Bu kitabı birkaç karakterin gözünden okuyacaksınız. Elf adası AETHERİA ve insan adası KOZİN de karışan olaylar, düşmanlık ve değişen geçmişe hoş geldiniz sizi de yanımızda görmek isteriz

Okul gezisi yüzünden ormanda gezintiye çıkan Lena ve Lacie okuldaki düşmanları yüzünden ormanda dev ork saldırısına uğramışlardır. Bir peri grubu onları kurtarır ancak her şey bu kadar mıdır? Bolca komedi ve aksiyon olan kitabımıza hepiniz davetlisiniz 🌸💞

-Bakın kimler gelmiş, naber Kum Kedisi? Kum Kedisi mi? Ne saçmalıyordu bu adam? -Karıştırdınız sanırım. Daha ben bile kim olduğumdan emin değilken, bu adamın bana bu şekilde hitap etmesi rahatsız etmişti. -Ah doğru, beni daha tanımadınız. Gözlerini sakinlikle açıp kapattı. Bu hareketi içime güven tohumları ekmiş olsa bile yine de ona güvenemezdim. Bir adım atarak yaklaştı, sol eli arkasındayken sağ eli garip şekilli, parlayan dal parçasını tutuyordu. -Evine hoş geldin, kayıp ruh.

Bu dünyada sırlar sadece saklanmaz. Beslenir. Lira, herkes gibi bir gölge mühürle doğduğunu sanıyordu. Ama onun mührü bir sır saklamıyordu — bir gerçeği kilitliyordu. Sessiz Muhafızlar’ın sırları kontrol ettiği, gerçeğin fısıltıyla bile yasaklandığı bir dünyada Lira’nın içindeki karanlık uyanır. Bu karanlık bir düşman değildir. Konuşur. Korur. Ama bedelsiz değildir. Her müdahalesinde Lira’dan bir parça ister. Her kurtarışında kim olduğunu biraz daha siler. Geçmişin küllerinden yükselen gerçekler, annesinin ölümüyle başlayan sessizlik ve dünyanın kaderini değiştirebilecek bir sır… Lira bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeği öğrenip kendini kaybetmek mi, yoksa susup herkes gibi yaşamaya devam etmek mi? Gölgenin Sırrı, karanlığın içinden doğan umudu, kimlik arayışını ve gerçeğin bedelini anlatan çarpıcı bir fantastik roman. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil… uyanmak için vardır.

EPİLOG: ENKAZIN ALTINDAKİ SIR Alevler dindiğinde, X Firması’nın o devasa kulesinden geriye sadece simsiyah bir beton yığını kalmıştı. Ada ve Karabasan, o toz bulutunun içinden son bir umutla baktılar ama yaşayan hiçbir canlının o cehennemden çıkması mümkün değildi. Gölge, düşmanlarıyla birlikte tarihe gömülmüştü. Aylar sonra... Ada, Karabasan ile birlikte şehrin uzağında, Gölge’nin ona her zaman anlattığı o sakin sahil kasabasında küçük bir evde kalıyordu. Karabasan’ın yaraları iyileşmişti ama gözlerindeki o boşluk hiç dolmamıştı. Bir sabah, Ada’nın kapısının altına isimsiz bir zarf bırakıldı. Ada titreyen elleriyle zarfı açtı. İçinden ne bir mektup ne de bir isim çıktı. Sadece eski, paslı bir asansör anahtarı ve üzerinde kan lekesi olan bir not kağıdı vardı. Notta sadece tek bir kelime yazılıydı: "Henüz randevumuz bitmedi." Ada’nın kalbi duracak gibi oldu. Bu yazı, Gölge’nin el yazısı değildi. Ama bu cümle... Karabasan’ın 32. katta söylediği o sözü hatırlattı: "Azrail bile benden randevu almadan gelemez." Tam o sırada, evin uzağındaki tepede, siyahlar içinde uzun boylu bir figür belirdi. Şapkasının altından görünen yüzü seçilemiyordu ama duruşu, omuzlarındaki o ağır yük ve bakışlarındaki o tanıdık karanlık Ada’nın nefesini kesti. Figür, Ada`nın kendisine baktığını fark edince yavaşça arkasını döndü ve ormanın derinliklerinde kayboldu. Gölge ölmemiş miydi? Yoksa Gözcü mü hayatta kalmıştı? Ya da Patron X`in daha büyük bir oyunu mu başlıyordu? Ada, anahtarı sımsıkı avucuna bastırdı. Gözlerinde aylar sonra ilk kez bir ışık yandı.

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Victoria 22 yaşında bir kadındı özguvenli ,umursamaz,ve rahat bir kişiligi vardı yemek yapmayı sevdiği için aşçı işini yapiyordu ünlü bir aşçıydı bugüne kadar erkekleri hiç sevmezdi sevdiklerini de tam severdi yani aşk hayatı veya duygusal hayatı yoktu sosyal hayatta güler yüzlü eve gidince duyguluydu günlerden bir gün evden çıkıp aşçılık yarışmasına yetişmek için otobüse bindi ve otobüs çok karışık ve kalabalıktı ve aşçılık yarışmasının olduğu yere gitti iddialı tipler vardı ve song kang,sarah,elejah isimli yarışmacılar vardı song kang şöyle dedi sen çok küçük bir şeysin nasıl yemek yapacaksın o küçük ellerinle Victoria çok sinirlendi ve ona küçük ellerim olabilir “ama en azından insanları fiziksel olarak yargılamıyorum song kang çok sinirlenip Victoria”yi tutup yakasından yere itti ve Victoria ayağa kalkıp ona bir tane vurdu ve sonra araya jüriler girip engelledi ve ikisini de yarışmadan attılar Victoria: bütün belalar beni buluyor deyip ismi yazılı olan isim kartını jürinin eline verip gitti ve otobüse binip eve gitti ve sinirle gidip pijamalarını giyip elma alıp yedi ve rastgele geçmişe gitmekle alakalı bir uygulama ismi gördü ve bu ne amk deyip tıkladı ve bir anda Victoria nin evindeki ışıklar gelip gitti ve Victoria kendini bir yolda buldu ve peşinde biçakli bir erkek vardı ve üstünde eski bir çağa ait kıyafetler ve topuklu vardı ve adamın çok iri olduğunu görünce hass s!ktir gele gele buraya mı geldim şansımı s!kiyim deyip topuklarla koşmaya başladı…

Bir peri ne kadar güçlü olabilirdi ki... Peki bir Tanrı ne kadar sevebilirdi... Ya kader onlara nasıl bir oyun kurabilirdi... Yaşamla ölümün o aşılmaz bağını antik bir hikayeyle hep birlikte öğreneceğiz...

Briar eski kafalı ailesi ile normal bir hayat süren üniversiteli genç bir kızdır.Okulun ilk döneminin son gününde sınıf arkadaşları ile babasının işlettiği müzeye gider ve en yakın arkadaşları olan Hazel ve Zoe’yle kazara geçmişe reenkarne olur. Briar geçmişteki korkunç sırlarla yüzleşirken , aynı zamanda Zoe ve Hazel’la ortaçağda başına gelen kötü olaylara karşı birlikte mücadele verirler “Kimilerine göre cani ve Tiran kraliçe idi... Ama bana göre bir abideydi...”

Yakalanmış bir hırsız ve ondan nefret eden şovalye ikisi takım olmak zorunda kalırsa ne olur?

Sinirli bir lider Ve Gücünün farkında olmayan korkak bir kız

Saraya kıtasındaki büyü olan tek krallık Aseron`dur. Yıllar öncesinde o zamanki Aseron kralıçesinin yaptığı bir hata yüzünden Aseron`a büyü gücünü veren küre kırılır. Ve kürenin içindeki büyüler Aseron halkına dağılır. Herkesin bir büyüsü vardır. Bazılarının güçleri gezegenleri, hava olaylarını kontrol etmek gibi çok önemliyken bazılarının güçleri gereksiz, sıradan güçlerdir. Aseron kralıçesi hatasını düzeltmek için en güçlü büyülere sahip olan kişileri toplar ve bir grup kurar. Evils. Yıllar sonra bu grup Belis,Sunrise,Noya,Irayna, Reey ve Masen`den oluşmakta. Ama bu grupta halkın bilmediği bazı işler çevriliyor.En sonunda neler olduğunu öğrenmek için Aven`i görevlendiriyorlar... ---->>>> Bölümler 8 Haziran itibariyle her pazartesi ve cuma yayınlanacak💗

... Nottinghamshire şehrinde yaşayan Ciara Bianna Hearth, arkadaşlarıyla kitap okurken onları çağıran titanların gücüyle boyut değiştirir ve gittikleri bir akademide kendilerinden saklanan şeyler öğrenirler.

Normal bir üniversite öğrencisi olan Celestia Starfall arkadaşlarıyla gittiği bir parkta tanımadıkları kişiler tarafından bayıltılıp yeni, gizemli bir evrene kaçırılırlar. Aslında normal olmadıklarını ve çözülecek daha birçok sır olduğunu öğrenirler. Bu evrende onlara yardım edecek olan Noxterra vârisi Ares Valerius ve takımıdır. Ve bazı şeyler istenilen gibi gitmeyip raydan çıkınca... "Sen her şeyi yutan o uçsuz bucaksız gecesin, kabul ediyorum. Ama unutma; insanlık bin yıldır karanlığa değil, o karanlığın içinde parıldayan tek bir yıldıza bakarak yolunu buluyor."

Üç yüz yıl önce, insanlığın gördüğü en büyük felaketlerden biri olan ‘Vampir’, mühürlenmeden hemen önce son hamlesini yaptı. Dünyaya altı büyülü yaratık saldı. Bu varlıklar sıradan değildi. Damarlarında vampir kanı akıyor, varlıklarını sürdürmek için insan eti ve kanıyla besleniyorlardı. Onların gelişiyle birlikte dünya geri dönülmez bir şekilde değişti. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bu acımasız dünyada, Shun henüz farkında olmadığı bir kaderin içine sürüklenmek üzere. Karşısına çıkacak büyücüler, sırlar ve güçler… onu ya bir canavara dönüştürecek, ya da bu dünyanın en tehlikeli varlığı yapacak. Bu hikaye grafiksel şiddet, gore, organ parçalanması, uzuv kaybı gibi ağır şiddet içerir. -HATED

Bu kitap da Vaelis`in imparatoriçe olmak için diğer varislerle olan macerasını okuycaz 🫣😍

Bazı insanlarla ilk kez karşılaşırsınız. Ama kalbiniz onları çok daha önce tanımış gibi atar. Cyra için her şey sıradan görünüyordu. Üniversite dersleri, en yakın arkadaşı Elira, aşırı korumacı abisi Kael ve onu her koşulda güldürmeyi başaran sevgilisi Eryx… Ta ki bir gün, tarih profesörü Ilior Voss sınıfın kapısından içeri girene kadar. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Çünkü Cyra’nın yıllardır gördüğü açıklanamaz kabuslar giderek gerçek olmaya başlar. Saatler durur. Unutulmuş anılar geri dönmeye çalışır. Ve geçmiş, sandığından çok daha yakın olduğunu fısıldar. Ama bazı sırlar hatırlanmak için değil, mühürlenmek için vardır. Özellikle de bir kehanet dünyanın kaderini değiştirecek kadar güçlüysa… Aşkın, kaderin ve zamanın iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Çünkü bazen en tehlikeli şey, geçmişi hatırlamak değildir. Geçmişin seni hatırlamasıdır.

Her yıldızın gölgesinde bir sır gizlidir... Unutulmuş geçmişler, mühürlenmiş gerçekler ve yitirilmiş ruhlar şimdi yeniden uyanıyor. Kırılmış bir zaman çizgisi, birbirine dokunan bütün evrenler ve tüm dengeleri altüst eden gizemli bir güç... Karanlık yaklaşırken, kim olduğumuzu​ ​hatırlamak bile bir savaş haline gelir. Gücün bedeli ağır, yolun sonu belirsiz. Ama bazen bir kıvılcım, sonsuzluğu değiştirmeye yeter. Gözlerini kapat yada kapatma... Çünkü bu sadece bir başlangıctır. Şimdi hazırlanın gençler hikayemiz başlıyor...

"Güç, bazen taşınması gereken en ağır cezadır." Evinden, anılarından ve bildiği tüm hayattan bir gecede koparılan Eliz için Vastron Akademisi, sadece zorunlu bir sürgünün adıydı. Sırtında alev gibi parıldayan kızıl saçları ve ruhundaki şifayla bu katı, elit dünyanın içine fırlatıldığında tek amacı hayatta kalmaktı. Fakat Vastron`un taş duvarları ardında, unuttuğu bir tehlike onu bekliyordu: Aren. İçindeki devasa ve yıkıcı güç yüzünden kalbi yavaşlayan, her nefeste ölüme biraz daha yaklaşan bir adam... Ve onun durmak üzere olan o ritmini, o ritmik olmayan (aritmik) karanlığını hayatta tutabilecek tek bir şifacı kız. Kendi istekleri dışında bu akademiye sürgün edilen iki ruh karşı karşıya geldiğinde, sadece kurallar değil, kalbin ritmi de altüst olacaktı. Korselerin ardına gizlenmiş sırlar, saray salonlarında yankılanan entrikalar ve tehlikeli bir bağ... Kalbi durmak üzere olan bir adamı, sadece kendi sürgününüzle kurtarabilir misiniz?

Bu dünyada güven satın alınır, sadakat test edilir, ihanet ise kanla ödenirdi. O yanlış insanlara güvenmişti. Şimdi herkes aynı soruyu soruyordu: Kırılan biri mi geri döndü, yoksa yeni bir canavar mı doğdu?

Annesi cadı, babası kurt adam olan Kâinat, iki düşman ırkın kanını taşıyan tek melezdir. Sıradan bir gün dışarıda gezerken, aniden etrafını saran vahşi bir kurt sürüsünün avı haline gelir. Can havliyle ormanın derinliklerine doğru kaçarken, hem amansız kurtlara yakalanma hem de bataklıkta boğulma tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Hayatta kalmak için içindeki gizemli büyüyü ve ruhundaki yırtıcı kurdu uyandırmak zorundadır.

Mierra daha çok küçük yaştayken babasının annesini öldürmesi ve mierranin sırf babasını öldürmek amacıyla yaptığı plan ve bu planları işlerken dostlarının yanında olaması aynı zamanda zorla evlendirilmesi üzerine aşk denilen duyguyla tanışmasını konu alır.

‘‘Yok oluşuma gittiğim bu yolda yanımda olur musun? Ben iki mucizevi alemin olduğu bir evrende alemlerin koruyucusuyum ve hayatı zindan eden bir gerçeğin yükünü taşıyorum tek kaçışım bir anlaşma, sırlarla dolu bir anlaşma... Yanıp kül olduğum bu yolda bana yardım eder misin?’’

"Bu tımarhane kaçağı beni nereye götürüyordu"

Sabah olmuştu. Ama bugün, yataktan kalktığım diğer sabahlardan çok farklıydı. Yataktan doğrulduğum an, göğsümün üzerinde ağır bir yük varmış gibi hissettim. İçimde anlam veremediğim bir huzursuzluk, tarif edemediğim bir dalgınlık vardı. Derin bir nefes alıp üstümdeki kasveti atmaya çalıştım ve Eleni’yi uyandırmak için odasına doğru adımladım. Yatağında mışıl mışıl uyuyan Eleni’nin yanına gidip hafifçe sarstım onu. "Eleni, hadi kalk," dedim sesimi duyurmaya çalışarak. Eleni gözlerini bile açmadan yorganı kafasına doğru çekti. "Biraz daha..." diye mırıldandı uykulu bir sesle. "Olmaz, okula geç kalacağız hadi!" diyerek yorganı üstünden çekiştirdim. En sonunda dayanamayıp sitemle bağırdı: "OFF! Tamam kalktım ya!" Hızlıca hazırlanıp evden çıktık. Yol boyunca Eleni yanımda yürüyor, bir şeyler anlatıyordu ama ben çok dalgındım. Beynimdeki o sesler bir türlü susmuyordu; sanki kafamın içinde bir savaş vardı ve ben çıldıracak gibiydim. İçimdeki bu tuhaf hisle nasıl baş edeceğimi bilemeden yürümeye devam ettim. Sonunda okul bahçesinden içeri girdik. Koridorda Eleni ile sınıflarımız ayrıldığı için vedalaştık. O kendi sınıfına doğru giderken, ben de derin bir nefes alıp 10-E sınıfının kapısını açtım. Gürültülü sınıfa göz ucuyla bakıp boş bulduğum bir sıraya geçtim ve çantamı sıraya bırakıp oturdum. Tam kafamı sıraya koyup dalgınlığıma geri dönecektim ki, yanımdaki sandalyenin çekildiğini hissettim. Biri paldır küldür yanıma oturmuştu. Huzursuzca kafamı çevirip bana sormadan yanıma kurulan o kişiye baktım. Gözlerimi kısarak yüzünü inceledim. O her zamanki sinir bozucu, ukala tavrıyla karşımda duruyordu. O, İsmail Fırtına`ydı. Okulun da, benim de başımın belası. Ona ters bir bakış fırlatarak sertçe çıkıştım: "Hoşt ula! Benim yanıma niye oturaysun?" İsmail hiç istifini bozmadı. Gözlerimin içine bakıp yüzüne o sinir bozucu alaycı gülümsemesini yerleştirdi ve omuz silkti: "Noldu, oturamaz mıyım?" İsmail’in o rahat ve alaycı tavrı, zaten sabahtan beri barut gibi olan sinirlerimi iyice tepeme çıkarmıştı. Sıranın altından sanki her an çıkarıp vuracakmışım gibi duran o hayali silahlarıma sarılmamak için kendimi zor tuttum. Gözlerimi kısıp üzerine doğru bizzat dikleştim. — Oturamazsun tabii! Koca sınıfta başka sıra mı kalmadı Furtuna? Git başka yerde fırtına kopar, benim asabımı bozma! İsmail hiç istifini bozmadı. Aksine, o kavgacı ve asi yapısıyla meydan okur gibi gözlerini gözlerime dikti. — Sınıfın tapusu senin üstüne mi Fadime? Canım buraya oturmak istedi, oturuyorum. Hem fırtınadan korkuyorsan, Karadeniz’in yanına yaklaşmayacaksın. — Sen bana bak ula... — tam yerimden kalkıp üzerine yürüyecektim ki, sınıfın kapısında sert bir ayak sesi duyuldu. Gelen, İsmail’in abisi, okulun 11. sınıflardaki en namlı kavgacısı Oruç’tu. Koridorlarda fırtınalar estiren, herkesin çekindiği Oruç, kapıdan girer girmez gözleriyle sınıftakileri şöyle bir süzdü. Ama yüzünde her zamanki o sert, asık ifade yoktu. Sanki az önce çok büyük bir mucize görmüş gibi, gözlerinin içi parlıyordu. 11-B sınıfında olması gerekiyordu ama yine kardeşini kontrol etmeye ya da birilerine laf yetiştirmeye geldiği belliydi. İsmail abisini görünce kafasını salladı: — Ne o abi? Yine birilerini mi benzettin sabah sabah? Oruç, İsmail’in lafıyla gözlerini devirdi ama sesi şaşırtıcı bir şekilde yumuşaktı. Yanımıza doğru yaklaşıp sesini sadece bizim duyacağımız bir tona getirdi. O kavgacı dev gitmiş, yerine adeta süt dökmüş bir kedi gelmişti. — Yok oğlum ne kavgası... Aşağıda bahçede Eleni’yi gördüm. Sabah sabah öyle bir "Günaydın Oruç" dedi ki... İçimdeki bütün kavga etme isteği uçtu gitti. Kız o kadar uysal, o kadar tatlı ki, onun tek bir sözüyle bütün gün süt dökmüş kediye dönüyorum resmen. İsmail abisinin bu aşık hallerine bıyık altından güldü: — Koskoca Oruç Furtuna’yı bir 9. sınıf kızı ne hale getirdi be... Desene yengem yine senin o hırçın dalgalarını durdurdu. Oruç, İsmail’in kafasına hafifçe vurur gibi yaptı: — Kes lan sesini! Eleni’nin lafının üstüne laf söylemem ben, o ne derse o. Hem sen kendine bak, yine kızı delirtmişsin sabah sabah. Tam o sırada okulun ilk zili acı acı çaldı. Oruç, Eleni’nin "Derslerine geç kalma" uyarısını hatırlamış olacak ki hemen toparlandı: — Neyse, ben sınıfıma çıkıyorum. Eleni’ye söz verdim, bu dönem devamsızlık yapmayacağım. Akıllı durun! Oruç arkasını dönüp hızla sınıftan çıkarken, İsmail tekrar bana döndü. Gözlerinde o sinir bozucu ama bir o kadar da dikkat çekici pırıltı vardı. — Evet, nerede kalmıştık Fadime? — dedi, sıraya iyice yerleşerek. Önümdeki defteri sertçe masaya fırlattım. İçimdeki o sabahki ağırlık gitmiş, yerini İsmail’e karşı duyduğum o büyük öfkeye ve nefrete bırakmıştı. Ama içten içe biliyordum ki, bu nefret lise koridorlarında çok büyük bir fırtınaya dönüşecekti...