İki yıl… Bir insanın hayatından sessizce silinebilecek kadar uzun bir süre. Umay gözlerini açtığında her şey yerli yerindeydi. Annesi hâlâ aynıydı. Abileri hâlâ yanındaydı. Ev, şehir, hayat… her şey olması gerektiği gibiydi. Ama hiçbir şey eskisi gibi hissettirmiyordu. Çünkü bazı kayıplar anlatılmazdı. Sadece saklanırdı. Ve bazı insanlar… gitmezdi. Sadece artık orada olmazdı. Kış güneşi yalancıydı. Işık vardı ama sıcaklık yoktu.