Gökyüzü kirliydi ama hâlâ oradaydı. Bulutların arkasında, inatla. Ben çekiliyordum, geri. Hayattan birkaç adım uzaklaşarak. Hiçlik sessizdi. Ne yargı vardı, ne acı. Ama içimde bir şey direniyordu. Bir yüz, bir ses, yarım kalmış bir his. Ve o an şunu anladım: Beni hayata bağlayan şey yaşamak isteği değildi. Birine, daha dönememiş olmamdı.

evet klasik asker kız ama gerçek ailem kurgulu ama şöyle bi sıkıntı var laptop arızalı ve telefonla yazıyorum artık ne kadar uzun yapabilirsem yapacam