#Azkar Ölmüştü..ölmeliydi.. Ben öldürmüştüm. Bunu hiç istememiştim ama yapmak zorundaydım. İntikam alınması gereken bir duyguydu, affedilmesi gereken değil.. Affetmemiştim. Böyle olması gerekiyordu, olmuştu. Ama neden canım bu kadar yanmıştı? Neden kalbim bu kadar kırılmıştı? Neden sürekli ağlamak istiyordum ki? Yoksa olması gereken bu değil miydi? Bana bu öğretilmişti. Yanlış mıydı? Bilmiyordum. Yanlışı veya doğruyu ayırt edemeyeceğim bir noktadaydım. Sınırımı çoktan geçmiştim. O gitmişti. Benim bir sınırım kalmamıştı. O ölmüştü. Ben öldürmüştüm. Biz olamamıştık. Olduysak da çok kısa sürmüştü. Kurtuluştu o. Koçovalıydım ben. O özgürlük demekti, ben ölüm demektim. Benden kurtulmakla en iyisini yapmıştı. Onu kurtarmıştım ama ben yanmıştım. Olsun. Ben yanmaya da alışkındım. Bu zamana kadar kendim için yanmıştım bundan sonra da onun için yanardım. Kim bilir belki de onun için yakardım. Ben Karaca Koçovalı. Bu hikayeyi ben başlatmamıştım ama bitiren kişi ben olacaktım. Belki de biten kişi.

Evet araba Çukur'a girmişti bile . Salih camdan etrafa baktı buralarıtanıdığı sokakları izledi sonra yanında arabayı kullanan Yamaça baktı göz ucuyla ve hemen önüne döndü

Ailesi yüzünden canı yanan her şeyini kaybeden biriydi ailesiyle intikam alacak gün gelmişti her şeye karşı koçovalılara ailesine karşı büyük bir savaş başlatmıştı bu savaşta kardeşlik mi kazanacakti yoksa öfke intikam hırsı mi kazanacaktı