Iris Hazan, on yedi yıl önce o soğuk gecede babasının evinden kaçtığında, sadece bir çocuktu. Sokak lambalarının titrek ışığı altında, yalınayak, titreyerek koşarken, arkasında bıraktığı evin kapısı gibi tüm kapılar kapanmıştı ona. Ama o gece, ilk defa kendi elleriyle bir kapı açmıştı: korkunun kapısını kırıp özgürlüğe adım atmıştı.

" O gün seni yıllar sonra ilk kez gördüğümde ay yüzün geceyi aydınlatıyordu her zaman ki gibi... Seni ilk gördüğüm andan itibaren kalbimin derinliklerinde taşıyordum ve her zaman ki gibi şimdi de seni kalbimin derinliklerinde taşımaya devam edecektim ay yüzlüm... "

13 Yıl önce Karadeniz`in hırçın dağlarında mutlu mesut yaşayan iki aile. Yıldırım ve Demirel. Güneşin çocukluk arkadaşı, çocukluk aşkı olan Demir Demirel karadenizden hiç bir açıklama yapmadan ailesiyle beraber ayrılır ve 13 sene sonra geri döner.

Fotoğraf makinem aniden ellerimden çekip alınınca şaşkın bakışlarımı karşımda duran bedene çevirdim. Damarları belirgin olan kolunu önümdeki rafa koymuş, beni rafla arasına sıkıştırmıştı. Az önce gizlice fotoğraflarını çektiğim adamdı bu. Kaşlarımı çatarken elimi uzatıp fotoğraf makinemi geri almaya çalıştım ama olmadı. Sert bakışlarıyla fotoğraf makinemin içinden hafıza kartını çekip aldı. "Umarım birdaha kimsenin gizlice fotoğraflarını çekmemeyi öğrenirsin." Dedi yüzü kadar sert sesiyle. "Tamam, yaptığım yanlıştı ama hafıza kartını geri ver. O benim için önemli." Nazik tutmaya çalıştığım ses tonumla ara bulmaya çalışıyordum. Karşımdaki adam güvenmez bir şekilde hafıza kartını geri verdi. "Fotoğraflarımı derhal sil." Homurdanarak hafıza kartını kamerama yerleştirip fotoğraflar kısmından adamın fotoğraflarını sildim, tüm bunları yaparken tepemde dikilip gerçekten sildiğimi kontrol etmişti. Sonunda geri çekildiğinde gözlerim yüzünde gezindi ve en sonunda mırıldandım. "Askersin sen." Adam gözlerinde belirlenen şaşkınlığı gizleyemeden birkaç saniye afalladı, ardından tekrar eski haline büründü. "Hayır, asker değilim. Normal bir insanım sadece." Alaycı bir şekilde gülümsedim. "Hiçbir insan onun fotoğrafını çektiğimi anlamaz ama sen anladın." "Dikkatli biriyim." Diye karşılık verdi. "Saçların kısa, yapılı bir vücudun var ve yüzün tıraş olmaktan mahvolmuş." Onu incelediğim sırada ilk gözüme çarpan kanıtları sıraladım. Bunları söylediğimde elini yüzüne götürerek belli belirsiz sıvazladı. "Dediğim gibi, ben halktan biriyim. Şimdi de gideceğim, burada fazla bile durdum." Tam arkasını döndüğü sırada tekrar ona seslendim. "O zaman savcısın?" Peşini asla bırakmayacaktım.