Çeperli Mahallesi’nin yazılmamış tek bir kuralı vardı: Gündüzleri hayat kendi halinde akarken, geceleri sokaklar Karan Altemur’a kalırdı. Mahalledeki her mülkün tek sahibi, her raconun arkasındaki o gizemli güç olan Karan, kimsenin yüzünü kolay kolay göremediği tekinsiz bir gölgeden ibaretti. Ta ki Nehir Arca o sokaklarda kahkahasıyla yankılanana kadar... Nehir; ele avuca sığmayan cıvıl cıvıl neşesi, lafını sakınmayan fırtına gibi haliyle Çeperli’nin göbeğine bodoslama dalar. Herkesin adını fısıldarken titrediği Karan Altemur’a meydan okumak, onun otoritesini hiçe sayıp o sert yüzündeki tek bir gülüşü çalmak sadece Nehir’in harcıdır. Biri mahallenin karanlık ve aşılmaz duvarı, diğeri o duvarda açan en renkli sarmaşık... Aralarındaki o yüksek çekim ve zıtlık Çeperli’yi altüst etmeye yeterken, Nehir bu tehlikeli adamın dünyasına girmeye, Karan ise bu bıcır bıcır kızın enerjisine direnmeye kararlıdır. Peki Çeperli’nin karanlık abisi, mahallenin en neşeli kızına ne kadar süre engel olabilirdi?