..."Siyah olmadan beyaz tanımlanamaz, gündüz olmadan gece, kara olmadan deniz... Sen ve ben anlamları zıt kelimeleriz. Sen benim anlamımsın, ben senin anlamınım."...

Bir bakışta anlaşılan sırlar, geçmişin gölgesinde kalan umutlar… Ve bir çift göz, her şeyi değiştirecek kadar derin.💚💙 Bu hikâye; vatanı için susmayı, beklemeyi ve gerektiğinde gözünü kırpmadan yürümeyi bilen tüm askerlerimize saygıyla yazılmıştır. Minnetle.

“Anne ve babası asker… O da vazgeçmedi! Çocukluk arkadaşları, komşuları ve rütbeli askerlerle karşılaşmaları, onu kendi yolunda test ediyor. Cesaret, havacılık ve macera dolu bir hikaye seni bekliyor" …Ve son olarak, cesaretleri ve fedakârlıkları için askerlerimize teşekkürlerimizi sunarız.

Bu savaşta çok kan dökülüyor, çok masum hayatını kaybediyor ama yılmak yok! Kapan kimi tuttuysa onun canını almadan bırakmaz.

Benim tek sevdam vatanımdı ama sen tüm ezberlerimi bozdun Lavantam (R`7❤️‍🩹 )

ömömöjhguhkıjhbjkfgcxfgxfgc

"Çok uzun zaman oldu değişmişsin." "Değiştim ama sen hala aynısın" "Bende Değiştim brlki göremiyorsunuz." "Gözlerin aynı bakıyor." "Ne?" "Gözlerin diyorum aynı pişmanlıkla bakıyor"...

Gerçekleri öğrenmek isteyenlerin yeri. Müfreze ne mi? Gel bak içeriye. Zaten ilk kısım çok kısa... Bakmazsan da yolun açık olsun. Benim işim kendini geliştirmek isteyenlerle. Askerini, tarihini merak edenlerle. Ülkesini ileri taşımak isteyenlerle

Bu benim ilk kitabımm o yüzden çok heyecanlıyım iyi okumalar

Emekli bir albay`ın teğmen ile konuşması albayın kızının teğemenle evlenmesiyle farklı bir boyuta taşır. Evlilik sürecinde hem kızın hem de teğmenin iç dünyasında gizli kalmış duygular yavaş yavaş açığa çıkar;görev, sorumluluk ve aile bağları arasında hassas bir denge kurulur.

🪖⚔️🥼❤️ 🪖⚔️🪖🤍

....🤍✨ 🪖⚔️🥼 🪖⚔️🪖

Barut kokan bir coğrafyada, gerçekler de mermiler kadar hızlı gömülür. Sınırın sıfır noktasında, gökyüzünü esir alan o yoğun toz bulutunun arkasında iki farklı dünya çarpışıyor. Bir tarafta, vatan toprağının sınır çizgisini canları pahasına korumak için namlularını namussuzluğa doğrultan, Türkiye’den gelen çelikten bir irade; Türk Özel Timi. Diğer tarafta ise her şeyi sadece izlemekle görevlendirilmiş, dünyaya tarafsız bir vizörün arkasından bakan gizemli bir çift göz. Ancak bu topraklarda tarafsızlık, en tehlikeli kamuflajdır. Büyük bir askeri harekatın ayak sesleri harabeleri titretirken, deklanşörün sesi mermi seslerine karışıyor. Kimsenin sorumluluk almadığı, sınırın inkar edilen o karanlık dehlizlerinde; en yakınındaki unvanların bile birer şüphe silsilesine dönüştüğü tekinsiz bir köşe kapmaca başlıyor. Korunması gereken sırlar ve feda edilemeyecek kan bağları, sert askeri gerçekliğin duvarlarına çarpmak üzere. Namlunun ucundaki düşman bellidir; peki ya yanı başındaki gölgeler kime hizmet etmektedir? Toz bulutunun felsefesi bitti. Şimdi namluların, vizörün ardındaki büyük sırların ve kefeni toprak olan gölgelerin konuşma zamanı.

"Yüzbaşı Efnun Korkmaz", Ünal Albayın sözleriyle adımlarım durdu, yüzümü Ünal albayaya çevirip konuşmaya başladım "Buyrun Komtanım". Derin bir nefes alıp vererek yanıma geldi. "Seninle konuşmam gerekan şeyler var müsait olunca yanıma uğra" dedikten sonra arkasını dönerek koridorda yürümeye başladı...

Bir zamanlar bazı sebepler yüzünden arkadaşlarından ayrılan gökçe yıllar sonra bir görev için çağrılır ve geçmişin yüzüyle karşılaşır aynı zamanda gerçekler şimdi yüzüne vurur Herkese merhaba bu yolda beni destekleyen desteklemeyen herkese teşekkür ederim umarım keyif alırsınız

Bazı sevgiler şarkıyla başlar, bazı yaralar sessizce. 2011’de bir bahar günü, iki çocuk kalbi koridorlarda çarpıştı. Kerem “Bal böceğim” derken Aslı gülümsedi; ama içindeki korkuyu kimseye göstermedi. Çünkü sevgi, onun dünyasında hep acı demekti. On beş yıl sonra, İstanbul`un gri sokaklarında, ağır postalların altında hâlâ aynı şarkı çalıyor. Aslı artık istihbaratçı. Kerem ise çoktan geride kaldı… sandığı gibi. Hayat, bazen unuttuğumuz yaraları yeniden açar. Ve bal böceği, en sonunda iğnesini batırdığında geriye sadece bir şarkı kalır: Seni gidi bal böceği… Kim çözecek bu bilmeceyi?

Garip bir adam çok konuşmaz az yer az içer Sende uzaklaşmam lazım ama bir şey beni sana çekiyor

"En Derin Acilar, En Sessiz Goz Yalarimda Saklidir"

Ankara`da yaşayan İzel için hayat; disiplinli ve başarılı bir yüzücü olduğundan dolayı yaptığı yarışma antrenmanlardan sonra süren yorgunluk ve birbirinin aynısı geçen günlerden ibaretti. İnsanlarla arasına mesafe koymayı öğrenmişti. Çünkü bazı kırgınlıklar insanı sessiz yaşamaya alıştırırdı Akif ise soğuk bakışları, kurallara bağlılığı ve kimseyi kendine yaklaştırmayan tavırlarıyla üssün en ulaşılmaz insanıydı. Onun için görev her şeyden önce geliyordu. Fakat asker olmak, her an gitmeye hazır yaşamaktı. Ve bazı hikâyelerde en zor şey birbirine âşık olmak değil… Tam alışmışken ayrılma ihtimaline rağmen sevmeye devam etmektir.

Ateşten çıkan kıvılcımın mührü Doktor Erkin`in ve Teğmen Yiğit`in kalbine dokunmuştu çoktan.

Mezun olduktan iki yıl sonra atanan Karaca öğretmenin hikayesi...

13 yaşındayım,heycanlıyım nasıl bir kitap olacağını bilmiyorum,ama siz lütfen gerçekten doğru bir şekilde kitabı eleştirirseniz ben hatalarımı düzeltirim pazar günleri yeni bölüm gelir.Teşekkürler

Bir yüzbaşı ve binbaşının aşkı. Bazen ağlayacağınız bazen gülebiliceğin tatlı bir kitap(opsiyonel)

Merhaba arkadaşlar ben naz. Bu benim ilk kitabım olucak Bay bay................

"Bazı kokular vardır, insanın içine işleyer. Karanfil gibi mesela... Ne zaman ansızın burnuna çalsa, geçmişten biri usulca yanına oturur." Bu bir tesadüfün hikayesi değildi. Bu, bir yarım kalmışlığın, tamamlanmaya cesaret edemediği bir aşkın hikayesi. Gözlerden çok kalbin gördüğü, geçmişin bugüne sızdığı karanfil kokusunun her satıra sinip seni içine çektiği bir yolculuk... Aşk mı, intikam mı? Sadakat mi yoksa özgürlük mü? Bir kalbin kaç defa kırılabileceğini, bir insanın kaç kez kendini kaybedip yeniden bulabileceğini sorgulayacaksın bu satırlarda. Her kokunun bir hikayesi vardır. Ve bu hikaye... Yağmur sonrası toprak, En önemlisi; Karanfil kokuyor...