Bazılarımız için hayat, çıplak ayaklarımız altına diken koyup öyle yaşamamızı isterken bazılarımız içinde gül yaprakları serer... Peki hiç düşündünüz mü? Hiç dikenlerin üstünden koşan biri ile gül yaprakları ile büyüyen biri ile aşk yaşaya bilir mi? "Ben senin yüreğindeki gülleri gördüm Ay Prensesi... Ve o gülleri yaşatmak istiyorum...Sence de çok bir şey mi istiyorum?" -Leon Larson Not; Bu hikâyede şiddet ve küfür bulunmaktadır. Hassas okuyucuların dikkatine. İYİ OKUMALAR DİLELİM :)

Öyle biriydim ki ben var olsam da yok gibiydim. Bir hiç gibi... Ve öyle biri vardı ki olmasa da var oluyordu. O, her şeydi...

Bu gece ayrılıklar, ölümler, lanetler ve terk edilmeler vardı. Gitmenin, terk etmenin zamanı gelmişti. Travmalarımızla yüzleşmezsek bir gün bizi avlardı. Travmalardan, ölümlerden, yalanlardan, lanetlerden, kaçış yoktu. Ve sen hiçbir zaman masum değildin. Aslında doğduğun gün seni kanla mühürlediler. Bu dünyada kimse masum değildi. Herkes kanla mühürlüydü, hem de herkes. Bazıları lanetliydi. O lanetten kaçamamışlardı. Kaçmak, korkaklıktı bu dünyada. Kalmak, cesaret edip yaşamaktı. Mücadele edersen yaşardın, eğer mücadele etmezsen... İdam edilirdin. Verhoyansk, asla yeşil bir yer değildi. Ağaç yoktu, kuşlar uçmazdı, ıssızdı. Her zaman kar yağardı, o karlar kan olarak kabul edilirdi. Mahi hapishanesindekiler bu söylentileri bilirdi, ancak görüntüyü bilemezlerdi. Çünkü onlar gece ve gündüzü hiç görmeyen mahkûmlardı. Mahkûm, ölümün karanlığı demekti. Soytarı ise, cehennemin ateşi demekti... ⛧°.⋆༺ཐི༏ཋྀ󠀮༻⋆.°⛧ "Senin yüzünden," dediğinde su dolduran elim durdu. Ne demeye çalışıyordu yada ne anlatmaya? "Ne?" Yüzündeki o hafif gülümseme ile yüzünü bana çevirdi. "Senin yüzünden." Sesi fazla kederli çıkmıştı. "Buradayım ve bu hayatı yaşıyorum, senin yüzünden. Mutsuzum, sevdiğim herkesi kaybettim, senin yüzünden. Ellerime kan bulaştı, eski masumiyetim yok oldu, senin yüzünden..." Biraz daha yaklaşsa dudaklarımız birleşecekti. Onun yüzünden heyecanlanmıştım. Çünkü beni öpmesini isteyeceğim kadar yakınımdaydı. Ama mutsuzdu, iyi değildi, benim yüzümden... İntikam çoktan başlamıştı. Alacakaranlık olduğunda intikamın ilk dişi çarkı dönecekti. Kalbim atmayı bıraktı; her atış, içimde susturulmuş bir çığlığın yankısıydı. Bu, intikamın ilk perdesiydi. Sessizliğin boğduğu yılların sahnesinde, sonunda ben konuşuyordum. Hem de en yüksek sesimle. Şah bu oyunda geri de duracaktı. Çünkü gerçek güç, zamanı geldiğinde hareket etmeyi bilmekti. Gece bembeyaz tenimin üstüne, karanlık bir lanet gibi çökmüştü. Yıldızlar bile lanetliydi artık. Bu oyunda, karanlık dahil her şey ölümdü. Herkes ölüme bulanmıştı. Bu hikayede masum kalan biri yoktu, herkes ölümdü.

Deli dolu bir karaktere sahip olan Buket Yıldız kuzeni Defne ile ortak hoşlandıkları çocuğa karşı adım atma kararı alır ve çocuğun ismini sorar. Ama kendisini deli olarak değerlendiren çocuk ona sahte bir isim soy isim verir: Deniz Batın... Buket buna inanıp ona Instagram`dan yazmaya karar verir ama bilmediği şey yazdığı kişinin aslında okula yeni gelecek, müdürün yeğeni olduğudur. İşin içinden bir şekilde sıyrılmayı başarsada aşktan pek sıyrıldığı söylenemez.