"TANRI BİZİ UNUTTU" kitabının devamıdır . Armaros`un yok oluşundan sonra Jophiel Cennetten düşmüştü. Artık onu anlayan kimse kalmamıştı ve Dünya`da yapa yalnız germekteydi. Hayatının ışığını,ruhunun yarısını kaybetmişti. Çok güvendiği ve sevdiği Tanrı`sı onunla oynamış ve tüm güvenini kaybettirmişti. Jophiel herşey bitti derken bir nedenden umut doğdu içine, Armaros yok olmamış olabilir miydi ?

Aciklama yazicam karakter adi bulmam lazim ondan sonra yzarim........

Yiğit demir trafikte gördüğü kıza meydan okur birsu yaman zaten motor yarışçısıdır ve büyük bir fark atar

Diyarın birinde kötü soğuk bir kralın varisi diğer tarafta herkese yardım eden kadın kraliçenin yönettiği ve onun varisinin zıtlıkları sonradan aşka dönen hikayesini anlatmaktadır

Yiğit demir trafikte gördüğü kıza meydan okur birsu yaman zaten motor yarışçısıdır ve büyük bir fark atar

Taslak olarak kullaniyorum

"Siz neden buradasınız " diye sordu dağdemin hayatını kurtadığım çocuk. "Niye burda olmam yasak mı ?" diye hemen cevap verdim çocuk biraz afalmamış görünüyordu ve yüzünde hafif bir gülümsemeyle "Ondan değil efendim buralarda ilk defa bu kadar parası olan birini görüyorum" diye cevap verdi . Dediğe şeye hafif bir tebessümle cevap verdim "Kralığa ihanetten" diye cevap verdim ve çocuk bir anda bağırmaya başladı...

Amber Büyü ve Asır Tuna bir ateş çemberinin ortasında kalmış iki ruh. Onların aşkı bir suçtu evet, fakat o suç bu akademinin en eski tüm duvarlarına sinmiş başka bir aşkın yansıması, yankısıydı... Amber`in parmakları ilk kez eldivenleriyle sarmalanmış haliyle Asır`ın ellerine dokunduğunda, ikisinin de içinde bastırılmış büyülü bağlar, hisler çarpıştı. Işık ve gölge, ateş ve buz, yasak ve arzu aynı noktada birleşti. O anda ikisi de fark etti ki bağlandıkları bu bağ yalnızca onları değil, bütün savaşı değiştirecek yegane unsurdu. Şimdi taraflar, yollar ve her detay yeniden çizilecekti ve düşman ile dost arasındaki sınırları paramparça ederek herkesi önlerinde diz çöktüreceklerdi. Çünkü onlar geçmişin geleceğe uzantısı olan bir aşkın gölgeleriydi.

Bazı cezalar bir hücreye kapatılmak değildir; sonsuza kadar kendi sessizliğine mahkûm edilmektir. Yıllar boyunca insanların en derin düşüncelerini duyan bir kız, yaptığı tek bir hatanın bedelini ağır öder. Gücü elinden alınır ve dünyanın unuttuğu bir deniz fenerine sürgün edilir. Artık ne zihinleri okuyabiliyor ne de geçmişinden kaçabiliyordur. Ancak fenerin duvarları arasında saklanan sırlar, onun sandığından çok daha tehlikelidir. Çünkü bazı sesler, duyulmasalar bile asla susmaz. Kayıp anılar, gizemli ziyaretçiler ve her gece biraz daha yaklaşan bir gerçek... Fener sönene kadar kaçmak mümkün değildir. Peki ya asıl ceza, başkalarının düşüncelerini duyamamak değil de ilk kez kendi düşünceleriyle baş başa kalmaksa?

WKQNHUGPQIHLKÇA QWMNASHUIGYABHJ

Fantastik bir kitap olacak. GEÇMİŞİN EMARESİ: MASUMİYETİN KİRİ ile birlikte devam ettireceğim. Konusunu şu an buraya yazmayacağım. Sürpriz!

O gün iki arkadaşın masum koşuşturmasını izlerken içime dolan tek şey saf nefretti. O an Tanrı`dan tek dileğim ikisinin de en acımasız bir şekilde ölmesi oldu. Ya da olmadı, yeniden kendimi kandırmaya mı başladım acaba?

tanrılar ve alıp veremedikleri.

Neydi bu yüzümüzden asla çıkmaması gereken şeyler? Neydi çıktığı an Krallık tarafından gördüğümüz işkenceler? Herkes ona MASKE diyor, ben ise pranga. Daha küçücükken, aklım hiçbir şeyi tam anlamazken taktım bu ismi. Şimdi ise büyüdüm ve daha iyi anlıyorum neden pranga dediğimi. Buda bir hapsetme yöntemi, köleleştirme yöntemi, tek farkı ne mi? Biz kendi içimize daha doğrusu yüzümüzü çevreleyen maskelerin içine hapsoluyoruz ve nedenini asla sorgulayamıyoruz. Gerçek pranga sahipleri ise hapishaneye hapsolup, gerçek bir köleye dönüşüyorlar. Sizcede aramızda bir fark kalmış mı? Bu sorunun cevabını arıyorsan hadi ne bekliyorsun? Hikayem orada seni bekliyor.

Hmhmhm. Yazdım işte

Bir tahtın varisi olan diyani artık tahta oturmak sıkılmıştır ve kaçar kraliktan

Gece ile gündüz yüzyıllardır birbirinden ayrı yaşadı. Ta ki gökyüzünün dengesini değiştirecek bir sır ortaya çıkana kadar. Selyria Akademisi`ne adım atan Lunara Nytheris, yalnızca büyünün değil, kendi geçmişinin de peşine düşer. Yolculuğunda ona eşlik eden gizemli koruyucu Aurelin Thalorion ile birlikte, tanrıların bile sakladığı gerçeklere yaklaşırken kaderin sandığından çok daha büyük olduğunu keşfedecektir. Çünkü bazı hikâyeler yıldızlarda başlamaz. Onlar, gökyüzünün unuttuğu bir isimle yeniden yazılır. 🌑🌒🌓🌔🌕🌖🌗🌘🌑 "Sence aşk nedir?" "Aşk, imkansıza duyulan derin arzudur."

Ailesiyle sıradan günler geçiren Mayra,Dünyanın büyük bir tehlikeyle karşı karşıya kalmasıyla Arcanum Akademisine çağrılır ve dünyayı gelecekte bekleyen büyük tehlikeden kurtarmak için eğitilmek üzere seçilen gençlerden biri olur.

Kablolar ve serumlar mı yoksa silahlar ve bıçaklar mı? İnsanlar ve büyücülerin birliklerini unutturan bir lanet ve o lanetin ortasında kalan iki Şah Hikayeleri ölüm ile başlayan iki Şah`ın hikayelerinin sonu ne olacak?

Farklı güçlerle çevrili bir eyalette Güç hırsızı olarak bilinen ve kendine bir türlü yer bulamayan biri Meğer o eyaletin kendisi olduğunu fark edince ne olacak ? Aras Volkov Yıllardır dışlanan o hırsız büyücü Ne olduğunu fark edecek mi?

Bazı masallar anlatılmaz… hatırlanır. Doğayla iç içe büyümüş genç bir kız, antikacı bir dükkânda bulduğu gizemli bir mücevherle, asırlardır mühürlenmiş bir sırrı uyandırır. Farklı zamanlardan gelen kadınlar… unutulmuş bir geçmiş… ve doğanın bile saklamaya çalıştığı bir gerçek. Ama bazı sırlar açıldığında, dünya artık aynı kalmaz. Ve bazı hatıralar… sahibini geri çağırır.

"Hiçbir zincir, gökyüzüne ait olan bir ruhu ‎esir tutamazdi. Ve hiçbir ateş, o fırtınayı eritmeye yetmezdi"

İki beden bir ruh Dünya yaratilmadan önce iki Krallık vardı. Solarya ve Erindel. Bu iki krallk Günes ve Ay`I temsil ediyordu. Bir gün bilinmeyen bir nedenden dolayı bir savaş çıktı. Tanri buna çok kızdı ve Erindel`in gelecekteki varisini dünyaya gönderdi. Gelecege Solaryalilar bu duruma sevindi ama Tanri onların, Erindel`in gelecekteki varisi doğana kadar sihir kullanmalarini yasakladı. Aradan 4000 yıl geçti ve iki krallığın da bir istegi vardı: Erindel`in varisini bulmak.

​"Hiçbir krallık veya zoraki bir taç, özgür bir ruhu esir edemez..." Alev Arven için hayat, odasının dört duvarı arasına sıkışmış baskılardan ve boynundan asla çıkarmasına izin verilmeyen o eski kolyeden ibaretti. Doğum gününde yaşadığı büyük kavga onu dipsiz bir yalnızlığa sürüklerken, kız kardeşinin uzattığı el ona bambaşka bir kapı araladı. Ancak gittikleri o konser alanında, gecenin bir yarısı her şey bir anda altüst oldu. Gözlerini kapayıp açtığında, Alev artık bildiği dünyada değildi; kendini devasa bir ormanın ve başka bir evrenin tam ortasında bulmuştu. Kaybettiği kız kardeşini çaresizce ararken saray muhafızları tarafından alıkonulan Alev, hiç bilmediği bir taht oyununun içine çekilir. Kendisine ikiz kadar benzeyen kayıp bir prensesin yerine konulduğundan habersiz, iki krallık arasındaki savaşı bitirecek zoraki bir evliliğin tam ortasına fırlatılır. Evlendirileceği adam ise gaddarlığı ve acımasızlığıyla nam salmış Prens Miran Koral`dır. Alev, bu yabancı dünyada gerçek kimliğini gizleyip kardeşini bulmaya çalışırken, geçmişinden gelen o kolyenin ağırlığını da omuzlarında taşımak zorundadır. Görünüşlerin aldattığı, yalanların taht kurduğu bu topraklarda Alev, Miran`ın acımasızlığına boyun mu eğecek, yoksa kendi ateşini mi harlayacak? Beni bir başkası sandınız, bir krallığın kurtarıcısı ilan ettiniz. Ama unuttuğunuz bir şey var: Bir alevi tahta da oturtursanız, o sarayı yakar...

  “Bembeyaz bir yeminle kuşanıp kızıla bulandı tenim; çünkü bir avcının kalbi, en çok nefret ettiği canavarın damarlarında atarmış.” Paris’in gökyüzünü yırtan o uğursuz gri yağmurunun altında, ölülerin sükûnetinden örülmüş gümüş duvarlar sarsılıyordu. Katliamcı’nın ömründen sakındığı tek canı, nefesi olan Vespera’nın bembeyaz tenine, ruhunun haritası olan o zehirli akrep mühürlendi. O gece, karargâhın o buzdan komutanı Cassian’ın göğüs kafesinde sakladığı o yasak, o günahkâr aşkla ısındı etimiz. Biz, gümüşünü geceye bileyen, şafağa sığınan yetimlerdik. Oysa sislerin içinden sızan antik bir intikam, tüm kutsal yeminleri çiğnemek için çoktan pusuda yıllanmıştı. Ruhların zaaflarını bir enstrüman gibi çalan o kibirli iblis, Valerius, geçmişin diyetini kesmek için en pürüzsüz kurbanını seçti. Vespera’yı yok etmedi; onu, babasının hayatı boyunca katlettiği o zifiri karanlığa mahkûm ederek, yaşayan bir ölüye dönüştürdü. Gümüş sustu, namlu kırıldı ve kemik sızlatan o ilk Gece Lekesi sızdı damarlardan. Şimdi, en nefret ettiği canavarla aynı aynada yüzleşen bir avcı, avının silahını kuşanmıştı. Kendi kabusunun tahtına oturtulan Vespera’nın zehri, Valerius’un krallığını yakacak olan o asıl yangını başlatırken; kalbi bir canavar için çarpan Cassian, gümüş duvarların enkazında kendi celladını yaratacaktı. Gümüşün sustuğu yerde, gece damarlardan akar. Şimdi söyle beyaz çocuk; katilini hâlâ sevebilecek kadar delirdin mi?