Ada Toksöz, yazdıkları beğenilmesine rağmen defalarca kez sosyal medyada yeterince takipçisi olmadığı gerekçesiyle yayınevleri tarafından reddedilmişti. Sosyal medya fenomeni Aksel Karahan ise hayatını en büyük tutkusu olan müziğe adamak istiyordu. Fakat babası kendi hedefleri ve de yeni eşinin etkisiyle oğlunun hayallerine karşı çıkıyordu. Ancak iki gencin de düşlerinden uzaklaşıp durmaya daha fazla tahmülü kalmamıştı. Kırılma noktasına ulaşmışlardı. Tam da bir kurtuluş aradıkları sırada ikilinin yolları kesişti. Hayallerine ulaşabilmek adına çılgınca bir anlaşma yaptılar. Artık önlerinde zorlu bir yol vardı. Ailelerine, arkadaşlarına ve milyonların izlediği sosyal medyaya karşı kusursuz bir oyun oynamaları gerekiyordu. Peki ya bu oyun, onları hayallerine ulaştırabilecek miydi? Yoksa boylarından büyük bir işe mi kalkışıyorlardı?

Abimin sinir bozucu en yakın arkadaşıyla aynı evde yaşamak zorundaydım. Ve işler hiç de sandığım gibi gitmedi.

Üşüdüm. Üşümemi sağlayan hava değildi, sevgisizlikti. Ölümüne sevilmeyen bir insanın kalbini hiçbir söz ısıtamazdı. Kalp ısınmazsa hiçbir yer ısınamazdı. Gözümden bir damla yaş aktı yere; çiçeği büyüttü. Sevgisizliğin yağmuru yağdı üstüme; içimdeki çocuğu büyüttü. Sevilmeyi bekleyen her kadın, içindeki çocuğu bilmeden büyütür. Artık insanların ona `yanımda çocuklaşıyorsun` deme gibi bir şansı kalmamıştır. Zaten bunu söyleyen insan büyütmemiş midir, o kişinin içindeki çocuğu sevgisizlikle? *** Ailesinin onu evlatlıktan reddetmesi ile gidecek hiçbir yeri olmayan İl, son çare olarak en yakın arkadaşının evine gider. Orada da sıkıntılar peşini bırakmazken; en yakın arkadaşının yazlığına gitmeyi karar alır. Yeni insanlarla tanışmaya başlar ama bir şeyler ters gidiyordur. Kafasını dinlemek için çıktığı bu yolda, kafası daha da karışmıştır. Unutmayın ki; Dünyanın fazla zamanı yok.

Bir yaz kurgusu 🌊☀️ Ben o sekiz çocuğu bulmaya gelmiştim. 10 yıl önce söz vermiştik değil mi? " 10 yıl sonra🌊 tekrar burada buluşalım" demiştik. Ben bugün buraya anılarımı ve o sekiz çocuğa verdimiz sözü tutmaya geldim. Ege sahillerine ☀️babaannemin yanına 🌺gelmiştim fakat tanıştığım bir yabancı ile 🌼yollarımız kesişene kadar. Ben Liva Güneş beni neler bekliyor bilmiyorum ama o yerde o yabancı ile yıllarımın geçtiğini biliyordum.🌊☀️

Farkında değildi,yada belkide farkındaydı ben onu asla affetmeyecektim. Terk edildiğimi kendime yedirememiştim. Ben herşeyimi verdiğim adam tarafından küçük bir açıklama yapılmadan terk edilmiştim. Öylece bırakıp gitmişti. Çocukluğumu alıp gitmişti o vicdansız. Küçüklüğümü de yanında götürmüştü. Ondan kimseden nefret etmediğim kadar nefret etmeliydim ama edemiyordum. Allah kahretsinki hâlâ seviyordum onu. Onu hâlâ sevmek bana daha zor geliyordu. Beni terk eden adamı sevmek… Kabul edilemezdi. Bundan sonra yapılacak tek şey vardı. Kariyer. Kariyerimi kurtarmak. Kimse hiçbiri hiçbirşey kariyerden önemli değildi. Bu işte burada sona ermişti. Bendeki aşk bitmişti. Yeniden var olmaya da niyeti yoktu. Olmayacaktı da. Göz yaşlarımı sildim. Ağlamak yoktu olmamalıydı. Bugün benim için Ege Altan tamamen bitmişti. Bir daha açılmayacak olan bir defterin içinde kalmıştı. Tozlu bir defter.