Yaşımız küçük olsa da ruhumuzun her an çürümüş zihinlerle yaşlandırıldığına şahitlik ettiniz mi hiç? Baba ve anne kelimesinin kaçınız bedenen de var olduğuna şahit oldu? Onlara doyasıya sarılma hasretiyle yanarken siz de mi delice kendinize sarıldınız? Hangi biriniz aynadaki kadını sevebildi? Olduğunuz kimlikten çıkıp ait olmadığını hissettiği yerden uzaklaşabildi? Hanileri sizi takip etmeye devam etti? Şiddet, istismar, taciz, acı, gözyaşı, yıkılış... Hepsini de tanıyorsun öyle değil mi? Hiçbiri peşini bırakmadı! Sen uzaklaşmaya çalıştıkça onlar sana daha sıkı sarıldı. Sen de seni koruyabileceğini düşündüğün bir adama sarıldın. Aynı benim gibi... Bittiğini sandığın bir savaş başlattın. Tüm yaralarını sarar diye düşündüğün kim varsa bir yara daha açmalarına izin verdin... Ben Pare Yıldız! Hayatımın inişli çıkışlı yolları ruhları sıkışmış herkese umut olsun!

Karahan Çakıroğlu ~Namı diğer Kara! Kıbrıs’ta işlettiği casinoların dev imparatoru. Yer altı dünyasının genç liderlerinden Çakıroğlu aşiretinin veliahtı. Bir gün hiç tanımadığı bir yabancı kendisini dolandırmaya çalıştığında bunun karşılığında kendisine bir kız sunulmasını beklemiyordu. Asi, hırçın, dediğim dedik ve inat. Zeynep Kalender belanın göbek adıdıydı.~ Zeynep Kalender ~Namı diğer yedi bela! Onun hiç bir şey yapmasına gerek yok, sabit dursa bile bela ona muhakkak uğrayıp kapısını çalar. Hayatı şimdiye kadar hep çekişmeler üzerinde gitmiş olduğu yeri bir türlü benimseyememiş ve hep yalnız kalmış. Peki kökleri Ardeşen’in yaylarına kadar uzanırsa ne olur? Farkında olmadan kendisini bir girdabın içerisinde bulduğunda istemeden köklerinede yakınlaşmaya başlar~ “Sende biraz lazlık var sanki ha?” Dedi suratıma bakarak. “Uy dema da!” Dedim az önce halasının sesini taklit ederek. İkimizde aynı anda gülerken bir anda kasıldı. “Güldürma da! Yaraliyim haburda. Canima kastın mi var yoksa?” Şivesi bir anda ortaya çıktığında donup kaldım. Her zaman İstanbul Türkçesiyle konuşan adam topraklarında özüne iniyor ve bunu göstermekten zerre utanmıyordu. Yaptığı kinaye karşısında bir şey diyememiştim. Yattığı yerden başını doğrultup pamuksu yumuşaklıkta ki dolgun dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bu… asla beklediğim bir şey değildi. Kalbimin çarpıntısı beni zamansız yakaladı. Gözlerim adeta yüzünde donakaldı. “Bugün hayatımı kurtardın. Teşekkür ederim.” Dedi pürüzlü bir sesle. “Seni vuran bendim.” “Ama beni iyileştirende sensin.”

Lise kurgusu okumak isteyen herkez için🍃🤍 Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayiin🫂☃️

Öylesine yazılmış bir kitaptır,eğlenmek istiyorsan bekleriiz.

Yükselen var mı?

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Bir berdel kurgusudur

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

87... Emily için özgürlüğün, ailesi içinse bir utancın rakamıydı. Emily’nin hayatı Kanada’daki malikanelerinde kusursuz bir tablodan ibaretti. Ta ki tek bir sınav notu o tabloyu paramparça edene kadar. Cezası mı? Amerika’nın en karanlık, en tekinsiz okulu: Northwood Academy. Ama Emily’nin bilmediği bir şey vardı… Northwood’da güçlü olan zengin değil, acımasız olandı. Koridorlarda fısıldanan sırlar ve geceleri duyulan o ayak sesleri… Bu okulda ya av olursun, ya avcı. Peki sen olsan, altın bir kafeste mahkûm mu kalırdın… Yoksa karanlıkta yanmayı mı seçerdin?

Şiddet bazen kapalı kapıların ardında başlar ve sessizce çocuğun odasına sızar. Bu kitap, şiddetin yalnızca bir kadının bedeninde değil; bir çocuğun uykusunda, korkusunda ve suskunluğunda nasıl iz bıraktığını anlatıyor. Ve insanın bir noktadan sonra duramadığını; o noktada gözünü karartmanın bazen hayatta kalmanın tek yolu olduğunu gösteriyor. Her şeyin bittiğini düşündükleri anda, hayatlarına beklenmedik bir adam girer. İlk karşılaşmaları tesadüf gibi görünür, ama sonra yolları sürekli kesişir. Aşkın içine şüphe karışır, güven ve korku birbirine dolanır. Bitti sandıkları her şey aslında yeni başlamaktadır. Ya her şey sanıldığı gibi değilse? Yalan gerçekle karışmış olabilir mi?

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Texting… Abisinin arkadaşından hoşlanan Cemre, karşılık alacak mı? Yoksa aşkını içinde yaşamaya devam mı edecek?

En dibine kadar masumdum, masumduk...

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar... "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

Acı, kalbin en sessiz yerinde büyüyen bir çığlıktır; kimse duymasa da sen her an hissedersin. Aşk ise o çığlığın içinden filizlenen narin bir umut, en karanlık anda bile ışık arayan bir cesarettir… Ceylan, bir çiçek gibi solmuş ama inadına tekrar yeşermiş kızlar içindir. 🤍

"bana birdaha göz devirirsen senin o gözlerinin a-"

Mafya kurgusudur. Kendine yeni bir sayfa açmak isteyen Esin farklı bir şehire ve farklı bir eve taşınır. Kendini geçindirebilmek için başvurduğu işin başına bazen tatlı bazen tehlikeli belalar getireceğinden bi` haberdir.

Geleceğinin önünde sadece bir kapı vardı ve o kapıyı açacak anahtar sadece geçmişin içinde saklıydı. Lavinya gerçekliğin var olduğunu, gizemli anların ardından bir kez daha net şekilde anlamıştı. Tam arkasında geçmiş, önünde ise asla birlikte olamayacağı bir adam vardı. Kalbi ile ruhunun arasında büyük bir mahkemede kalan benliği ne yapacağını bilemeyecek kadar yorgundu. Seçim yapması gerektiğini, her gün bilerek uyanıyordu. Ya geçmişin tüm benliğini karanlığa çekmesine ve yutmasına izin verecekti. Ya da geçmişi kabullenerek üzerine perde çekip, görmeyerek geleceğine kollarını açacaktı. Seçimlerin ve bilinmezliklerin dört bir yanından haykırarak beynine ilişmesine zemin hazırlayan yolda, güçsüz adımlarla ilerledi ve yeni bir benliğe kollarını açtı.

Bir yazlık kasabada başlayan küçük bir bağ… Yıllarca solmadan saklanan iki renk. Gonca bileğinde mavi bir geçmiş taşıyor. Eren ise pembe bir sırrı. Aynı sınıfta yolları yeniden kesiştiğinde, biri gerçeği biliyor. Diğeri ise henüz hatırlamıyor. Bir çocukluk anısı, bir anonim mesaj, ve yarım kalmış bir yaz… Hatırlamak bazen sevmekten daha cesurcadır.

05**** : Seni sevmeye doğru gittiğim yollar kayganmı? çünkü sürekli sana düşüyorumda Şaşkındım bu kişi kimdi ve bana niye yazmıştı anlayamamıştım

Tokyo’ya yeni taşınan genç bir kızın hikayesi…

Texting/yarı texting hikaye

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

Onun dünyası rakamlardan ve kurallardan ibaretti. Benim dünyam ise kaçışlardan ve yalanlardan. Bir vasiyet bizi aynı çatının altında topladı, bir imza bizi birbirimize mahkûm etti. ​O, erimeye niyeti olmayan bir buz kütlesiydi. Ben ise onun soğuk dünyasına sızan bir efsun. ​"Bu bir aşk hikayesi değil Alaz, bu bir hayatta kalma mücadelesi. Ve ikimizden biri mutlaka yanacak."

Bazı yaralar görünmez, bazı hikâyeler yazarın kalbinden sessizce süzülür. Bu roman, iki gencin hayatında yaşanan kırılmaların, suskunlukların ve içlerinde büyüyen derin boşluğun hikâyesi. Yazarın kendi yaşamından izler taşıyan bu satırlarda, kaybedilen dostlukları, yarım kalan aşkları ve saklanan acıları bulacaksınız. Bir şehri değiştirmek mümkün olabilir, ama insanın içindeki boşluğu doldurmak, en zor yolculuktur. Ve bazen en büyük mücadele, kendinle baş başa kaldığın anlarda başlar. "Boşluk"; yaşanmışlığın en hüzünlü, en gerçek halinin kelimelere dönüşmüş şeklidir.