GERÇEK AİLEM 1. BÖLÜM Sabahın erken saatleri... Ben Açelya, varlığı işkence çekmekten ibaret olan biriyim. Bazen düşünüyorum: Acaba bir insan çocuğunu niye sevmez? Bir kez olsun sarılmaz, saçını okşamaz, “canım kızım” demez. Beni bir kelimeye muhtaç bıraktılar. Arkadaşlarımın ailesi ile anılarını anlatırken gözüm dolu bir şekilde dinledim onları. Ne deseydim, “Benim ailem bana vuruyor.” falan mı? Açık pencereden içeriye doğru giren rüzgar sırtıma çarpıyordu, bu da üşümeme sebep olmuştu. Yattığım yerden asla kalkmak gibi bir niyetim yoktu. Bedenim fazlasıyla yorgundu; dün geçirdiğim ağır panik atak yüzünden her yerim ağrıyordu. Panik atak, gerçekten bir yerden sonra insana öldüğünü kabullendiriyor. O an kalbim deli gibi atıyor, kontrolü kaybediyorum, nefes alamıyorum, ellerim titriyor, vücudum kasılıyor... Her defasında hastaneye gidip serum taktırmak, haliyle vücudumu fazlasıyla yoruyor.

deneme amaçlı bir kitap

Aşık olduğum adamdan bir kızım olmuştu. Ama kızımı babasız büyütmek zorunda kalmıştım. Kızımın, bir babaya ihtiyacı vardı. Bunun farkındaydım. En yakın arkadaşlarım, bana sürekli evlen, kızının bir baba sevgisine ihtiyacı var diyip duruyolardı. Ama ben onları dinlemiyodum. Çünkü kızımın babası, benim kalbime tutsaktı. Tek aşkımdı. Ölsede, yaşasada Barış Murat Yağcı, benim kalbime tutsaktı. 🦅🥀🐥 Kızını tek başına büyütmek zorunda kalan bir annenin, sevdiği adamı bir kazada kaybeden yada kaybettiğini sanan civcivin hikayesi...