"Unutma beni . Ama biliyorum bazı günahlar unutulmalı, O günahlardan biri de benim . Üzgünüm sevgilim , Hemde her şey için . Affet beni ..." *** "Ellerim soğuk benim , hep soğuk. Yeni değil bu . Doğduğumdan beri böyle." Ardından ellerini birbirine sürttü. Genelde buna cevap vermeliydim fakat onun güzel yüzüne bakarken ne diyeceğimi bilemedim. Tanrım... O gerçekten çok güzeldi . Mavi gözleri , koyu kahverengi-siyah saçları , beyaz teni,  küçücük burnu,  dolgun dudakları ... gerçekten bazılarımız özene bezene yaratılmıştı . Bunun en güzel örneklerinden biri Simay`dı. "Pekii , sen bu konu hakkında ne düşünüyorsun Huysuz Çocuk?" Aniden gelen sorusuyla ne diyeceğimi bilemedim. Bu kız benim bütün algı yeteneğimi kaybetmeme sebep oluyordu. Boğazımı temizleyip konuşmaya başladım, "Bir şey düşünmüyorum İnatçı Kız." "Emin misin ? Sonuçta konu `o` ve okuldaki herkes onu sana olan düşkünlüğü ile bilir." "Fakat beni de hep ondan uzak kalmayı tercih etmelerimden tanırlar.  Bunun farkındasın değil mi?" "Yinede . Tamam Dicle`den hoşlanmıyorsun ama kızın  yaşadığı durumda asla normale indirgenecek bir şey değil.  Onu ziyaret etmelisin." " `Hayır` dedim Simay." "Bende `Evet` dedim Devrim." "Yine inatçılık yapıyorsun." "Sende yine mızıkçılığa ve huysuzluğa başladın." Yüzümü ellerimin arasına aldım ve derin bir nefes verdim . "Yine başa dönüyoruz Simay." "Döndüren sensin Devrim." "Off . İşleri çok zorlaştırıyorsun Simay." "Devrim , senden tek istediğim gidip Dicle`yi görmen. Daha ötesinde bir şey istemedim. Bir kızı ziyarete gitmek bu kadar zor olmamalı." Seni, sana takıntılı olan kişinin yanına zorla gönderen eğer platonik olduğun kız ise zor. "Eğer gitmezsen bir daha seninle asla konuşmam,  projeni de tek yetiştirirsin artık." "Heey, bu adil değil ama." "Bence yeterince adil . Ya sen gidersin ya ben." Bıkkınlıkla onun suratına baktım. "Tamam Simay , gideceğim . Oldu mu ?" Gülümsedi "Aferin Huysuzuma." Huysuzum Benim Huysuzum Bu cümleden sonra nefesim kesildi.  Ayağa kalkıp sirkelendi. Ardından konuşmaya başladı . Sesini duymamla hayal alemimden çıktım. "Geliyor musun Huysuz?" "Evet İnatçı,  hemen arkandayım." Gülümsedi ve yürümeye başladı. Bir kaç saniye sonra güzel sesi bütün sokakta yankılandı. "Gölgen gibi adım adım Her solukta benim adım Ben nasıl ki unutmadım Sende unutma beni Unutama Beni "

İrisa, lise son sınıfı okuyan sıradan bir öğrencidir. Sınıf başkanı olması sebebiyle kendisinde olan telefon numaralarından arkadaşı Efsun`a mesaj attığını sanarken beklenmedik bir şey olmuştur... Düşmanı olan Alina`nın sevdiği çocuğa mesaj atmıştır. Yaman`ın sorgulayıcı tavırları, olaya şüpheli yaklaşımları yüzünden İrisa, Sorgu Lordu lakabını ona resmen adı misali takmıştır. İlk başta intikam için iletişim sürdürürken, duygularını aşkın alacağını kabullenmekte güçlük çekmişti. Kitabımın bütün hakları bana aittir. Kopyalama, benzetilme durumlarında hâkimin harika suratı ile karşılaşman an meselesi!

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Fake hesap açıp hoşlandığım çocukla sevgili olmak mı? İyiymiş...

0535********* Selam güzellik Asya: sende kimsin? 0535********* Belki de geleceğin...

Bahar, tek bir kişi ile bize gelir mi? Tenimizi ısıran, kalbimizi donduran kışların kalbinde bir ateş yakılabilir ve kalbimiz ısıtılıp aşka inandırırılabilir mi? Maysa Akgün, hayat dolu, hayalleri olan, cıvıl cıvıl bir lise son sınıf öğrencisidir. Bir gün, yine bir hayaline cesaretle adım atar ve metroda gördüğü, dikkatini fazlasıyla okuduğu kitaplarla çeken çocuğa yazmaya karar verir. Arkadaşına, çocuğun gizlice çektiği fotoğrafını gönderir; ardından ise hesap ismini bulması için ondan yardım ister. Fakat bilmedikleri bir şey vardır: Mesaj attığı çocuk, tam bir serseridir ve metrodaki o çocukla uzaktan yakından hiçbir alâkası yoktur. İki çocuk, birbirinden çok ayrı dünyalardadır. ☀︎ 21.12.2025` 16.01.2026`

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi? Not: Küfür ve argo içerir

Ummadığında bir güneş parlar bazen. Demiş ünlü şarkıcı... Sanırım doğruyu söylemiş. Eskiden pek inanmazdım ama şuan emin oldum. Belkide kör olan bendim. Sonuçta geç oldu güç ol... Peki tamam biraz da güç oldu. Fakat sonuç olarak oldu yani. Eski halimden eser kalmadı. Bunu sevdiceğimi hiç düşünmemiştim. Fakat sanırım yeni beni sevdim...

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Rüya, gazetecilik stajının son işi için kapatılması istenen bir dosyanın peşine düşer. Ulaştığı adres, kimsenin konuşmadığı bir yer; karşılaştığı adam ise adını bile saklayan biridir. Bir haber olarak başlayan şey, Rüya için geri dönüşü olmayan bir karşılaşmaya dönüşür. Çünkü bazı gerçekler yazılmak istemez… bulunmak ister. “Kamelya.” “Bana kamelya demeyi kes. Benim adım Rüya.” “Adını değiştirirsen sorun kalmaz.” “Adımı hiçbir şey için değiştirmem.” “Benim için de mi?” “Hayır.” “O zaman sana kamelya demeye devam edeceğim.” “Neden bu kadar ısrar ediyorsun?” “Hâlâ anlamadın mı?” “Neyi?” “Kaderimi ellerinde tuttuğunu.”

Bütün kusursuzluğuyla parlar dolunay. Ama her dolunayın bir karanlık yüzü vardır, değil mi? ​Arya da öyleydi. Yüzü ay ışığı kadar kusursuz, kalbi ise mühürlüydü. O, kendi hayatının tehlikesini bilmeden uyurken, en yakınındaki sırdaşı Ekin, aralarındaki yaş farkına rağmen güçlü bir bağla ona siper olmuş, sessizce nöbet tutuyordu. ​Ta ki o meçhul Çağan, Arya`nın sadece kendi hayatını değil, kalbinin atış ritmini de değiştirene kadar. ​Masumiyetin ve hastalığın birleştiği bir öyküde, aşk, hayata tutunmanın tek yolu olabilir miydi? Ya da yeni bir başlangıç, o kırılgan kalbi daha büyük bir tehlikeye mi atacaktı? ​Okuyacağınız bu hikâye, sekiz yaşındaki bir çocuğun gölgesiz gülüşü ile hayatın acı gerçeği, güçlü bir dostluk ve beklenmedik bir aşk arasında kurulan bir köprüdür.

Ben gece, bursla girdiğim kolejde zengin öğrencirin alay konusu olmuştum....

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

Güneş, hayatı neşeyle karşılayan bir kızdı. Ta ki en güvendiği yerde kırılana kadar. Bu hikâye; ilk aşkın, dostluğun ve hayallerin bir anda nasıl yön değiştirdiğini anlatıyor. Kayıpların insanı nasıl büyüttüğünü, geçmişin izlerinin nasıl silinmediğini… Ve bazen her şeye rağmen yeniden başlamanın mümkün olduğunu. Bazı güneşler batar. Ama en güzeli, yeniden doğanlardır.

Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

Okulun havalı genci buz gibi bakan gözlerini okula yeni gelmiş kıza çevirdi.. Bu kıza ulaşmak hiç kolay değildi, aynı kendisi gibi. .. Yusuf’la Minel’in gençlik hikayelerini okumak isterseniz buyrun samimi bir hikayeye davetlisiniz 🩷

Küçüklükten beri birbirine kin besleyenin iki kişinin arasında aşk yavaş yavaş alevlenmeye başlarsa ?

Doğumda karıştırılan kızın hikayesi ... -" Ne oldu? " keyifle koltuğa oturup "doğumda karışmış olabilir DNA testi istiyorlar ... " " Ne ?! " Acaba Deniz yeni ailesine alışabilecek mi ? Ailesi onu kabul edecek mi ?

Ben kimseyi öldürmedim. Ama beni yaktıkları yerden küllerimle çıktım. Lavin Asel Varyan, işlemediği bir suçun bedelini yedi yıl boyunca demir parmaklıklar ardında ödedi. Sevdiği adamın ailesinin ölümüyle suçlandı, ailesi tarafından reddedildi ve geride yalnızca sessizlik bırakıldı. Cezaevinden çıktığında onu bekleyen bir ev yoktu. Bir açıklama yoktu. Sadece eline tutuşturulan, sahibini bilmediği bir telefon ve geçmişten kaçamayacağını fısıldayan bir mesaj vardı. İhanetin kimden geldiğini bilmeden, intikamın ateşiyle yürümeye başlayan Lavin; adaletin işlemediği yerde kendi adaletini yazmaya karar verir. Küllerinden doğan her Anka, önce enkaz olur

İki aile arasında sıkışıp kalan bir kızın hikayesi. EJDERSOYLAR VE HANZADELER 5 yaşında gerçek ailesinden kaçırılan bir kız çocuğu ve kaçırıldığı aile tarafından el bebek gül bebek yetiştirildiği bir hayat. Onu büyüten aileye çok bağlıydı lavin. Abilerine ve babasına olan sevgisi sonsuzdu. Ama lavin yaşadığı hayatın bir yalan üzerine kurulu olduğunu ve onu büyüten ailesinin gerçek ailesi olmadığını aslında kaçırıldığını öğrenirse ne olur? Gerçek ailem kurgusudur.

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

Bir Bedel Meselesi Çok yakında yeni bölümlerle devam edeceğiz