🦇 Amansız bir takibin sonunda, kardeşinin izini sürerken kendisini doğanın kalbinde saklı, gizemli bir mağarada bulan bir kızın hikayesi. Etrafı, Hera`nın "Aura" adını verdiği büyüleyici çiçeklerle çevrili bu mağara, aslında bildiğimiz dünyaya ait değildir. Mağaranın derinliklerine doğru atılan her adım, sonsuz bir karanlığa ve çarpık bir gerçekliğin hüküm sürdüğü gizli bir şehre açılmaktadır. Burası, insan mantığının sınırlarını zorlayan, kadim ve tekinsiz varlıkların meskenidir. Bembeyaz yüzleri, deri altından fışkıran siyah damarları ve hipnotik bir şekilde renk değiştiren gözleriyle bu varlıklar, kahramanımızı bir yabancı değil, bir av olarak karşılar. Zihni, gördüklerinin bir sanrı olduğuna dair kendini ikna etmeye çalışsa da, o buz gibi bakışların tek bir noktaya, kendi şah damarına kilitlendiğini fark ettiğinde artık çok geçtir. 🦇 Hikaye devam ediyor...

Gözleri gökle buluştuğunda yaşam, dansı rüzgarla harmanlandığında yıkım getirecek. Sizin nefretiniz, onun zaferine dönüşecek. Sudan uzak dur. Rüzgara kapılma. Kayıp ruh aradığını buluncaya kadar sonsuz döngünün içindeki yaşam devam edecek. -Yaşamın Kehaneti, sayfa üç.

O okulda birşeyler olduğunu biliyordum ama önemli olan ne olduğuydu ?

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Ormanını red etmiş bir doğa perisiyim ben

Seni düştüğün bataklıktan kurtaracak birini beklemen saçmalıktan ibarettir. Ama bazen aniden çıkan bir şans, bir umut senin kaderini baştan aşağı tekrardan değiştirir. Eğer bu romana Davetli biriysen başta Eridea olmak üzere bu romandaki herkesten "Hoşgeldiniz"i hakketin ama eğer Davetsizsen düşeceğin bataklığa karşı dikkatli ol ve başta Eridea olmak üzere sakın kimseye güvenme.

"Sevgili Veronica, cadıların ne kadar tehlikeli olduğunu defalarca anlattığımı düşünüyorum. Ancak bu şekilde sürekli sorgulaman... " Bayan Perser`in şüpheci bakışları üzerimden hiç ayrılmıyordu. Rahatsız edici. Bu seferlik onun dediğini kabul etmek durumundayım. "Bayan Perser, haklısınız. Sanırım aklım karışmış. Bana doğru yolu gösterdiniz. Minnettarım."

Bazı hikâyeler eksik anlatılır… Bazıları ise bilinçli olarak unutturulur. Pandora’nın hikâyesi de onlardan biri. Aysuda, geçmişine ait olduğunu sandığı bir bağın peşinden giderken, kendini insanlık tarihinin en derin ve en tehlikeli sırrının içinde bulur. Artık bu yolculuk sadece bir arayış değildir… Bu, gerçekliğin kendisiyle yüzleşme hikâyesidir. Yüzyıllar boyunca felaketlerin kaynağı olarak suçlanan bir isim… Ama ya gerçek hiç anlatıldığı gibi değilse? Aysuda, evrenin sandığından çok daha canlı bir hafızaya sahip olduğunu keşfettikçe; tanrılar, mitler ve kadim düzen sarsılmaya başlar. Her cevap, yeni bir soruyu doğurur: Gerçek ortaya çıkarsa, bu dünya ayakta kalabilir mi? Dostluklar sorgulanır. Kimlikler parçalanır. Ve geçmiş… sandığımızdan çok daha yakın bir yerde bekler. Pandora II – Olympos’un Kalbi, mitoloji ile felsefeyi iç içe geçirirken; unutulmuş bir hakikatin, sessiz ama sarsıcı yükselişini anlatıyor. Bu sadece bir devam kitabı değil… Pandora – Okyanusun Kalbi ile başlayan yolculuğun derinleştiği, soruların çoğaldığı ve cevapların tehlikeli hâle geldiği bir kırılma noktası. Çünkü bazı kapılar açıldığında içinden kötülük değil… hakikat çıkar. Ve bazen en büyük devrim, sadece hatırlamaktır.

Güzelliğiyle büyüleyen, dokunduğu her kaderi paramparça eden bir efsane… Okyanusun Kalbi. Ya da kadim adıyla Mavi Elmas. Bu roman, yalnızca lanetli bir mücevherin hikâyesini değil; tanrıların oyunlarıyla şekillenen insan kaderini anlatıyor. Tarih boyunca el değiştiren Mavi Elmas; Hindistan’daki kutsal Buda heykelinden, Marie Antoinette’in trajedisine, Osmanlı saraylarının gizli kasalarına uzanan karanlık bir yolculuğun merkezinde duruyor. Onu taşıyan herkesin kaderi değişiyor, çoğu zaman yıkımla sonuçlanıyor. Ancak bu efsanenin kökleri tarihten de eski… Olympos’ta başlayan tanrısal rekabet, insanlığın kaderini dört elementle mühürlüyor: Su, Ateş, Toprak, Hava. Zeus’un iradesiyle seçilen kutsal bakireler, insanlığa son bir şans mı sunuyor, yoksa kaçınılmaz bir laneti mi? Ve şimdi… Aysuda’nın yolu bu kadim lanetin tam ortasına düşüyor. Pandora – Okyanusun Kalbi, mitolojiyle tarihi, kehanetle kaderi, güçle bedeli iç içe geçiren sürükleyici bir anlatı sunuyor. Tanrıların armağanı ile laneti arasındaki ince çizgide, geçmişle gelecek yeniden şekilleniyor. Çünkü bazı efsaneler gömülmez. Sadece doğru zamanı bekler.

Onun adı Rama. İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman. O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti. Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah. Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı. Ateşten yaratıldı. Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı. Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı. Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir cin varmış. Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş. Bir de insan varmış. Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü. Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş. Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş. O andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş seçimini yaptığında, geriye yalnızca KÜL ya da İZ kalırmış.

okulda yapayanlız olan zeynep`in bir çarpışma sonucunda hayatında oluşan yenilikler

Savrulmuştuk.. Yalanlar, yeminler, sırlar, ve ihanetlerle dolu bu yere. Bir kırımızı kağıtla başladı bu hikaye Kader dendi adına değiştiremez kimse Bilmedikleri tek şeyse Kader benim ellerimde “Kurtar kendini” diye çınladı kulağımda bir ses Bunu nasıl yapacağımı söylemeden hemde. Destina Dankel yemin ve ihanetin içine savruldu bir gece. Ya burası ona kapılarını açıp haydi git diyecekti ya da o, buranın bir sonu olduğunu hatırlatacaktı herkese.

Karan kaçmayı seçmişti; Geçmişinden… Kendinden… Her şeyden… Asena ise asla kaçmazdı; Yüzleşir… Kırar… Gerekirse yok ederdi. Yan yana geldiklerinde tüm dengeler bozuldu; Çünkü biri yıkmayı biliyordu… Diğeri ise yıkılmamayı… İkisi de vazgeçmeyi bilmiyordu. İkisi de yanlış kişiydi… İkisi de tehlikeliydi… Ama asıl sorun bu değildi… Asıl sorun… Birbirlerinden uzak durmaları gerekirken, Bunu istememeleriydi…

Gelecek; İnsanların öğrenmek için her yola başvurdukları, binlerce olasılık ve tahminlerin ötesindeki bilinmezliği ile var olan en büyük giz. Kafayı zaman ile bozmuş olanların en büyük savaşı ve en büyük düşmanı. Yalanlar ve yalancılar kaynayan dünyada, geleceğin soğuk yüzü; bir kötülükten çok daha fazlası, çok daha vahimiydi. Falcı için çığrından çıkan olaylar yaşamı daha da zor hâle getirirken, kendini hayatına yeni giren adamın amacını ve varlığını sorgularken bulur. Çevresinde dönen oyunlar ve görünmeyen yüzleri görmesi ile yeni bir bakış açısı kazanır. Sınırı olmayan karanlık, tüm varlığını hissettirken, sınırı olan birinin nereye kadar gideceğini merak eder. Bir falcının gözünden...

EPİLOG: ENKAZIN ALTINDAKİ SIR Alevler dindiğinde, X Firması’nın o devasa kulesinden geriye sadece simsiyah bir beton yığını kalmıştı. Ada ve Karabasan, o toz bulutunun içinden son bir umutla baktılar ama yaşayan hiçbir canlının o cehennemden çıkması mümkün değildi. Gölge, düşmanlarıyla birlikte tarihe gömülmüştü. Aylar sonra... Ada, Karabasan ile birlikte şehrin uzağında, Gölge’nin ona her zaman anlattığı o sakin sahil kasabasında küçük bir evde kalıyordu. Karabasan’ın yaraları iyileşmişti ama gözlerindeki o boşluk hiç dolmamıştı. Bir sabah, Ada’nın kapısının altına isimsiz bir zarf bırakıldı. Ada titreyen elleriyle zarfı açtı. İçinden ne bir mektup ne de bir isim çıktı. Sadece eski, paslı bir asansör anahtarı ve üzerinde kan lekesi olan bir not kağıdı vardı. Notta sadece tek bir kelime yazılıydı: "Henüz randevumuz bitmedi." Ada’nın kalbi duracak gibi oldu. Bu yazı, Gölge’nin el yazısı değildi. Ama bu cümle... Karabasan’ın 32. katta söylediği o sözü hatırlattı: "Azrail bile benden randevu almadan gelemez." Tam o sırada, evin uzağındaki tepede, siyahlar içinde uzun boylu bir figür belirdi. Şapkasının altından görünen yüzü seçilemiyordu ama duruşu, omuzlarındaki o ağır yük ve bakışlarındaki o tanıdık karanlık Ada’nın nefesini kesti. Figür, Ada`nın kendisine baktığını fark edince yavaşça arkasını döndü ve ormanın derinliklerinde kayboldu. Gölge ölmemiş miydi? Yoksa Gözcü mü hayatta kalmıştı? Ya da Patron X`in daha büyük bir oyunu mu başlıyordu? Ada, anahtarı sımsıkı avucuna bastırdı. Gözlerinde aylar sonra ilk kez bir ışık yandı.

Rowenna, Everhart krallığının en küçük kızıdır. Everhart krallığından kral Laden Everhart tüm krallıklara hükmederek imparator olmak ister. Yedi krallıktan altısı ile iyi anlaşan kral bir krallık ile siyasi bir bağ kuramamıştır. Dorian Krallığı. Bu bağı ise kızı Rowenna ile Dorian krallığının varisi Lucien Dorian evlendirerek kurmak ister. Bu bağı kurmak isteyen Kral kanlı taht oyunundan çıkmaya İmparator olmaya çalışır. Rowennanın hikayesi. Fantastik dense de aslında geçmişte yaşanan krallık, taht savaşının yoğun olduğu bir zamanda geçmektedir. Dente ülkesinde.

Bir hikâye yarım bırakıldığında çürümeye başlar. Önce ayrıntılar silinir. Sonra insanlar. En sonunda da dünya. Noru bunun sadece bir kural olduğunu düşünüyordu. Ta ki yanlış bir kaderi değiştirene kadar. Şimdi yarım bırakılmış bir hikâyenin içinde sıkışmış durumda. Ve her geçen gün dünya biraz daha parçalanıyor. Ama onu en çok korkutan şey çürüyen şehirler değil. Onun yüzünden sevdiği kişiyi kaybeden çocuğun gözleri. Çünkü bazı hatalar düzeltilmez. Sadece bedeli ödenir.

Aylin Amansız`ın kayboluşunun ardından iki yıl geçmişti. Onun tek ve en yakın arkadaşı Batı Kaymakçı hayatına devam etmeye çalışırken, kendisini takip eden neşeli bir peri onu yuttu ve farklı bir diyarda geri tükürdü. Buraya ne ya da kim tarafından çağırıldığını bilmese de Batı`nın hedefi belliydi: Arkadaşının izlerini takip edecek ve halının altına süpürülmüş bir macerayı gün yüzüne çıkaracaktı. Depresif şövalyeler, kibirli büyücüler ve lanetlenmiş karanlık lordlar ise bu yolda karşılaşacağı şeylerden yalnızca birkaçıydı.

Özel Fantastik Kadim Kolyeler Evreni Sizin Ufkunuzu Açacak Bir Diyara Sürükleyen Mükemmel Bir Eserdir...

Lisa Allen, kendini bildi bileli kontrol edemediği dokunuşlarının, insanlara zarar veren gücünün, yıllardır çözümünü aradığı sorununun bir hastalık değil; tüm dengeleri alt üst edecek bir yetenek olduğunu öğrendiğinde hayatı tamamen değişecektir. İhanetle sarsıldığı bir gecede, annesinin yıllardır sakladığı gerçek de ortaya çıkar; Daha bebekken terk ettiğini sandığı babası, aslında Rahlia`nın kralıdır ve Lisa, insanlarla birlikte yaşaması bile yasak olan Bekçi Irkı`nın melez varisidir. Kırılan kalbi ve yeni kimliği arasında sıkışıp kalmış olan Lisa, kendi gücünü keşfetmek için bilinmeyen bir diyara adım atarken; yıllardır saklanan sırlarla, karanlık bir ırkla ve doğuştan bağlı olduğu bir kaderle sınanacaktır. Bir melezin varlığı, lanet midir yoksa bir mucize mi? Peki ya... İki melezin varlığı?

92 yıl önceki savaşta Plexia da tüm dengeler değişti. Büyük ruhlar devrildi. Evren lanetlerle sarıldı...

Ben, Wild Methian. Aldarin Methian`ın ortanca oğlu, ağabeyim Geheris`in ölümüyle tahta geçen prens. Her şey, o uğursuz savaşta yaralanıp bilincimi yitirdiğim gün başladı. Gözlerimi açtığımda kendimi başka bir dünyanın, başka bir havanın içinde buldum. Ve orada... gerçek olamayacak kadar büyülü bir kadın karşımdaydı. Onunla ilk karşılaşmamdan sonra hiçbir şey eskisi gibi kalmadı.

Ölüm onların yaşamıydı. Dört kızın kaderi aynıydı; ruhları farklıydı. Doğdukları gün, ölüm kapılarını aynı anda çaldı ve onları hayatta tutan nefes aynı kişiden geldi. Yaşamlarıysa yirmi yıl sürecek bir emanetten ibaretti. O yirmi yıl dolduğunda gözlerini başka bir dünyada açtılar: ırkların, büyülerin, krallıkların ve savaşların hüküm sürdüğü Ophidya’da. Evlerine dönebilmek için kadim bir bilmeceyi çözmeleri ve adı konmamış bir görevi tamamlamaları gerekecek. Girdikleri Akademi’nin taş duvarları arasında dostluklar kuracak, aşkı bulacak ve en az büyüler kadar tehlikeli düşmanlar edinecekler. Çünkü bu dünyada her seçim bir büyü, her sır bir silah, her kalp bir savaş alanıydı. Onlar için Ophidya’daki yaşam ölümden zor olacaktı. “Ölümü karanlık son değildi sadece karanlık yaşama açılan bir kapıydı.”

Bir sabah uyandım ve hayatım başkasına aitti. Aynı yüz, aynı eller, aynı kumral saçlar. Ama yatağım ipekti, tavan oymalı taştı ve karşımda - gözleri kızarmış, yılların yorgunluğunu taşıyan - bir adam vardı. Beni tanıyordu. Ben onu tanımıyordum. Bu dünyada büyücüler ve cadılar doğduklarında birbirlerine bağlanıyor. Ve ben hafızasız, geçmişsiz bu dünyanın en güçlü kralının cadısıyım. 728 yıllık bir adam beni beklemişti. Ben ise onu hiç tanımamıştım. Ama bu dünya beni tanıyordu. Ve biri çok önce bu gerçeklerin hepsini elimden almıştı. Şimdi geri istiyordum. Hatırlamak tehlikelidir. Ama unutmak daha tehlikeli.

Herkes bir mirası yaşatmak için doğar; bazıları ise onu küle çevirmek için. Karanlığın, kurnazlığın ve safkan takıntısının simgesi olan Slytherin soyu, yüzyıllar sonra tek bir varis bıraktı: Nova Slytherin. Ancak Nova, dünyayı dize getirebilecek bu kadim kanı bir güç olarak değil, bir lanet olarak görüyordu. Kendi soyundan, geçmişinden ve tenine kazınan o yeşil-gümüş gölgeden nefret etti. Her şeyi arkasında bırakmak, o karanlık mirası tamamen reddetmek için en büyük kumarını oynadı: Kimliğini sildi. Geçmişini gömdüğünü sanarak kendine yeni bir hayat, yeni bir isim seçti: Layla William. Ancak kader, kurucuların kanını taşıyanlardan o kadar kolay vazgeçmez. Hogwarts, Layla için sadece sıradan bir büyücülük okulu değil; kaçtığı geçmişle, kendi içindeki canavarla ve reddettiği o büyük güçle yüzleşeceği bir dönüm noktası olacak. Üstelik bu kez yalnız değil. Hogwarts’ın koruyuculuğunu ve liderliğini üstlenen heybetli Alaric Gryffindor, stratejik zekanın ve kadim bilginin karizmatik temsilcisi Soren Ravenclaw ve adaletin sarsılmaz, güven veren koruyucusu Felix Hufflepuff ile yolları kesiştiğinde dengeler tamamen altüst olacak. Üç güçlü erkek varis, kendi binalarının ihtişamıyla sahne ışıklarını üzerlerinde toplarken; gölgelerin içinden gelen Layla, sakladığı büyük sırla okulu ya tamamen kurtaracak ya da yıkıma sürükleyecek. Kadim bağlar çözülüyor, unuttuğunu sandığın geçmiş seni çağırıyor. Dört varis karşı karşıya geldiğinde; birlikte mi duracaklar, yoksa birbirlerini mi yok edecekler?