Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, İlay’ın anlattığı hikâyeden sonra bir süre beklemiş, İlay’a gelen mektupların artmasını beklemiştir. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Bu bir gerçek ailem kitabıdır.

Bu kitap istek kitaptır

Öz ailesini bulan genç bir kız, Hayatını zindana çevrilen bir kız, 4 abisi olan bir kız, İkizi olan bir kız, Saklı ablası olan kız, Kendi gibi abileri de anormal olan bir kız sizce bir araya gelince nolur?

Karan ural öztürk mü? Yoksa karan ural Kandemir mi? 16 yılınızın sadece 9 yılını üvey aileniz ile birlikte geçirdiğinizi düşünün yapılan bir hata yüzünden hayatınızın 9 yılını üvey ailenizle birlikte geçirirken geri kalan 7 yılınıda sokaklarda geçirerek büyüdüğünüzü düşünün. Üvey babanızın size yaptığı telefon görüşmesinden sonra hayatınızın değişeceğini anlıyorsunuz peki ya karan ural bu değişime hazırmı?

Bazen kalp, aklın farkına varamadığı yerleri çoktan keşfetmiştir. O, onu hep "arkadaşı" sandı... Oysa bir kalp çoktan onun için atıyordu. Bir hastalık, bir sır, ve kaderin oyunuyla birbirine bağlanan iki dünya... Kız, ait olduğu gerçeği ararken; aşk, dostluk ve ailesi arasında sıkışacak. Ve sonunda anlayacak... bazen sevmek, sadece kalbin susarak savaşmasıdır.

Bir ev... Bir çocuk... Ve asla anlatılmayan bir hikaye. Karanlıkta kaybolan sadece bir masumiyet değildi`,geçmiş,gölgelerle birlikte hâlâ orada bir yerlerde nefes alıyor. Her sessizlik bir sır saklar. Ve bazı çocuklar, hiç büyümeden yaşlanır.