Merhaba, ben Aleyna Yücel. On yedi yaşındayım ve dünyanın en normal hayatına sahip olduğumu sanıyordum. Aynı sokakta büyüdüm, aynı insanlarla güldüm, aynı arkadaş grubuyla sayısız anı biriktirdim. Bizim sokakta herkes birbirini tanır. Birinin canı sıkkınsa herkes bilir, biri mutluysa herkes kutlar. Bazen bu sokak fazla kalabalık, fazla gürültülü ve fazla meraklı geliyor bana. Ama sanırım tam da bu yüzden burayı seviyorum. Çünkü burada yalnız değilsiniz. Sonra Atlas Karaca geldi. Ve hayatım, sokaktaki dedikodular, arkadaş grubumuzun çılgın planları ve kalbimin neden bu kadar hızlı attığını anlamaya çalışmam arasında tam bir karmaşaya dönüştü. Bu hikâye bir aşk hikâyesi mi? Belki. Bir arkadaşlık hikâyesi mi? Kesinlikle. Ama en çok da aile olmanın ne demek olduğunu anlatan bir hikâye. Çünkü bazen aile, aynı evde yaşadığın insanlar değildir. Bazen aile, her gün yanında olan insanlardır. Ve benim ailem... İşte tam burada, bizim sokakta.