Yağmur, Nisan sabahını gri bir örtü gibi kaplamıştı. Altay, her zamanki saatte evinden çıkmış, otobüs durağına doğru yürüyordu ama içindeki huzursuzluk alışıldık değildi. Sanki sabah, olması gerekenden daha ağırdı. Durağa vardığında birkaç otobüs durmadan geçti. İçleri, okula giden öğrenciler, işe yetişmeye çalışanlar ve yabancı dillerin birbirine karıştığı kalabalıklarla doluydu. Altay cebinden sigarasını çıkardı. “Yine geç kaldım,” diye söylendi kendi kendine. Çakmağı çaktığı an, içinden geçen o tanıdık düşünce belirdi: Sigara yanınca otobüs gelir. Öyle de oldu