra tüm suç Alazın oluyor.(00:12) Yok öyle yağma.(00:13) Böyle yaparak mahallelinin de ağzına laf verdiğinin farkında mısın?(00:14) İster istemez insanın gözü kayıyor yani.(00:15) Bilerek yaptığım bir durum değil.(00:16) Siz: Giydiğim kıyafet gayet zevkliydi bir kere.(00:17) Sen modadan ne anlarsın ki.(00:18) Ayrıca mahalle ne düşünürse düşünsün.(00:19) Alaz Kara: Dediğim dedik çaldığım düdük.(00:19) Kendi bildiğimi okumaya devam edeceğim diyorsun yani.(00:20)

Gece yalnızca karanlığı değil, istekleri de getirir. Bir anonim mesajla başlayan oyun, zamanla onu dönüştürdü: İtaatkâr bir sevgiliye, bağımlı bir kadına... Kimliği bilinmeyen bir adamla girilen erotik metinleşmeler, Duru`nun hayatını altüst ediyor. Ruhunu teslim ettiği bu adamın yüzünü hiç görmedi ama bedenine her gece sahip oluyor. Ve artık bu karanlık bağımlılıktan geri dönüş yok. Gece: Diz çöktüm... Ellerim dizlerimde, gözlerim ekranında... Senin için hazırım. Ekrandaki mesajı yazdıktan sonra bir süre bekledi. Kalbi hızla atıyor, ekrandaki üç nokta belirip kayboldukça nefesi sıklaşıyordu. Anonim: Aferin küçük oyuncağım. İtaat etmek sana yakışıyor. Şimdi... parmaklarınla en çok nerene dokunmak istiyorsun?

Yaren, Komutan Akın`ı mesleği yüzünden bırakır. Yaren bu duruma daha sonradan pişman olsa da geri dönmek ister. Ve Akın` a mesaj atar. Devamını hadi gelin birlikte okuyalım. Siz: Ayrılsak ölürüz biz. Siz: Bir bedende bütünüz biz. Siz: Ellerde ölürüz biz. Siz: Yok dokunduğun her yerim acıyor şimdi. Siz: Gidemezsin ki, gidemezsin ki. Siz: Biliyorum deli gibi sevdin. Siz: Ayrılalım artık diyemezsin ki, diyemezsin ki. 053**: Sen kendin gitmeyi tercih ettin. 053**: Ben her şeye rağmen sana kal dedim. Siz: Hatırlar mısın? Siz: Bu şarkı bizim şarkımızdı. Siz: Senden sonra bir daha bu şarkıyı dinleyemedim. Siz: Dinlemeyi geç. Siz: Şarkıyı duyduğumda seni hatırlamamak için kuytu köşe bir yere geçip ağlıyordum. 053**: Sahi, söylesene. 053**: Ağlamak unutmak için çözüm niteliğinde mi? 053**: Eğer öyleyse gittiğinde benim senin için döktüğüm gözyaşları neydi?

Birbirinden nefret eden iki aşık... işte bu toprak`ın ve yağmur`un hikayesi!

"Acılarımız hatıralarımızdır Efsun`um. Ve hatıralar içimizde bir yerlerde her daim yanan mum ışıkları." · · ─ ·𖥸· ─ · ·· · ─ ·𖥸· ─ · ·· · ─ ·𖥸· · · · ─ ·𖥸· "Bu bir savaş, bu bir kıyamet ve bu bir ölüm Efsun." dedi cesaret dolu gözleri. Bir seçeneğiniz kalmadığında, bütün yollar mübahtı. Ve bizim tam olarak şu anda önümüzdeki yoldan başka seçeneğimiz yoktu. Ellerimi ellerine daha sıkı kenetledim. Ellerim ellerini sararken bütün dünyaya karşı gelebilirdim, göğsümdeki huzurla. Yaralarına değdi parmaklarım..Tek tek kararmış kışlarına, baharı uzatmaya çalıştı. Kahve gözleri yeşillerimde gezindi. Kar soğuğunun kuruttuğu dudakları, ısırarak kanattığım dudaklarımı örttü. Normalinden uzun kaldı dudakları. Sanki her milimini aklına kazımak istiyor gibiydi, bu öpücükte bir veda saklıydı. Sanki kelebekler içimde son kez kanat çırpıyor, sanki Volkan beni son kez hayatta tutuyordu. Ve bazı sonları bilmek, onların gelmesinden daha çok can yakıyordu. Çünkü insan umutla vedalaşmayı, kaybetmekten daha zor öğreniyordu. Alnını alnıma dayadı. Nefesi titriyordu; bunu saklamaya çalışsa da göğsü ele veriyordu onu. Volkan korkmuyordu, biliyordum. Ama cesaret, korkunun yokluğu değildi; onunla birlikte yürüyebilmekti. Ve biz, korkunun tam ortasında el ele duruyorduk. “Geri dönemeyebiliriz Efsun`um. Biliyorsun değil mi?” dedi fısıltıyla. Bu bir uyarı değildi, bir itiraftı. Başımı salladım. Gözlerimdeki yaşlar dolmuş, taşmak üzereydi. “Zaten hiçbirimiz başladığımız yere dönemiyoruz,” dedim. "Ben sende başladım Volkan, sende bitsin hikayem." Savaş, insanın sadece geleceğini değil, geçmişini de yakıyordu. Masumiyetimizi çoktan geride bırakmıştık; şimdi sıra hatıralardaydı. Hani babalar kızlarının kahramanıydı? Hani anneler kızlarını hep kollar, yalan söylemezdi? Gökyüzü uğuldadı. Uzaklardan gelen fakat yaklaşmakta olan tekerlek sesleri ayrılığımızın sesiydi. Bu bir savaş değildi artık; bu, dünyanın kendine karşı açtığı bir davaydı. Bir kıyamet, sessiz çığlıklarla geliyordu. Volkan ellerimi bıraktı. İlk kez. İşte o an anladım: Asıl ölüm, ruhun bedenden çıkması değil, ait olduğu kalpten uzak kalmasıydı. Ve benim ruhum tamamıyla Volkan`ın kalbine aitti. ☀︎ "Bu ne çiçeği, sevgilim?" "Deva çiçeği..yaralarımıza merhem olacak ve belki de bir gün bizim dünyamıza da açacak olan çiçek. Bir kez olsun, bizim için açacak olan çiçek.. "

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Lunavera’da ihanet sessiz konuşur. Valenor bekler. Ve bazı insanlar korunmak için değil, uçmayı seçtikleri için hedef alınır. Vannessa Lunavera bir prenses değil, bir dengenin merkezidir. Victor Karael ise yemini kırılmış bir savaşçı; koruması gereken kişiyle yok etmek için yetiştirildiği gerçek arasında sıkışmış. Sürgünler, kaçırılmalar ve gölgelerde kurulan planlar arasında aşk bir kurtuluş değil, en tehlikeli zayıflıktır. Çünkü bazı bağlar kanla değil, suskunlukla yazılır. Ve bazı lakaplar… kader olur. Kanat uçmadan önce rüzgârı tanımak zorundadır.