Bazen bazı kapıların açılması için bazı kapıların kapanması gerekir. İnsan bunu ilk anda bir kayıp sanır; gidenin arkasından uzun uzun bakar, ne yapacağını bilemez. Oysa kapanan kapı, ardında bırakılan bir hayattan çok, taşınamayan bir ağırlıktır. Herkes her yere sığamaz; her umut her zamanda yeşermez. İki kişi tarafından aldatılmanın ağırlığını taşımaya çalışırken, görüş açıma giren bir çift kahverengi göz dağıttı dikkatimi. Uzun zamandır fark edilmenin ağırlığını taşıyan hareler içime oturuyordu. "İkimiz de mutsuz ailenin çocuklarıyız Toprak-" "Bu birlikte mutlu olamayız demek değil, mutsuz olursak da birlikte mutsuz oluruz." elleri yanaklarımı kavradı, alınlarımızı birleştirirken çaresizliği sesinden anlaşılıyordu, "Bize bunu yapma, sana bu kadar yaklaşabilmişken beni tekrar elinin tersiyle itme." hissettiği kırılganlık, sözcüklerin arasına sıkışmış bir yalvarış gibi titriyordu.