"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

17 yaşında ki Nehir YKS senesinde ki bir öğrenci olarak kendini derslere kapatmış kalbini de hayatına zarar vermemesi adına çikolataya kaptırmıştı. Biraz da İnstagram var tabi. Okulunda ki popülerliği sayesinde instagram da tanınan Nehir’in hayatı ev-okul ve instagram arasında gidip geliyordu. Ta ki o güne kadar… Bir anda yabancı numaradan aldığı mesajla çakılan Nehir’in önünde iki seçenek vardı. Ya her zamanki gibi hemen abisine koşacaktı bu duruma karşı. Ya da bu sefer kendi çözecekti bu durumu… 05*********: Çikolata güzeli, istediğin kadar görüldü at mesajlarıma. Sen bana cevap verene kadar pes etmeyeceğim. *Bu kişiyi engellediniz*

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

+16 yazıyorum yine ona göre okuyup yorum yaparsınız. Kurguda her şey açık açık olamasa da değinilmiştir. "Evlen benimle," dedi Aras birden. Sesinde en ufak bir şüphe yoktu. Ahu donup kaldı. "Ne? Ne diyorsunuz Aras Bey?" "Doğru duydun. Evlen benimle." "Benim kalbim..." dedi Ahu, eliyle göğsünü tutarak. "Satılık değil." "Kararın değiştiğinde..." dedi Aras, sesi şimdi daha alçak ve etkileyiciydi. "Ya da o yorgun kalbinin artık gerçekten yeni birine ihtiyacı olduğunu anladığın an... Bana sadece `Evet` diye mesaj atmanı bekliyorum." "Evet" yazmak, hayatını bir yabancıya teslim etmek demekti. Yazmamak ise... Yazmamak, sonunu bildiği bir hikayeyi beklemekti.

Adım İz. Adım gibi İz bırakacağım.

Baş karakterimiz Alya Aydın, İstanbul’da babası ve annesiyle birlikte yaşamaktadır. Ancak trajik bir şekilde annesini bir trafik kazasında kaybeder. Bu olayın ardından babasıyla birlikte İzmir’e taşınmak zorunda kalırlar. Yeni şehirde, babası Alya’yı bir devlet okuluna kaydettirir. Devlet okulunda bir gün yapılan bir duyuru hayatını değiştirir: Demirhan Koleji’ne 5 burslu öğrenci alınacaktır. Alya, bu sınava katılır ve büyük bir başarı göstererek %100 burslu olarak koleje kabul edilir. Okula başladığında, yanında 5 yeni arkadaşıyla birlikte hayatının belki de en heyecanlı dönemine adım atar. İlk günlerinden birinde, Alya Aras Demirhan ile karşılaşır. Aras, sert ve kendine güvenen bir karakterdir ve aralarında ilk başta çatışmalar yaşanır. Hikaye ilerledikçe Aras, Alya’ya karşı karmaşık duygular beslemeye başlar. Başta zorbalık ve sert davranışlar Alya’yı etkilerken, zamanla Aras’ın bu davranışlarının ardında gizli bir sevgi ve takıntı olduğu ortaya çıkar. Alya ise başlangıçta Aras’ı sadece bir “düşman” ya da “rakip” olarak görür, ancak Aras’ın hisleri ve ilgisi hikaye ilerledikçe Alya’nın hayatında önemli bir yer edinir.

...Tell me, why does my heart burn this way? When I see your face...

Her çocuk anne sevgisi görmek ister.Ben ise anne kelimesinin ne anlamına gelmeyerek büyüyen birisiydim.

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Hazır bakmışken biraz daha baktım. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi...

🎧 RUHUMDAKİ RİTİM Bazen bir şarkı, insanın kalbine dokunur; bazen de kalp, kendi şarkısını yazmak ister. “Ruhumdaki Ritim”, kalbinin melodisini kaybedip yeniden bulan bir ruhun hikâyesi. Kimi zaman sahne ışıkları altında, kimi zaman sessiz bir odada yankılanan bu ritim; aşkın, hayal kırıklıklarının ve yeniden doğuşun sesidir. Bir notanın ardında gizli kalan duygular, kelimelere dönüşür bu kitapta. Çünkü bazen en derin acılar bile, bir şarkının içinde şifa bulur. > “Hayat, kalbimin atışını bastırsa da, ben yeniden duydum kendi ritmimi"

Onu ilk gördüğümde öğretmen olduğunu bilmiyordum. Bazı sessizlikler bağırır.Ama sadece kalp duyar. Shin Ryujin~ Bazı sessizlikler her şeyden çok şey anlatır. ~Hwang Yeji

Annesinin isteği üzerine evlenmeyi kabul eden kadının değişen hayatı ve ailesi hakkında öğrendiği gerçeklerle yüzleşmesi...

Doğduğu gün ait olduğu hayattan koparılan Rüya bir gün yaşadığı acıların bir hırs ve intikam uğruna olduğunu öğrenir. Yıllar önce para karşılığı verilen bir bebek... Arkada bırakılan yıkık ve eksik bir aile... Bir Ailenin Kayıp Kızı, kimliğini bulan Rüyanın gerçek ailesine ve hak ettiği hayata uzanan zorlu yolculuğunu anlatıyor. Bu hikaye hayatı çalınan bir kızın hayatını anlatıyor.

Son zamanlarda daha sessizdi.Hoş,aslında yıllardır böyleydi.Herkes ondaki bu değişimin farkındaydı ama hiç kimse bu değişime bir anlam veremiyor,yaşlanmasına yoruyordu. Çok yanlış düşünüyorlardı oysa.O yıllar önce yaptığı bir hatanın yasını tutuyordu. "Onu iyi büyüyeceği bir yere bırakın ve sizi öldürecek raddeye dahi gelsem bana yerini söylemeyin." ~~~~~~~~~~~~~~ Kendini kimsesiz sanan bir kızın ailesini bulma hikayesi... •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• Bu kitapta geçen kişi,kurum,kuruluş vb. bütün isimler hayal ürünüdür.Gerçeklik ile hiçbir bağı bulunmamaktadır.

“Sen bana küçük mü diyorsun, Aras?” “Küçüksün,” dedi. “Ama etkisi büyük… özellikle bende.” Sınavdan çıkmış ve sadece eğlenmek için kuzeninin yanına İzmir`e giden Nazlı orda hayatının aşkını bulacağından habersizdir. ~Bir Yaz Gecesi~ ✨🌊

-Beni delirtmek mi istiyorsun? Büzme o dudaklarını.+Üzdü mü? -Hayır, delirtti.

Bazıları gökyüzüne aşıktır ve kendilerini yıldızlarla avuturlar. Bazıları ise yalnızdır ve sorunlarını kendi başlarına çözer ve içlerine kapanırlar. Ama gün sonunda insanlar birbirlerinin yaralarını sarar ve dünya daha iyi bir yer haline gelir. Peki Alin ve Tan birbirlerinin yaralarını sarabilecek mi yoksa yeni yaralar mi açacaklar birbirlerinin kalplerine. Yaralar geçer ama izler kalır. Yarasız sanılanlar gökyüzü ile sınanır.

Her gün gittiğim kütüphane de arkadaşımla kilitli kaldım ama yanlız değildik. Bu olay yalnızlığımız sonu olacaktı. 🌕

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

Ailesiyle yaşayan genç kızın okula gelen yeni çocuk öz abisiyse ve bunu kız dışında herkes biliyorsa?

Bir kıvırcık kızın hikayesi✨🍂

“Ölümden kaçamazdı insanoğlu, korkardı. Tıpkı aşk gibi…” diyerek, ellerimi sıcacık avuçlarının arasına aldı. Gözleri, gözlerimle buluştu. Bana aşkla bakan o, iki çift kahverengi göz, Sonbaharın pastel tonlarıyla bürünmüş hastane bahçesinin kaosunu bile unutturmuştu. Sesler, konuşmalar, kulağıma yalnızca bir uğultu gibi doluyordu. Hastane duvarlarının zamana karşı tuttuğu ritim bile durmuştu sanki. Kalbim, ellerimin arasında beni saran o sıcaklıkta yeniden pusulasını arıyordu; belki de çoktan bulmuştu. Aşk… Adını koyamadığım bir sığınaktı benim için. Saklandığım, kaçtığım, korktuğum her adımla iç içe geçmişti. “Gönül…” diyerek ellerimizi ayırdı. Bakışlarım sorgularcasına çatıldı. Cebinden çıkardığı siyah tokayı, nazikçe bileğime geçirdi. “ Benimle yeniden şafağı karşılamaya, gökyüzünün maviliğinde kaybolmaya…Yeniden… Çocuk olmaya var mısın?” Herkese merhaba! Umarım hikayemi, kalemimi beğenirsiniz. Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden çok teşekkür ediyorum… Keyifli okumalar dilerim.

O, geceleri sokaklarda şarkı söyleyen isimsiz bir kızdı.Bir mikrofonu, birkaç bozuk parası ve sesinden başka hiçbir şeyi yoktu.Ta ki o adam onu dinleyene kadar. O ise gücün, paranın ve korkunun hüküm sürdüğü bir dünyanın adıydı.Dokunduğu her şey susar, baktığı herkes geri çekilirdi. Ama onun sesi…Annesinin hatırasını, geçmişin kırık notalarını ve kendi zaafını uyandırdı. Bir bakış magazin manşetlerine,bir yanlış mafyanın gölgesine dönüştü.Ve gerçeği saklamanın tek yolu vardı: Sahte bir aşk. "Sesin benim zaafım, Çalgıcı kız."

Beni tanısaydı karanlığımı görürdü. Beni tanımayanlara renkliydim ben... Ailesine karşı bile gururlu olan Sakura`nın hikayesi... İyi okumalar💚🌸🍀💠

"Liseye ilk başladığımda her neye katılırsa benimle katılan, nereye gitsem gördüğüm annemin arkadaşının oğlu."