"Gitmene izin vermem." Sürekli aynı şeyi sayıklıyordu Emir, bizi kitlediği odada. Kilitli kapıya bakarak, güldüm. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?"

Büyük savaştan yüzyıllar sonra; Alfa, Beta ve Omegalar barışı bir şekilde sağlamış, geride Vitalara dair hiçbir iz kalmamıştı.

Burası neresi burası benim odam değil etrafı incelerken tanımadığım ve üzerlerine garib giysiler giyen kişiler girmişlerdi. Ellerinde de... giydiklerine benzer giysiler vardı.  Artık emin olmuştum. Hiç tanımadığım yerde belkide... hiç bilmediğim başka bir evrendeydim. "Siz ne dediğinizi farkında mısınız? Ne demek daha doğmamış bir erkek çoçukla nışanlısı olurum.  Asla böyle bir şeyi kabul edemem..." Dememle adamın elleri boğazımı sıkması bir oldu.  " Sen kimsinde benim oğlumun reddedersin...! Hattini bil! Yoksa burdan ölün çıkar."  " Karan lütfen bu evlilik olmasın senin abin sayılır... seninle evlenemem." " Benden kurtuluşun olamaz...! Ölsen bile her zaman bana ait olacaksın gitmene izin vermem." Bütün bunlar neden başıma geliyor? İki hayat yaşadım. Ama her zaman güvendiğim insanlar tarafından dolandırılıyorum.