Her demir ateşte güçlenmez Vales. Bazısı ateşte parçalanır. Hangisi olacagını ateş degil içindeki öz belirler...

Ateş elemetine sahip olan Mira yaşadığı şehirde yanlışıkla yaktığı bir bina yüzünden elementinin ortaya çıkmasından korkup bir kasabaya taşınır. Fakat yeni tasındağı kasabada herkesin korktuğu bir insanların vampir olduğu dusunulduğu biri yaşar. Arven bunun yüzünden şatosundan çıkmaz. Ama söylenenlerde doğrudur. Yıllar önce bir vampir tarasından ısırılarak dönüşmüştür. Vampir olduğunu kimse bilmez tabi. Bu ikili birbirlerinin kim olduğunu öğrenmesi uzun sürmez. Fakat sorun şudur ki bir ateş vampiri öldürebilir.

Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Ahsen Celali, yıllar sonra İstanbul`a döndüğünde çocukluğundan kalan anılarının sandığı kadar eksiksiz olmadığını fark eder. Görkemli bir aileye mensup olmasına rağmen, kendisini bekleyen miras yalnızca servet değil; yüzyıllardır gizlice varlığını sürdüren kadim bir cadı meclisidir. İstanbul`un yüksek sosyetesinin görünmeyen yüzünde, köklü aileler arasında kurulan hassas dengeler bozulurken Ahsen hem geçmişinin sırlarını hem de kendi kimliğini keşfetmek zorunda kalır. Çocukluk arkadaşı Sarp Yavuz ile yollarının yeniden kesişmesi, yıllar önce unutturulmuş gerçekleri gün yüzüne çıkarırken, güç mücadeleleri, aile içi hesaplaşmalar ve kadim ritüeller giderek daha büyük bir fırtınanın habercisi olur. Modern İstanbul`u gotik atmosferle buluşturan Fırtınalı Gece; özgün bir cadılık sistemi, yerli folklordan beslenen mitolojisi ve karakter odaklı anlatımıyla, aile bağları, aidiyet, güç ve seçimler üzerine kurulu modern fantastik bir romandır. Her sır, yeni bir kapıyı aralarken, bildiğini sandığı şehrin görünmeyen yüzüyle tanışacaksınız. Alıntılar: “Bu evde bilinmesi gereken en önemli şey de buydu: Günlük güneşlik geçen gündüzlerin geceleri fırtınalı olur.” *** "Dönmeme sevinmedin mi?" "Gitmene üzüldüm."

Yüzyıllar önce yedi büyük büyücü, dünyayı yok edebilecek yedi efsanevi yaratığı durdurmak için onları büyülü mühürlerin içine hapsetmiştir. Bu mühürler nesiller boyunca gizli muhafızlar tarafından korunmuştur. Ancak bir gece gökyüzü kıpkırmızı olur. Aynı anda yedi mühürden ilki kırılır. İlk mühür kırılınca ilk ruh serbest kalır. Ardından depremler, fırtınalar ve hastalıklar baş göstermeye başlar. Kehanete göre yedi mühür tamamen kırılırsa dünya geri döndürülemez bir karanlığa sürüklenecektir. Tam bu sırada sıradan bir genç olan ana karakter, kolunda daha önce hiç olmayan parlayan bir sembol fark eder. Bu sembol, onun Son Mühür Muhafızı olduğunu gösterir.

"Benim rahatsız olduğum insan, rüyalarda yaşayamaz." Elira, dört yıldır her gece aynı melankolik ormanda, yüzünü hiç göremediği bir adamdan kaçıyordu. Bu döngünün zihnini tüketen bir kabus olduğunu sanıyordu; ta ki o geceye kadar. İlk kez o adamın sis çökmüş gri gözleriyle net bir şekilde karşılaştı ve ilk kez onun sesini duydu: "Çünkü sen hâlâ hatırlamıyorsun." Uyanmak bir kaçış değildi. Çünkü o gözler, artık sadece rüyalarında değil, gerçek hayatın ıslak kaldırımlarında da onu izliyordu. Sislerin ardındaki gerçeği keşfetmeye hazır mısınız?

Yedi kişi. Tek bir okul. Ve cevabını kimsenin bilmediği bir çağrı... Orion Anadolu Lisesi`nde her şey sıradan görünüyordu. Dersler, arkadaşlıklar, şakalar ve sıradan geçen günler... Ta ki bir gece, gökyüzünde beliren işaret her şeyi değiştirene kadar. Kimse bunun neden başladığını bilmiyordu. Kimse neden onların seçildiğini de... Bazen en büyük sırlar, gözümüzün önündedir. Ve bazen bir eşiği geçmek için tek yapmanız gereken... çağrıyı duymaktır. Her hikâye bir adımla başlar. Bazıları ise bir eşikle.

Bazen birinin kalbini kırmak, sanılanın aksine çok büyük sonuçlar doğurabilir. O kadar büyük sonuçlar doğurabilir ki tüm dünyanın düzeni baştan yazılabilir. Bizim de kaderimiz baştan yazılmıştı. Hepimiz belirli bir rolle ve duygularla doğuyor, aksinin dışına çıktığımızda başımıza ne geleceğini düşünmekten bile korkuyorduk. Yüz yıllardır devam eden bu sistemi nasıl değiştirecektik? "Acı çekiyorum, gururum zedeleniyor. Sanki eklemlerimde birer ip parçası varmışsacına kontrol ediliyordum biri tarafından. Derhal bir şeyler yapmalıyım. Ama bunu tek başıma yapamam."

Yüzyıllar önce tüm büyülü ırklar tek bir krallık altında yaşıyordu. Ancak Karanlık Kral Mordrath, dünyayı ele geçirmek isteyince elfler onu mühürledi. Mührün anahtarı ise doğan bir elf bebeğe emanet edildi. Karanlık güçler bebeği öldürmek isteyince ailesi onu insanların dünyasına kaçırdı. Aradan 17 yıl geçti. Genç elf, kendisinin aslında Sylvaris`in kayıp prensi/prensesi olduğunu öğrenir ve elf ormanlarına çağrılır. Fakat Mordrath`ın hizmetkârları da onun peşindedir. Kahraman ilk kez ejderhaları görür ve mührün çatlamaya başladığını öğrenir.

On sekiz yaşına girecek olan Emma Hill, bunun heyecanı içerisindedir; ama on sekiz yaşına girerken kendinde beklenmedik özellikler keşfeder. Bu özellikleri kabul etmekten başka çaresi olmayan Emma Hill’i nasıl bir doğaüstü güç ve evren beklemektedir? Peki, siz Emma Hill ile bu evrene ortak olmak ister misiniz? ‼️Kitap; vampir, kurt adam, büyücülük içermektedir ve kitapta kan ve yetişkin içerikli tasvirler bulunmaktadır. Bunu dikkate alarak okuyunuz lütfen. 🙏🏼

‼️‼️‼️‼️ BU KİTABA BAŞLAMADAN ÖNCE SERİNİN İLK KİTABI OLAN ALBAGARD AKADEMİSİNİ OKUYUNUZ ‼️‼️‼️‼️ Milo artık yoktu. Ondan geriye kalan tek şey, kalplerde tortu bırakan derin bir hüzün ve geri dönüşü olmayan pişmanlıklardı. Ancak yas tutmak, yaklaşan kıyameti durdurmaya yetmeyecekti. Karanlık her geçen gün daha da büyüyor, düşmanlar hiç olmadığı kadar güçleniyordu. Karşılarındaki tehdit artık yalnızca acımasız Ruhsifiz değil; insanlığı ve canavarlığı aynı bedende eriten, durdurulamaz Melezlerdi. Savaşın soğuk nefesi kapıdayken, en büyük yıkım en derinden gelecekti. Çünkü Wanda`nın canından çok sevdiği adam, artık uğruna savaştığı tarafta değil, yok etmeye yemin ettiği o melezlerden biriydi. Sevgi, canavara dönüşmüş bir bedende hayatta kalabilir mi? Yoksa kurtuluş, en çok sevdiğini kendi ellerinle feda etmekten mi geçer? Düşmanların gökyüzünü kararttığı bu yeni çağda, ya aşkı için her şeyi feda edecek ya da dünyayı kurtarmak için kalbini tamamen hissizleştirecekti. Albagard akademisi 50 bölüm final. Melez efendi güncel... Hikaye devam ediyor..

Evrenin her köşesinde aynı anda var olan, içine girenin bir daha asla terk edemediği devasa bir hapishane ya da kutsal bir sığınak olan gezegen...Trynox. Bugünlerde bu gezegen, element krallıklarının ve tanrıların hüküm sürdüğü, barışın az çok pamuk ipliğine bağlı olduğu bir diyar haline gelmişti. Ancak bu huzur dolu yüzeyin altında, sadece birkaç kişinin bildiği karanlık bir sır yatıyordu. Çok eskiden Trynox, uçan arabaların gökyüzünü yardığı, teknolojinin ve büyücülerin el ele verdiği gelişmiş bir medeniyetti. Ejder Tanrısı’nın kurduğu bu denge, o kişinin gazabıyla sadece iki günde yok oldu ve Trynox yeniden şekillendirildi. Aradan binlerce yıl geçti ve bu evrene ait olmayan biri gözlerini bu gezegende açtı

Çifte Düzen & Karşıtlıkların Ortasında & Silinerek Yaşamak Aynı şehirde yaşıyorlar. Aynı sokaklardan geçiyorlar. Ama iki farklı taraftalar. Bu dünyada insanlar saç renkleriyle ayrılır; siyahlar ve beyazlar. Bu bir tercih değil, bir kimliktir. Ve kimliğin varsa düşmanın da vardır. Güçler gerçek, bedeller ağır, tarafsız kalmak ise neredeyse imkânsızdır. Yanlış zamanda yapılan tek bir hata, iki grubu da geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Saklanan kimlikler açığa çıkmak üzeredir. Kullanılan her güç, bir şeyleri geri alınamaz şekilde yok eder. Hafıza, bağ, şüphe... "Bedenim bu yolda kalırsa, gücüm beni yarı yolda bırakırsa, hatırladığım son şey adım değil de sen olursan; yine de kendimi doğru yolda sayarım."

Ay`ın çocuğunu gördünüz mü? Yine bir köşede ağlıyormuş. Peki Ay nerede? Neverland… Yüksek surlarla çevrili, dış dünyadan izole edilmiş bir ülke. Sur halkı güven içinde yaşarken, surların ötesindeki karanlık topraklarda düzeni sağlayan iki güçlü aile vardır. Bu aileler hem krala bağlıdır hem de Neverland’in görünmeyen koruyucularıdır. Birinci ailenin varisi olan Dmitry, kaderinin onu sürüklediği yolu henüz bilmemektedir. Babasının onun için seçtiği Savaşçı`yı almak üzere, unutulmuş yeraltı şehri Sky’a gönderildiğinde her şey değişir. Sky, yalnızca toprak duvarlardan ve karanlıktan ibaret değildir; aynı zamanda geçmişin gömüldüğü, sırların saklandığı bir yerdir. Sky’ın karanlık sokaklarından kurtulduğunu sanan Moon, özgürlüğüne kavuştuğunu düşündüğü anda geçmişiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü Dmitry’nin koruması olmak, onu yıllardır kaçtığı yere geri götürür. Tozlu raflara kaldırılmış anılar birer birer gün yüzüne çıkarken, ikisi de şunu fark eder: Bazı sırlar yalnızca geçmişi değil, Neverland’in geleceğini de değiştirecek kadar tehlikelidir. Ve bazen kader, insanı en çok kaçtığı yere geri götürür.

Şimdiki işsiz uazarınız yeni kitaba başladii tanıtım bölümünde özet var bi bakın derim -ne demek zorundayım ben evlenmem +Öyle deme bak çok üzülürüm -Malfoy ben asla seninle evlenmem ... Nikah masasındaydım ve evkeniyordum zorla...

Orman sessizdi… Ama o sessizliğin ardında yüzyıllardır saklanan bir kehanet vardı. Kimliğini bilmeden büyüyen Zelenia, kollarındaki gizemli bebekle birlikte çıktığı kaçışta kendini kadim kapılar, unutulmuş krallıklar ve karanlık bir gücün ortasında bulur. Açılan her kilit, geçmişin sırlarını ortaya çıkarırken dünyanın kaderi tek bir seçime bağlı hâle gelir. Kilitli Kapılar, cesaret, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, gizem dolu bir fantastik yolculuk. 🌲🗝️📖

Lunâra daha dünyaya yeni gelmesine rağmen hayatındaki her şey bir gecede mahvolmuştu…

"Bazı insanlar hayatınıza bir şeyler katmak için değil, sizden her şeyinizi alıp gitmek için girer. 17 aylık bir fedakarlık destanı, bitmek bilmeyen bir sadakat ve tüm bunların sonunda gelen soğuk bir `bitti` mesajı... Berat’ın kendi elleriyle inşa ettiği kusursuz dünyası, bir ihanetin enkazı altında nasıl yıkıldı? Bu sadece bir aldatılma hikayesi değil; doğru sevilen yanlış kişinin, kendi masumiyetinin kirletilişini izleyen bir adamın sessiz çığlığıdır. Başrolünde kendi külleriyle yüzleşen bir adamın olduğu bu destanı okurken, aslında kendi vicdanınızın aynasına bakacaksınız. Sen, seni bitiren birine ne kadar sadık kalabilirdin? Her seviye atladığında hayat seni geçmişe çağırır; sakın itibar etme."

1. BÖLÜM: Sınırın Gölgeleri Şehrin üzerine çöken akşam karanlığı, sıradan insanlar için sadece günün bittiğinin habercisiydi. Sokak lambaları sırayla yanıyor, insanlar evlerine yetişmek için acele ediyordu. Ancak onun için gün yeni başlıyordu. Bulutların arasından sıyrılan zayıf ay ışığı, ara sokaktaki silüetini aydınlattı. Üzerindeki koyu renkli kapüşonunu biraz daha öne çekti. Sıradan bir genç gibi görünüyordu; en azından dışarıdan bakıldığında. Kimse onun adımlarına eşlik eden gölgelerin, diğer insanlarınkinden farklı olduğunu fark etmiyordu. O, gölgelerin sadece ışıksızlıktan ibaret olmadığını çok küçük yaşta anlamıştı. Gölgeler canlıydı. Fısıldıyor, uzuyor ve onun parmak uçlarının hareketiyle şekil değiştiriyordu. Ancak bu gücün bir bedeli vardı: Geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Kim olduğu, bu gücü nereden aldığı ve neden bu kadar yalnız olduğu, zihninde kilitli birer kutuydu. Sokağın sonundaki eski sahaf dükkanının önünde durdu. Dükkanın vitrinindeki eski kitaplar toz içindeydi ama onu çeken şey kitaplar değil, kapının eşiğinde dalgalanan tuhaf enerjiydi. Sıradan gözlerin asla göremeyeceği, havada asılı kalan mor renkli, ince parıltılar... "Sınır burası," diye fısıldadı kendi kendine. Sağ elini yavaşça havaya kaldırdı. Hemen arkasındaki duvarın gölgesi, sanki bir sıvıymış gibi hareket ederek gencin eline doğru tırmandı ve parmaklarının etrafında koruyucu bir eldiven gibi sarıldı. Derin bir nefes alıp elini o mor parıltıların tam ortasına daldırdı. O an, sokaktaki tüm sesler bıçak gibi kesildi. Arabaların gürültüsü, uzaktan gelen korna sesleri yok oldu. Hava aniden buz gibi soğudu. Mor parıltılar girdap gibi dönerek büyüdü ve sahafın kapısı, daha önce bu dünyada var olmayan, gökyüzünün sürekli alacakaranlık olduğu, kristal kulelerin yükseldiği bambaşka bir evrene açıldı. Ancak sınırın hemen diğer tarafında, kızıl gözleri karanlıkta parlayan devasa bir silüet onu bekliyordu. Gölgelerin genç efendisi, geçmişinin anahtarını bulmak için bu tehlikeli kapıdan geçmek zorundaydı.

İki gün önce Valerion, yeryüzünün kilometrelerce altında, sarsılmaz bir kadim sessizliğin içindeydi. Burası, sadece sıradan ölümlülerin gözlerinden değil; dünyadaki en güçlü büyücülerden, kadim ölümsüzlerden ve karanlık iblislerden bile büyüyle tamamen gizlenmiş olan Frugan Tapınağı`ydı. Yeryüzünde varlığını sürdürebilmeyi başarmış, soyuna ait kalan son gizli Kristal-Doğan sığınağı burasıydı. Dış dünyadaki hiçbir varlık, ne kadar muazzam bir kudrete sahip olursa olsun bu tapınağın yerini sezemez, surlarına dokunamaz, hatta varlığına dair en ufak bir zihinsel iz bile bulamazdı. Sadece ve sadece Kristal-Doğanların geçebildiği bu mabet, aynı zamanda soyun tüm üyeleri için ortak bir merkezdi; dünyanın her neresinde olurlarsa olsunlar, bu kadim tapınağı her an zihinlerinin bir köşesinde hissediyorlardı. Mekanı büken gizli geçitlerin ardındaki bu kutsal mabette, zaman bile dışarıya nispeten daha yavaş akıyordu. Tapınağın devasa kristal sütunları, asırlardır olduğu gibi Valerion`nun damarlarındaki parıltıyla aynı kutsal tempoda, huzurlu bir mor ışıkla nefes alıyordu. Tapınağın içi, sadece taş ve kristalden ibaret cansız bir mabet değil; adeta kendi ritmiyle yaşayan, nefes alan bir organizmaydı. Havada, gözle görülebilir yoğunlukta mor bir kadim enerji nehirler halinde akıyor; metalik zeminlerden yükselip devasa sarkıtların arasından süzülerek adeta mistik akıntılar oluşturuyordu. Bir taştan çıkıp bir diğer kristal kütleye doğru havada zikzaklar çizerek dalgalanan bu ham enerji akışları, dokunduğu her yüzeyde parıldayan kırılmalar yaratıyordu. Duvarları süsleyen kristallerin üzerlerine, sıradan büyücülerin alfabelerine hiç benzemeyen, evrenin temel taşlarını simgeleyen benzersiz ve kadim rünler işlenmişti. Bu simgeler, havada akan mor enerji nehirleri kendilerine her temas ettiğinde sanki uykudan uyanırcasına canlanıyor, tapınağın derinliklerine doğru boğuk ama huzur veren bir uğultu fısıldıyordu. Valerion, bu enerjinin etrafında bir pelerin gibi sarıldığını, etinin altındaki damarlarla havada adeta dans eden o mor akıntıların aynı kutsal frekansta titreştiğini hissedebiliyordu. Burası, her hücresiyle saf büyünün kendisiydi.

Elora vane morhenna kırallığında yaşayan bir prensestir sahip olduğu güç yüzünden onu yakalamaya çalışanlardan kaçarken kıralla evlenmek zorunda kalır

Viktor`un hikâyesi bir güç fantezisinden ziyade ailelerini kaybeden insanların, sevdiklerini koruyabilmek uğruna insanlıklarından vazgeçmek zorunda kalanların, devletlerin çıkarları uğruna verilen ahlaki kararların ve hiçbir zaman iyileşmeyen psikolojik yaraların hikâyesidir. Dili sade, olay örgüsü ağırdır. Gençlik romanı değildir. Normal olarak doğup büyümüş rastgele insanlar, evrensel bir etki sonucu özel güçlere ve kabiliyetlere kavuşsalardı ne olurdu? Hikâyemiz, bunun cevabını gerçekçi bir biçimde vermektedir. Hikâye, ana karakterimiz Viktor`un kendisini teslim almaya gelen askerlerle çatışmaya girmesiyle başlar. Bu olay ailesinin dağılmasına ve devlet baskısının artmasına yol açacaktır. Viktor bunun ardından kaçak bir hayat sürmeye zorlanır. Aynı zamanda Federasyon tarafından rehin tutulan kızı Yana`yı kurtarmak için tehlikeli bir mücadeleye girişir; bu süreçte hem bir zamanlar asker olarak hizmet ettiği devletle hem de kendi geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Bazen prenses bile olsanız kaderinizden kacamazsiniz Annesinin ölümünden sonra babasının suçlamalarıyla büyüyen Wendy, sevgiyi değil, öfkeyi tanır. İçinde her geçen gün büyüyen kin, onu hem ailesine karşı bir savaşın eşiğine getirir hem de kendi karanlığıyla yüzleşmeye zorlar. Ancak geçmişin sakladığı sırlar ortaya çıktıkça, hiçbir seçimin göründüğü kadar masum olmadığını anlayacak ve gölgelerin arasında kendi kaderini yazmak zorunda kalacaktır.

Zamanında çok acı çekmiş bir leopar melezi ve bir insan nasıl bir bağ yaşar? Güvensizlik aşk sevgi korku karanlık böyle türleri seviyorsanız aradınız wattpad

Nuray Diri tarzı bir reankarnasyon ve aile kitabı okumak isterseniz buyrun o halde🤫😌