Yarı tanrıça, yarı iblis. İki dünyanın da varisi ama hiçbirinin kızı değil. Liora, doğduğu andan itibaren bir savaşın ortasındaydı. Kanı iki düşman ırkı birbirine bağlarken, kalbi hiçbir yere ait olamadı. Ne tanrıçaların ışığı onu tamamen sahiplendi, ne de iblislerin karanlığı ona gerçek bir yuva sundu. Zarkon`un soğuk sarayında büyürken öğrendiği ilk şey şuydu: Duygular zayıflıktır. Sessizlik güçtür. Ve bazı sırlar asla gün yüzüne çıkmamalıdır. Ama gölgeler unutmaz. Geleceği gören bir kardeşin fısıltısıyla kader yeniden yazılmaya başlar. Kaçtığı topraklar onu geri çağırır. Zindanın kapıları aralanır. Ve geçmiş, gömüldüğü yerden yavaşça doğrulur. Bu bir güç hikayesi değil. Bu, ait olamamanın hikayesi. Çünkü bazen en büyük savaş, taht için verilmez. Bazen en büyük savaş, kendi kimliğin için verilir.