Bir trafik kazası… Bir gecede dağılan bir aile… Ve sessizliğe gömülen genç bir kız. Mehir, ailesini kaybettiği o geceden sonra artık eski Mehir değildir. Yaşadığı acı onu konuşamaz hâle getirirken, sığınacak tek yer teyzesinin evi olur. Fakat o evde ne huzur vardır ne de aitlik hissi… Her gün biraz daha yalnızlaşırken, aylardır görmediği kuzeni askerden döner. Onun sessizliğini anlayabilen tek kişi odur. Mehir, ilk kez birinin yanında kırılmadan durabildiğini hissederken, kalbi de yavaş yavaş iyileşmeye başlar. Ama bazı insanlar sevgiyi değil, gururu seçer. Teyzesi, Mehir’i oğluna layık görmez ve genç kızı istemediği bir evliliğe zorlar. Şimdi Mehir’in önünde iki seçenek vardır: Ya susturulduğu hayata boyun eğecek… Ya da ilk kez kendi sesi olmadan da duyulmayı öğrenecektir. Aşkın, kaybın ve suskunluğun iç içe geçtiiği bu hikâyede, bazı yaralar görünmezdir. Ve bazı mevsimler… insanın içinde hiç bitmez.